Quasi 9.999

Eksploracja filmowej podświadomości

2012-02-05T17:13:00.000+01:00

Ostatnim razem, gdy pisałem o filmach, były to dosyć luźne recenzje. Tym razem będzie lepiej z dwóch powodów - zaliczonej sesji, a także lepszych (według mnie) tytułów. Podobnie do ostatniego wpisu, dwa filmy łączy obecność tego samego aktora. Zawsze byłem uprzedzony do Leonarda DiCaprio, jednak zmieniłem zdanie po obejrzeniu ''Wyspy Tajemnic''. Feralnie tytuł zaginął w cieniu mającej premierę w tym samym roku ''Incepcji''.

Shutter Island (2010)

(pol. ''Wyspa Tajemnic'')

Szeryf federalny Teddy Daniels przybywa wraz z partnerem do szpitala psychiatrycznego, aby rozwikłać kolejną sprawę. Z odizolowanego od świata ośrodka zbiegła jedna z pacjentek, pozostawiając za sobą wskazówki dla przybyłych na miejsce agentów. Kiedy podczas sztormu łączność na wyspie zostaje odcięta, T. Daniels - pomimo opinii partnera - decyduje się dokończyć śledztwo w sprawie tajemniczego zniknięcia. Podążając tropem uciekinierki poznaje szokującą prawdę o ośrodku, dyrektorze go prowadzącym, a także skrywane głęboko w podświadomości fakty z własnej przeszłości.

Szczerze mówiąc podchodziłem do filmu z dużą rezerwą, ale przymus ten skończył się już na samym początku. Mogłoby się wydawać, że w kwestii amerykańskich służb specjalnych czy dochodzeń samowolnych detektywów powiedziano już zbyt wiele, aby kolejne produkcje mogły przykuć czyjąś uwagę. ''Wyspa Tajemnic'' zaczyna się dosyć zwyczajnie choć przyznam, że wizualnie film od razu przypadł mi do gustu. Jak już kiedyś wspomniałem, minimalizm i powściągliwość w szastaniu budżetem to cnoty - zwłaszcza w dobie komercyjnego kina (z całym szacunkiem dla R. Emmericha). Za zdjęcia odpowiedzialny jest R. Richardson (Kill Bill, Inglourious Basterds). Nie jest mi on bliżej znany, ale chwalę sobie jego pracę przy tej produkcji. Ciężko byłoby równie dobrze oddać klimat filmu, chociaż nie miałbym nic przeciwko, gdyby zdjęciami zajmował się Tom Stern (człowiek robi na mnie ogromne wrażenie, jeśli chodzi o współpracę z C. Eastwoodem). Warto również napisać kilka słów o muzyce. Dominujące w filmie smyczkowe utwory skutecznie wzbudzają u widza dreszcz emocji.

Shutter Island jest adaptacją powieści Dennisa Lehane pt. ''Wyspa Skazańców'', której nie miałem jednak przyjemności przeczytać. Bliżej mi do literatury filozoficznej, ale widząc złożoność przedstawionej w filmie fabuły motywuje mnie to do zapoznania się z pozycją (może nawet polubię książki ;-). Z pozoru rutynowa inspekcja federalnych przeradza się w osobistą sprawę dzięki sennym koszmarom T. Dannielsa, w których nawiedza go zmarła żona. Surrealistyczne spotkania dwójki kochanków przybliżają pełnego wewnętrznych sprzeczności szeryfa do rozwiązania zagadki zbiegłej Rachel Solando. Zagłębiając się w najmroczniejsze zakamarki własnego umysłu oraz ośrodka dla obłąkanych, młody agent dostrzega znacznie bliższą więź z wyspą, niż mogłoby się to wydawać. Wraz z zatraceniem sensu śledztwa, Danniels rozpoczyna samotną wędrówkę na pograniczu snu i jawy.

Inception (2010)

(pol. ''Incepcja'')

Pan Saito (Ken Watanabe) jest jednym z bardziej wpływowych biznesmenów w swojej branży. Jego pozycji zagraża jedynie konkurent, którego żywot właśnie dobiega końca. W obawie przed odziedziczeniem majątku biznesowego przeciwnika przez jego syna i kontynuacją przez niego polityki ojca, Saito postanawia raz na zawsze pozbyć się konkurentów. Do tego zadania wynajmuje człowieka o nazwisku Cobb (Leonardo DiCaprio) oraz podległych mu wspólników. Specyficzna grupa przestępców zajmuje się ''ekstrakcją'', czyli wchodzeniem podczas snu wgłąb ludzkiej podświadomości i uzyskiwaniem tym samym cennych informacji. Tym razem jednak ich misja będzie się różniła. Pan Saito zleca wtargnięcie do umysłu przyszłego spadkobiercy i wszczepienie mu idei mogącej unieszkodliwić największego rywala.

Nie bezpodstawnie film został tak przychylnie odebrany w świecie kina. Historia dosyć innowacyjna, na dodatek osadzona w realiach science fiction. Mimo wszystko irytuje mnie fakt, że wystarczy dodać do filmu trochę efekciarstwa, aby zostawić w tyle inne, ambitniejsze produkcje (mam na myśli Shutter Island). Nie znaczy to jednak, że film nie jest wart uwagi. Sam opis fabuły powinien być wystarczającym argumentem do zapoznania się z nietuzinkową produkcją. Akcja niemalże w ''matrixowych'' warunkach nie pozwala nawet na moment odetchnąć, zaskakując coraz to bardziej nieprzewidywalnymi sytuacjami do momentu, aż widz zupełnie zatraci granicę pomiędzy zmaganiami bohaterów w ludzkim umyśle, a realnym świecie. Ten stan trwa prawie przez całą długość filmu, łącznie ze sceną z udziałem D. Cobba, która pozostawia nie jednoznaczne i łatwe do nadinterpretacji zakończenie.

Zalety nie ograniczają się jedynie do głównego wątku ''Incepcji''. Niebanalne postaci dodają uroku, a niekiedy także humoru do ostatecznego kształtu produkcji. Głównym winowajcą zabawnych scen był wspólnik Cobba - Arthur (Joseph Gordon-Levitt), który skutecznie rozluźniał napięcie w filmie. Mówiąc o rolach bohaterów, nie należy zapominać o ich odtwórcach. Wcielający się w postać pana Saito, Ken Watanabe budzi moją sympatię od pierwszej chwili, kw której go zobaczyłem. Był to film pt. ''Ostatni Samuraj''. Opinię o grze aktorskiej jegomościa utrwaliłem oglądając słynne ''Listy z Iwo Jimy'' w reżyserii Clinta Eastwooda. Pomijając opracowanie techniczne, obsada jest zdecydowanie jedną z mocniejszych stron Incepcji.

Kończąc wypowiedź, pomimo moich osobistych wymagań odnośnie kina (które przekonują mnie bardziej w stronę Shutter Island) uważam, że oba filmy reprezentują równie wysoki poziom i w pełni realizują się w swoich gatunkach. Każdy z tytułów porusza tematykę ludzkiej psychiki, jednak na swój własny sposób. Z tego też powodu myślę, że przeciętnemu odbiorcy spodoba się chociaż jeden z polecanych dziś filmów. Zachęcam do oglądania.

Zima w anime - pierwsze wrażenia

2012-01-31T23:20:00.000+01:00

Pora podłączyć się do mainstreamu i napisać kilka słów o zimowych premierach anime. Pomimo sesji, styczniowy plan na blogu uważam za zrealizowany. Oprócz anime poruszyłem kwestię filmu oraz szeroko pojętą publicystykę, która - przy moim zaskoczeniu - cieszy się dużym zainteresowaniem. Dodatkowo moja ''Bogini Statystyka'' rzekła, że w tym miesiącu blog pobił swój rekord wyświetleń (ustanowiony 2009 roku). Tym pozytywnym akcentem kończę monolog o swej jedwabistości i przechodzę do rzeczy.

Poniższe opinie powstały na podstawie co najmniej trzech obejrzanych epizodów i nie muszą odwzorowywać rzeczywistej wagi omawianych tytułów. Jeżeli jesteście zainteresowani moimi przedpremierowymi opiniami o poniższych anime, odsyłam do grudniowego tekstu (część I, cześć II).

Amagami SS+ wstępna ocena: 6/10

Opis: Drugi sezon Amagami SS. Miłosne perypetie Junichiego przeplatają się z życiem japońskiego ucznia. Każda z szóstki zapoznanych wcześniej bohaterek zostanie przedstawiona w dwóch epizodach, będących kontynuacją rozpoczętych w prequelu historii.

Zniechęcił mnie do siebie poprzedni tytuł, więc nie oczekiwałem po tej części czegoś spektakularnego. W pewien sposób nie czuję jednak zawodu, ponieważ utrzymanie poziomu prequelu jest dla mnie wystarczająco satysfakcjonujące. I mówię to jako osoba stroniąca od tego typu romansów - mianowicie dziecinnych miłostek i czasów parzenia się gówniarzerii, za którymi tak mocno tęsknię. Nie oznacza to, że anime nie jest interesujące. Myślę, że większość odbiorców może zaakceptować ten lekki i niewymagający tytuł. Plusem z pewnością jest fabuła budowana wokół kilku różniących się charakterologicznie bohaterek, z którymi Junichi wchodzi w bliższe kontakty. Pierwsza część została poświęcona nieobliczalnej Tsukasie, natomiast w drugiej twórcy popadli w jej skrajność, czyli niesforną przyjaźń z dzieciństwa Junichiego - Rihoko Sakurai. Przedstawione historie miały w sobie pewien potencjał. Liczę, że zbliżające się epizody z udziałem Ai (dziewczyny z klubu pływackiego) utrzymają ten stan, co pozwoli mi przebrnąć przez pozostałe odcinki ze względnym spokojem, jednocześnie bez zbędnej krytyki.

Ano Natsu de Matteru wstępna ocena: 6/10

Opis: Kaito wraz z przyjaciółmi postanawia nakręcić film ze zbliżających się wakacji. Do projektu przyłączają się dwie, nowo zapoznane dziewczyny. Jedna z nich dopiero co przybyła do miasta. Kiedy Kaito dowiaduje się, że Ichika nie ma gdzie zamieszkać, wykorzystuje okazję wyjazdu matki w delegację, aby zaproponować dziewczynie nocleg. Choć Ichika sprawia wrażenie miłej, ukrywa przed świeżymi znajomymi pewien sekret.

Anime rozpocząłem ''na doczepkę'' za sprawą pochlebnej opinii Mirasa (tak, spłoń ze wstydu ;-). W sumie nic wyjątkowego w serialu nie widzę, co zdaje się alienować mnie od reszty środowiska blogerów. Sielankowy klimat produkcji, którego braku nie możemy serii zarzucić, nie udzielił mi się. Być może za sprawą większych oczekiwań po anime, być może z powodu kurwików w oczach, jakie ma student w trakcie sesji - widzący przed sobą ten wakacyjny obraz. Treść anime jest na swój sposób płytka. Mamy sporo fan serwisu i upośledzone zwierzątko, które ma wzbudzić nasz zachwyt lub politowanie. Sam pomysł humanoidalnej kosmitki również się nie chwali - przynajmniej według mojej opinii jest to przejaw negatywnej formy oryginalności. Mimo to wszystkie te wady nie mają takiego oddźwięku w anime, jak jego zalety. Szczególnie należy pochwalić sobie kreacje bohaterów, które nie tylko z wyglądu, ale także osobowości zyskują u mnie uznanie. Same rozwiązanie historii jest nadal zagadką. Po tego typu anime spodziewam się raczej happy endu, chociaż życzyłbym sobie ambitniejszego rozwiązania wakacyjnej przygody (np. gdyby okazało się, że Kaito zginął przy lądowaniu statku, a Ichika jedynie ulecza jego degradujące się komórki - epic drama). Podsumowując, tytuł śledzę z zainteresowaniem.

Brave 10 wstępna ocena: 5/10

Opis: Młody ninja zwany Saizo Kirigakure tuła się po kraju do czasu przypadkowego spotkania z Isanami - kapłanką uciekającą przed zabójcami. Niepokorny młodzieniec przystaje na prośbę wybawionej z opresji dziewczyny i zostaje jej ochroniarzem. Ich ścieżki szybko zbiegają się z planami Yukimury Sanady, człowieka poszukującego dziesiątki odważnych wojowników na zbliżającą się bitwę.

O ile wytykane przeze mnie błędy u wyżej podanych anime mogą być uznane za subiektywne, należy przyznać, że Brave 10 w pełni zasłużył sobie na tytuł zimowego gniota (cokolwiek to znaczy). Od początku nie wymagałem wiele od produkcji - życzyłem sobie jedynie dobrej akcji skupionej na licznych walkach. W końcu i moje minimalne założenia się nie ziściły. Zacznijmy od tego, że nie spodziewałem się pojedynków, które w jawny sposób będą kojarzyły się z nieskomplikowanym Naruto i jego paczką. Skakanie po drzewach czy głośnia artykulacja technik (bardzo zbliżonych do tych z historii o ninja z Konohy) budzą we mnie uzasadniony wstręt. Po wstępnym opisie fabuły spodziewałem się nawiązania do historii Japonii - niestety i ta została zgwałcona. Kolejnym minusem serii są bohaterowie. Pomińmy typowy dla shonenów ich wygląd, który ma zarówno przeciwników jak i zwolenników. Główne skrzypce gra Saizo o usposobieniu emo, robiący identyczne dzióbki jak Sasuke Uchiha. Towarzyszy mu niegrzesząca rozumem Isanami, która w naszym świecie wyrosłaby na puszczalską siksę. Brzmi mało poważnie - jak z resztą cała ta produkcja. Według mnie to mierne anime (nawet jak na obecne czasy) choć przyznaję, że dzisiejsze dzieci będą ten tytuł uwielbiały, bez namysłu oceniając go na wysokie noty.

Natsume Yuujinchou Shi wstępna ocena: 7+/10

Opis: Jest to już czwarty z kolei sezon popularnej sagi. Natsume jest chłopcem, który widzi duchy, odkąd sięga pamięcią. Niechciana zdolność uniemożliwia mu nawiązanie bliższych kontaktów z rówieśnikami. Pewnego dnia, chłopiec otrzymuje w spadku po babci Księgę Przyjaciół - wypełnioną po brzegi kontraktami ze schwytanymi niegdyś duchami. Natsume usiłuje zwolnić z przysięgi istoty zapisane w ów księdze i w miarę możliwości pomaga im w problemach, tym samym narażając się na liczne niebezpieczeństwa.

Rozpisywać się o tym anime to sama przyjemność. Przez kolejne sezony Natsume Yuujinchou wychodził obronną ręką, utrzymując ten sam poziom i na dodatek oferując nowe, równie interesujące historie. Urzekający, lekki klimat serii mógłbym porównać odnosząc się do Usagi Drop (pomimo różnic gatunkowych). Nie oznacza to jednak, że anime nie ma w sobie nic z dynamiki. Zaskoczyły mnie pierwsze odcinki, które wyrwały się trochę z ogólnej koncepcji i dotyczyły dłuższej historii z porwaniem Natsume w tle. Ta anomalia niosła ze sobą wiele obaw jednak zakończenie tej przygody i wychodzące później epizody powróciły do naturalnego dla anime stylu. Piąty odcinek, opisujący wyrywek z przeszłości głównego bohatera, uświadomił mnie ile możliwych tematów nie zostało jeszcze zrealizowanych. Te anime nadal będzie mnie zaskakiwało - tego jestem pewien. Technicznie tytuł ten nie wprowadza istotnych zminan, jednak pełna ambicji historia w pełni rekompensuje wszystkie braki produkcji.

Nisemonogatari wstępna ocena: 7+/10

Opis: Kontynuacja Bakemonogatari. Mag Kaiki Deishu, który kiedyś oszukał Hitagi, powraca do miasta i rozpowszechnia zaklęcie, którym przedtem przeklął Nadeko. Siostry Koyomiego, Karen oraz Tsukihi usiłują schwytać Deishu, jednak natrafiają na trudności.

Do sequelu podchodziłem z dużą rezerwą. Prawdę mówiąc, Bakemonogatari nie spodobało mi się fabularnie - nie widziałem jakiejkolwiek ambicji w fabule i domniemanej epickości w dialogach. Z kolei wykonanie techniczne było tym, co robiło na mnie spore wrażenie. Zimowy sezon oceniam na duży plus. Oprócz specyficznego sposobu montażu kadrów i dobrej ścieżki dźwiękowej, bardziej dynamiczna akcja sprawiła, że drugi sezon w pełni mnie kupił. Nawet elementy ecchi nie wyglądają tak strasznie, jeśli są opatrzone niebanalną grafiką. W kontynuacji zyskała również osobowość Araragiego, która straciła na swojej anemiczności. Nie wiem natomiast czego spodziewać się po Keikim, ale jego debiutancki występ zrobił na mnie wrażenie. Na dobrą sprawę fabuła nie rozwinęła w pełni skrzydeł, więc prawdziwa uczta dopiero przed nami.

Rinne no Lagrange wstępna ocena: 6/10

Opis: Madoka jest 17-letnią dziewczyną, która uwielbia pomagać mieszkańcom rodzinnego miasta. Zrządzenie losu chciało, aby zwykła uczennica odegrała znaczącą rolę w wojnie z przybyszami z kosmosu. Pilotując legendarnego robota zwanego Vox walczy przeciwko najeźdźcom.

Sama historia nie wydaje się oryginalna, jednak jak można nie zawiesić oka na anime o mechach - zwłaszcza po obejrzeniu zwiastuna? Od jakiegoś czasu zaczęło się udziwnianie tego gatunku (m.in. w przypadku Guilty Crown), a Rinne no Lagrange zdawało się powrócić do dawnych standardów. Bez większych oczekiwań zerknąłem na tytuł i oceniam go pozytywnie. Mam słabą pamięć jeśli chodzi o muzykę, ale charakterystyczna oprawa graficzna będzie długo krążyła w moich myślach (minimalistyczna, ale schludna w prostocie). Po zwiastunie miałem wątpliwości co do poziomu walk mechów. Spodziewałem się, że komputerowa animacja odbije się na ich realizmie, jednak w praktyce wyszło to całkiem nieźle. Design robotów transformujących się w ''myśliwce'' również zyskuje u mnie plusy. Nie przyczepię się do bohaterek, bo jak można zarzucić nastolatkom, że zachowują się zbyt cukierkowato? Pominę ten dziewczęcy klimat produkcji, który lekko mnie irytuje. Na chwilę obecną tytuł jest znośny, a fabuła nie rozwinęła się na tyle, aby skreślić szanse na miłe zaskoczenie tą produkcją.

Senki Zesshou Symphogear wstępna ocena: 7/10

Opis: Ludzkość jest zagrożona ze strony tajemniczych istot zwanych ''Noise''. Tsubasa i Kanade tworzą zespół muzyczny ''Zwei Wing''. Przy pomocy wyjątkowych kombinezonów ''Symphogear'', walczą one z napastnikami, aby ocalić Ziemię. Późniejszy wypadek sprawia, że rolę po Kanade wraz z jej unikatowymi zdolnościami odziedzicza Hibiki - niczym niewyróżniająca się dziewczyna.

Pomijając kontynuacje popularnych już anime, jest to moim zdaniem odkrycie tego sezonu. Nie rozumiem za bardzo negatywnych opinii o tym serialu (zwłaszcza tych niepopartych żadnymi argumentami), ponieważ w moim odczuciu w pewien sposób nowatorska fabuła sama w sobie pozostawia w tyle większość zimowych premier. Musicalowa forma anime w połączeniu z efektownymi walkami uzbrojonych bohaterek robi wrażenie. Chociaż nie gustuję w użytej na potrzeby produkcji muzyce, w pewien sposób nie widzę możliwości zastąpienia jej innym gatunkiem. Warto w tym miejscu pochwalić tytuł za perełkę, jaką jest ending ''Meteor Light''. Produkcja ma też kilka uchybień. Główne z nich dotyczą animacji, która traci na realizmie. Mam na myśli nienaturalnie wyglądającą krew, a także inne błahostki jak np. nierównomierne ruchy warg bohaterek w trakcie śpiewania czy wygląd poruszających się włosów na wietrze. Mimo wszystko dostrzegam w tych potknięciach pewien urok, dlatego nie rozwodzę się długo nad wymienionymi wadami. Miłym zaskoczeniem jest dla mnie znikoma ilość fan serwisu - tego po zwiastunie spodziewałem się multum przy każdej nadarzającej się okazji. Anime chwalę sobie również za design głównych postaci, także za karykaturalny - według niektórych - wygląd Noise. Gorzej natomiast wypadają postaci drugoplanowe, a w szczególności Genjurou. Podsumowując, dobry tytuł akcji. Pozytywnie zaskoczyła mnie ta premiera.

Psychologia tłumu według ACTA

2012-01-25T23:30:00.000+01:00

W ostatnim czasie środowisko polskich internautów zdaje się żyć, budzącym liczne kontrowersje, tematem umowy handlowej ACTA. Dokument, który 26 stycznia w Tokio ma podpisać również Polska, według protestujących osób jest próbą ocenzurowania internetu oraz inwigilacji obywateli. Wzmożona aktywność społeczeństwa nie umknęła uwadze mediów, jednocześnie zmobilizowała opozycyjne ugrupowania polityczne do krytyki rządu.

Prawdę mówiąc, kiedy obejrzałem krótki film z YouTube obrazujący koncepcję ACTA (Anti-Counterfeiting Trade Agreement), w obliczu przedstawionych sytuacji, wzbudził we mnie uzasadnione obawy. Chyba żaden internauta nie życzyłby sobie wizji ukazanej w materiale. Zastanowił mnie jednak brak bezpośrednich odwołań do treści umowy, które mogłyby potwierdzić złe intencje jej twórców. Odseparowując się od głównego nurtu panikarzy, najzwyczajniej w życiu zasięgnąłem wiedzy u źródła. Po przeczytaniu ACTA w żaden sposób nie mogę podzielić krytyki przeciwników podpisania umowy, która według mnie wynika ze zwykłego niedoinformowania społeczeństwa, a nie realnego jego zagrożenia.

Nie od dziś wiadomo, że chętniej sprzedaje się negatywna wiadomość. Po oddolnej fali protestów internautów (spowodowanej między innymi ujęciem właścicieli serwisu MegaUpload), machina propagandy ruszyła. Nie bez winy pozostają media, które zachowując pozory rzetelności, podsyciły całą atmosferę. Prym w ''uświadamianiu'' ludności w tym przypadku wiodą jednak amatorskie akcje: łańcuszki, demotywatory ukazujące rzeczywistość po ACTA, liczne filmy (także komentarze popularnych blogerów) czy mało poważne petycje podpisywane przez pełnych młodzieńczej naiwności niepełnoletnich.

Jedną z bardziej wyrazistych socjotechnik pozostaje wideo z apelem grupy ''Anonymous''. Film jest tak mocno zmanipulowany, że postanowiłem zweryfikować zawarte w nim informacje, odnosząc się do treści umowy ACTA jak i innych zaangażowanych w sprawę aktów normatywnych. Materiał z powodu swojej chaotycznej formy może sprawić trudności w analizie, więc osobno rozwinę kwestię opisów konkretnych sytuacji kończąc na ocenie języka użytego w apelu.

Pierwszym z przykładów jest odniesienie się przepisów ACTA do znaków towarowych na przykładzie ''General Motors Tampons'' (0:20 min.). Scena została zobrazowana w sposób komiczny, mający na celu ukazać absurdalność dokumentu, jednak autorzy nie byli do końca szczerzy w swoim przekazie. W rzeczywistości ochrona znaków firmowych odróżniających od siebie poszczególne przedsiębiorstwa nie powinna w żaden sposób gorszyć. Każdy winien przyznać, że bezprawne użycie na produkcie np. loga Adidas jest formą kradzieży. Warto podkreślić, że kontrowersyjny dokument w tej kwestii nie wprowadza tak właściwie niczego nowego. Na mocy porozumienia TRIPS z 1994 roku, do którego Polska przystąpiła w 2000 roku, sygnatariusze są zobowiązani do prawnej ochrony znaków towarowych (sekcja 2, art. 15).

Następnie poruszono problematykę zdefiniowania własności intelektualnej (0:50 min.), którą autor świadomie zrównuje z własnością materialną, tym samym dochodząc do wniosku, że niematerialna rzecz nie może zostać skradziona (a tym samym skopiowanie np. muzyki nie jest przestępstwem). Kolejnym przekłamaniem jest twierdzenie, że opisywana umowa w żaden sposób nie wyjaśnia znaczenia własności intelektualnej. Artykuł 5 ACTA, zawierający całą terminologię aktu, dosyć jasno stwierdza, że pojęcie tejże własności odnosi się do wszystkich kategorii własności intelektualnej zawartych w sekcjach 1-7 drugiej części porozumienia TRIPS. Gwoli wyjaśnienia możemy przyjąć, że są to wynalazki, produkty i procesy zawierające element wynalazczy i nadają się do praktycznego zastosowania (sekcja 5, art. 27) np. fonogramy, badania, programy komputerowe, oznaczenia geograficzne czy wcześniej wspomniane znaki towarowe. Jednocześnie art. 9 tego samego dokumentu podkreśla, że własnością intelektualną nie może być sama w sobie: idea, metodologia czy wzór matematyczny, co kłóci się z wnioskami wyciągniętymi przez Anonymous.

Chyba najbardziej znaną sytuacją z filmu będzie ta o przekazaniu przepisu na kurczaka (1:35 min.). Lekkie zażenowanie wzbudził we mnie fakt, kiedy wczorajszej nocy w audycji radiowej jeden ze słuchaczy, podczas dyskusji dotyczącej ACTA, wspomniał o tym właśnie przykładzie. Jak widać, przeciwnicy tej umowy jedyną argumentację, którą posiadają, wynoszą z mało poważnych materiałów internetowych. W art. 3 ACTA dowiadujemy się o relacjach pomiędzy treścią umowy, a jej wpływem na prawodawstwo sygnatariusza - mianowicie o braku kolizji oraz pierwszeństwie prawa danego państwa. Mówiąc o Polsce, najodpowiedniejszym aktem normatywnym w tej dziedzinie będzie ustawa z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych. W tejże ustawie znalazłoby się przynajmniej kilka punktów ratujących nas przed wymiarem sprawiedliwości, jednak w tym przypadku wystarczające jest przytoczenie samego art. 23 (ust. 2. Zakres własnego użytku osobistego obejmuje korzystanie z pojedynczych egzemplarzy utworów przez krąg osób pozostających w związku osobistym, w szczególności pokrewieństwa, powinowactwa lub stosunku towarzyskiego.). Warto również wspomnieć, że przepis kulinarny jest metodą, więc w myśl TRIPS nie może być zaklasyfikowany w poczet własności intelektualnych.

W swojej analizie nie doszedłem nawet do połowy apelu Anonymous. Ilość napisanego tekstu pokazuje jednak, ile niedopowiedzeń, a także świadomych przekłamań występuje w tym materiale. Kolejnym z takich fałszerstw jest ostrzeżenie przed całkowitym monitoringiem obywatela (2:25 min.), które jest jednocześnie jednym z chętniej cytowanych argumentów przez przeciwników ACTA. Według nich nie tylko państwo będzie dopuszczało się świadomej inwigilacji społeczeństwa, ale także sami dostawcy internetu, którzy w razie podejrzenia odetną nam połączenie. W rzeczywistości, treść umowy nie zawiera ani jednego z wymienionych narzędzi. Oznacza to tyle, że metodologia działania, mająca na celu skuteczną ochronę własności intelektualnej, pozostaje w decyzji organów ścigania danego państwa. Naturalnie, w razie potrzeby podmioty prawodawcze mają możliwość wprowadzenia określonego modelu postępowania (włączając w to odłączenie sieci lub narzucenie na dostawców internetu dodatkowych obowiązków), jednak wynika to tylko i wyłącznie z suwerenności każdego kraju. W moim przekonaniu brak jednoznacznego wymogu takich działań nie motywuje wystarczająco sygnatariusza do wcielenie w życie tych narzędzi. Z tego też powodu nie sądzę, aby po przyłączeniu się Polski do umowy zaszły w tej kwestii znaczące postępy.

Przejaskrawionymi sytuacjami możemy też nazwać opublikowanie filmu, w tle którego możemy usłyszeć piosenkę chronioną prawami autorskimi (3:12 min.). Jak w przypadku przepisu kulinarnego tak i w tym przypadku nie ma widocznych śladów przestępstwa (ponieważ na mocy art. 1 zarówno fotografia jak i filmowy materiał są objęte prawami autorskimi). Co ciekawe, polskie prawo nie reguluje także zjawiska nagrywania kamerą filmów z salach kinematograficznych (ang. camcording). Dlatego też film czy zdjęcie kota z logiem Pepsi - nawet amatorskie - mają charakter twórczy i są objęte ochroną prawną. Dozwolone przez prawo polskie jest także cytowanie wypowiedzi i fragmentów gazet (art. 29 ust. 1. Wolno przytaczać w utworach stanowiących samoistną całość urywki rozpowszechnionych utworów lub drobne utwory w całości, w zakresie uzasadnionym wyjaśnianiem, analizą krytyczną, nauczaniem lub prawami gatunku twórczości.).

Jak już wcześniej wspomniałem, ACTA nie narzuca sygnatariuszowi konkretnych narzędzi do działania. Tym bardziej twierdzenie, że właściciele stron internetowych będą zmuszeni do kontroli własnej zawartości (3:35 min.) jest bezpodstawne. Powołanie się na zagrożenie m.in. Twittera jest o tyle śmieszne, że ten należy do INTA (International Trademark Association), która z kolei w czerwcu ubiegłego roku zaakceptowała ostateczny kształt umowy ACTA. Za mało śmieszne? Warto też dodać, że zaciekle walczące z umową Anonymous chwali się swoimi osiągnięciami właśnie na łamach Twittera. Oczywiście, możemy spodziewać się interwencji w sprawie serwisów hostujących pliki, które nagminnie łamały prawa autorskie (jak MegaUpload). Mimo pewnych wątpliwości uważam, że strony typu YouTube czy Imageshack nie muszą obawiać się zagrożenia ze strony wymiaru sprawiedliwości.

Ważną kwestię, którą poruszył autor filmu i z którą po części mogę się zgodzić jest geneza samej umowy handlowej i interesów, które ona chroni. Przekłamaniem ze strony Anonymous jest stwierdzenie, że artyści i bezpośredni twórcy na umowie stracą (3:57 min.). Z pewnością ich zyski będą nieporównywalnie mniejsze od szacowanych korzyści, jakie otrzymają producenci i koncerny. Mimo wszystko działanie (nawet o małej sile) zmierzające do ograniczenia bezprawnego handlu, a tym samym likwidacji szarej strefy, zaowocuje profitami każdej ze stron. Należy zaznaczyć, że nie tylko artysta, ale także producent ma prawo do ochrony swojej własności intelektualnej. Nie wykluczam, że ACTA była pewną formą lobbyingu i wynikiem zaangażowania znaczących korporacji (4:20 min.). Umowa ta jest przeze mnie negatywnie odbierana z powodu swojej stricte liberalnej formy, jednakże w żaden sposób nie może usprawiedliwiać to kradzieży dóbr oraz ich nielegalnego obrotu.

Zbliżając się do końca mojej analizy (która przy odrobinie chęci mogłaby być znacznie dłuższa) poruszę kwestię cenzury internetu, jaka według autora miałaby nas spotkać po podpisaniu przez Polskę ACTA (5:12 min.). Demokracja rządzi się pewnymi, niezbywalnymi prawami. Należą do nich prawa obywatelskie, między innymi swoboda zrzeszeń czy wolność słowa. Treść umowy podkreśla i szanuje te wartości. Poza tym, gdyby wszystkie obawy przedstawione w apelu Anonymous okazałyby się uzasadnione, ACTA funkcjonowałaby w sprzeczności z Konstytucją RP co jest niemożliwe z prawnego punktu widzenia. Musimy również pamiętać o tym, o czym Anonymous zdaje się zapomniał. Opinie, w tym także wypowiedzi krytyczne są przedmiotami prawa autorskiego. Tym zabawniejsze wydaje się stwierdzenie, że umowa mająca na celu ochronę własności intelektualnej mogłaby ją naruszać.

Niepozorny szum, który urósł dziś do problemu na skalę całego kraju, z pewnością byłby do uniknięcia, gdyby konsultacje nad umową od początku cechowała przejrzystość. Nie uważam jednak, aby kampania informacyjna cokolwiek zmieniła. Po pierwsze nie widzę powodu, aby w tej konkretnej kwestii była potrzeba takiej edukacji. Powiedzmy sobie szczerze - czy przeciętnego obywatela interesują umowy międzynarodowe, które zawiera nasz kraj? Co tak właściwie było punktem zapalnym sporu? Myślę, że poniekąd socjotechnika, po części natomiast natura zakompleksionego ''polaczka'', którego łatwo zmanipulować - zwłaszcza kiedy wygodnie mu ze swoją głupotą. Kiedy wybuchła lawina oszczerstw pod adresem inicjatorów ACTA i rządu, mało kto wpadł na genialny w swej prostocie pomysł przeczytania treści umowy. Za to całkiem ochoczo banda niedojrzałych na umyśle osób wraz ze swoimi małymi szabelkami ruszyła wykrzykując rewolucyjne hasła i porównując się do przodków walczących niegdyś o wolność Polski. Nie jest to powód do dumy (mam na myśli m.in. aprobatę dla ataków hakerów na strony rządowe) i niewiele ma to wspólnego ze współczesnym patriotyzmem. Nie nazywajmy też tych auto-destruktywnych ruchów, jak to usłyszałem dzisiaj w stacji TVN, kształtowaniem się postaw społeczeństwa obywatelskiego. Z całym szacunkiem, banda okładających się kijami szympansów z mlekiem pod nosem w żaden sposób nie przypomina mi swoją formą prób tworzenia się świadomości społecznej.

Można by powiedzieć, że przykład idzie z samej góry. Posłowie w tej kwestii również nie powstrzymali się od wykorzystania sytuacji, jako orężu w walce przeciwko oponentom. Na nagrodę Darwina zdecydowanie zasługuje Prawo i Sprawiedliwość, które od dawna znane było ze swoich zapędów wsadzania obywateli za kraty, co z resztą udowodnili głosując 2010 roku w Parlamencie Europejskim za umową ACTA (zgodnie z PO i PSL). Dzisiaj jednak ''sprawiedliwi'' zapomnieli o tym fakcie, zaczęli za to dostrzegać zagrożenie dla ludzkości i domagać się debaty publicznej w sprawie ACTA. Na łamach Europy, w najlepszym świetle według mnie pokazała się polska lewica (SLD i UP), która jako jedyna głosowała za rezolucją, do dziś podtrzymując swoje zdanie.

Po dość długim wywodzie uważam, że temat nadal jest niewyczerpany. Nie sądzę, abym do kwestii ACTA jeszcze wrócił (chyba, że wydarzy się coś wartego uwagi). Mam jednak nadzieję, że rozwiałem kilka mitów, które urosły wokół umowy. Na zakończenie zamieszczam niektóre ze źródeł, które wykorzystałem do swojej pracy:

Błękitna Polska

2012-01-20T22:45:00.000+01:00

Nie tak dawno, przeglądając czeluści internetu, natknąłem się na informację, jakoby miał powstać nowy ruch polityczny będący alternatywą dla Ruchu Palikota. Zagrożeniem dla ''palącego skręty'' polityka ma zostać środowisko polskich katolików.

Błękitna Polska, bo tak nazywa się owy ruch, pod patronatem dziewicy Marii zamierza stanąć w obronie uciśniętych i dyskryminowanych katolików, których rola w kraju jest bardzo zmarginalizowana. Przedstawiona sytuacja brzmi jak kiepski dowcip, jednak większą - przemieszaną ze strachem - uwagę zwracają na siebie pierwsze, kształtujące się postulaty ''młodych krzyżaków''.

Jednym z punktów programowych planowanego na kwiecień Zjazdu Katolickiej Polski będzie zgłoszenie obywatelskiego projektu ustawy o ochronie religii katolickiej. Myśl nie tyle reformatorska, co archaiczna i cofająca nasz kraj do czasów II RP. Sankcje za znieważenie symboli chrześcijańskich? Czemu nie. Rozumiem, że ateiści i innowiercy będą obrażali dominującą religię samym faktem braku jej akceptacji. Mam tylko nadzieję, ze nie opodatkują powietrza, na które katolicy w naszym ''bezstronnym'' kraju mają monopol :-)

Z poglądami konserwatystów można się zgadzać lub nie. Bardziej zaskakują mnie nabierające na sile głosy, jakim to wrogim państwem dla katolika jest Polska. W tej kwestii rzeczywistość, w oczach większości obywateli, jest raczej klarowna. Prawicowe ugrupowania widzą jednak co innego - wrogość objawiającą się w - tak właściwie symbolicznych - zabiegach dążących do uregulowania stosunków między państwem, a Kościołem. Atak Ruchu Palikota na sejmowy krzyż (nie do pomyślenia... wszyscy powinni zawisnąć) czy aktualna sprawa płatnych lekcji religii w przedszkolach - podyktowanych nie tyle z pobudek antyklerykalnych co finansowanych.

Teoretycznie Błękitna Polska mogłaby liczyć na dosyć spory elektorat. Nie podzielam jednak entuzjazmu niektórych serwisów internetowych, jakoby ugrupowanie mogło w jakikolwiek sposób zagrozić J. Palikotowi i jego ugrupowaniu. Pomijając fakt, że pomysły zaciągnięte rodem z prawa koranicznego budzą zgorszenie nawet w środowiskach katolickich, chrześcijańscy wyborcy od dawna są skoncentrowani wokół Prawa i Sprawiedliwości (ewentualnie Polskiego Stronnictwa Ludowego) i nie sądzę, aby w najbliższych latach ten trend miał się odwrócić. Moje przypuszczenia zdają się potwierdzać oderwane od głównego nurtu ruchy takie jak Polska Jest Najważniejsza czy Solidarna Polska.

Wyborczy sukces Ruchu Palikota w głównej mierze wywodzi się ze stagnacji obecnej na polskiej scenie politycznej. Nie tyle chodzi tutaj o kwestie poruszane w programach partii, co o zajmowanie przestrzeni publicznej przez te same twarze i stronnictwa. Ten rodzaj monotonii, w połączeniu z przemyślaną kampanią wyborczą RP, zaowocował wzmożoną aktywnością życia obywatelskiego. Przykład ten uzmysławia nam, że co raz bliżej polskiemu społeczeństwu do liberalizacji państwa, niż do tradycjonalistycznych rozwiązań proponowanych między innymi przez Błękitną Polskę.

Szukając sprawiedliwości z L. Neesonem

2012-01-10T23:20:00.000+01:00

Powoli zaczynam doceniać zalety opcji kopii roboczych oraz publikacji postów z wyprzedzeniem. W ten oto sposób, pisząc dzisiaj tekst (08.01), oddam go terminowo we wtorek. A tak, jestem po dwunastu godzinach nauki Polskiej Myśli Politycznej na jutrzejszą ''zerówkę''. Kiedy będziecie czytali tą genialnie niepokorną notkę, nadal będę siedział w lekturze politologa ;-) Miejcie to na uwadze i zapalcie mi znicza.

Taken (2008)

(pol. ''Uprowadzona'')

Liam Neeson, kiedyś całkowicie mi obojętny, dziś wzbudzający moją sympatię. A to wszystko za sprawą dwóch filmów z jego udziałem, które uświadamiają mi, ile dobrych pozycji jeszcze mi umknęło. Jednym z tych tytułów jest ''Taken'', który polecił mi ostatniego lata współlokator z poligonu NSR^^

Bryan (L. Neeson) jest emerytowanym agentem służb specjalnych, który porzucił swój dawny fach dla życia rodzinnego. Choć w tej materii nie ma zbyt wielu powodów do dumy, zawsze pozostaje mu 17-letnia córka, Kim (M. Grace).

Pomimo nieodpowiedzialności swojej latorośli, stara się on zgadzać na każdy jej kaprys. Pewnego dnia nadopiekuńczość ojca okazuje się być słuszna. Podczas pobytu w Paryżu Kim dzwoni do ojca, że właśnie w tej chwili ktoś włamał się do jej mieszkania. Bezradny Bryan słyszy głosy napastników porywających córkę.

Kiedy policja załamuje ręce, zdesperowany ojciec postanawia wykorzystać swoje wieloletnie doświadczenie w służbach, aby samodzielnie sprowadzić córkę do domu. Przybywa pierwszym lotem z Los Angeles, aby wytoczyć prywatę paryskim handlarzom żywym towarem.

Osobą odpowiedzialną za scenariusz jest ceniony przeze mnie Luc Besson (tak, człowiek marnujący obecnie swój talent na tworzeniu filmów dla dzieci). Na szczęście bajkowy nastrój ''Artura i Minimków'' nie udzielił się reżyserowi podczas tworzenia tej historii - wręcz przeciwnie. Romantyczny Paryż zamienia się w zimne oraz pełne niebezpieczeństw miasto, w którym świat przestępczy przeżywa swój rozkwit. Problemem handlarzy jest jednak córka bezkompromisowego człowieka, z którym nie warto było zadzierać. Ogromnym walorem filmu jest dynamiczność, szybkie zwroty akcji nie pozwalające odbiorcy nawet przez chwilę oderwać oka od ekranu. Oczywiście ten plus nie został opłacony zawiłością fabuły, czy pozbawieniem jej głębszej treści.

Zwarta, utrzymująca w napięciu historia jest doskonałym wyborem na wieczorny seans. Choć sam opis może wydawać się próbą skorzystania z już przetartej ścieżki, w rzeczywistości film co chwilę nas zwodzi nie pozwalając nawet na moment znużenia. A to wszystko jest zasługą głównego bohatera, który w odróżnieniu do wielu kolegów z gatunku, zamiast toczyć bezsensowne dialogi z przeciwnikiem od razu przechodzi do czynu.

Unknown (2011)

(pol. ''Tożsamość'')

Po ''Uprowadzonej'' zainteresowały mnie inne filmy z udziałem L. Neeson'a. Chociaż aktor był mi już wcześniej znany, nigdy nie kojarzyłem go z ról pierwszoplanowych. Szczerze mówiąc, nie należy on do moich ulubionych aktorów. Mimo wszystko, swoją grą aktorską oddał charakter postaciom, w które się wcielił. Nie inaczej jest z filmem ''Unknown'', w którym główny bohater dowiaduje się, że jego dotychczasowe życie jest zaledwie iluzją.

Dr Martin Harris przylatuje wraz z żoną do Berlina, aby wygłosić swój wykład. W drodze do hotelu zauważa jednak, że zgubił swój bagaż. Nie zastanawiając się dłużej, czym prędzej zawraca na lotnisko odebrać zgubę.

Podczas drogi dochodzi do wypadku samochodowego, w wyniku którego Martin budzi się dopiero po kilku dniach w szpitalu. Zaniepokojony faktem, że nikt nie zgłosił jego zaginięcia, czym prędzej wyrusza do hotelu, w którym był zakwaterowany. Po przybyciu na miejsce odnajduje żonę, która go nie rozpoznaje. Co gorsze, spotyka przy niej mężczyznę podającego się za M. Harris'a.

Pozbawiony tożsamości oraz środków do życia mężczyzna zmuszony jest odnaleźć się w nowej rzeczywistości. W tych wrogich, a co najważniejsze niezrozumiałych okolicznościach, jedyną godną zaufania osobą pozostaje kobieta, która kierowała taksówkę podczas wypadku. W niedługim czasie para odkrywa, że pewnym kręgom osób zależy na tym, aby przeszłość Martina Harris'a nigdy nie ujrzała światła dziennego.

Prawdę mówiąc, pierwszy z filmów wywarł na mnie większe wrażenie. Nie oznacza to jednak, że ''Unknown'' jest mierną produkcją. W odróżnieniu od poprzednika, film ten jest znacznie bardziej efektowny, jeśli chodzi o ilość pościgów, strzelanin czy wybuchów. Oczywiście, powodem tych sytuacji jest przeszłość głównego bohatera (która mnie osobiście zaskoczyła). Pomimo licznych scen akcji, złożona i niebanalna historia jest niemniej warta polecenia.

Przedstawiłem dwa - według mnie - mocne filmy, które zdają się wyłamywać z powszechnego zjawiska przerostu formy nad treścią produkcji opierających się na mało skomplikowanej fabule. Na próżno szukać w nich wielkich ambicji, górnolotnych haseł, ale nie to było ich głównym zamiarem. W końcu każdy z nas ma czasami ochotę odprężyć się przy niewymagającym, lecz dobrym tytule. Jest nim zarówno opisany ''Taken jak i ''Uknown'', które połączyła nie tylko obecność tego samego aktora, ale także zgrabny pomysł i jego realizacja.

Świat Anime 01/2012

2012-01-06T00:30:00.000+01:00

Przyszła pora na kolejną relację z ostatnio obejrzanych w anime. Tak jak zapowiadałem, zmieni się forma tych ''małych recenzji''. Rok zaczynam od anime, jednak jeśli pomimo sesji znajdę czas na blogowanie, styczeń będzie należał do tekstów poświęconych filmom (w ostatnim czasie trafiłem na kilka interesujących tytułów). W najbliższym czasie ilość notek dotyczących anime może się zmniejszyć - najzwyczajniej nie mam czasu na oglądanie dłuższych serii.

Korzystając z okazji, warto wspomnieć o rozpoczęciu zimowego sezonu. Pomimo mojej wegetacji znalazłem czas na premiery. Jestem już po pierwszych odcinkach Natsume Yuujinchou Shi i Rinne no Lagrange - na chwilę obecną jestem zadowolony. Dzisiaj jednak o innych, według mnie dobrych anime. Życzę miłej lektury i zachęcam do udzielania się w komentarzach ;-)

Steins; Gate

Muszę się przyznać, że przy pierwszym podejściu do serialu, tytuł odstraszył mnie po kilku minutach. Wątek wydawał się mało interesujący, natomiast specyficzna kreska (widoczna w wyglądzie postaci) sugerowała mi, że Steins; Gate będzie ckliwą i mało wymagającą kolorowanką dla dzieci. Myliłem się, ponieważ w mojej opinii jest to najlepszy tytuł ubiegłego roku, jaki miałem przyjemność obejrzeć.

Czy w dzisiejszym świecie historia wehikułu czasu może kogoś zainteresować? Mogłoby się wydawać, że w tej kwestii szeroko pojęta popkultura wycisnęła temat do cna (z lepszymi lub gorszymi efektami). Nic bardziej mylnego. Grupka bawiących się w naukowców przyjaciół, w prowizorycznym laboratorium odkrywa zaskakujące właściwości swojej mikrofalówki. Za pomocą odpowiednio skonfigurowanego z telefonem komórkowym urządzenia są w stanie przesłać krótką wiadomość tekstową w przeszłość. Swój eksperyment postanawiają kontynuować, w efekcie czego manipulują czasem i narażają się międzynarodowej organizacji SERN - dążącej do opracowania metody podróży w czasie. Pod przywództwem Okabe, grupa zapaleńców podejmuje nierówną walkę, której stawką jest nie tylko życie przyjaciół, ale także losy całego świata.

Przyznam, że bohater uwikłany w światową intrygę nie jest niczym nowym jednak sposób, w jaki znalazł się on w centrum uwagi, wywołuje zaskoczenie i pragnienie uzyskania odpowiedzi na bieżące pytania. O ironio, główny bohater, mający pewnego rodzaju manię na punkcie teorii spiskowych, swoją szczeniacką zabawę przeobraża w jak najprawdziwszy konflikt. W swoim zachowaniu, postać Okabe jest abstrakcyjna, być może w pewien sposób głupia. Nie chodzi jednak o to, aby oceniać kreacje postaci na podstawie cech charakterologicznych - każda osobowość ma swoją rolę w danej historii. W tym powierzchownym wizerunku niezrównoważonego psychicznie bohatera - przynajmniej chciałbym - dostrzec złożoność tej postaci. Czego by nie powiedzieć o czołowej postaci, jej nieszablonowe postępowanie dodaje kolorytu w anime. Nawiasem mówiąc bardzo podobało mi się realistyczne przedstawienie konfliktu wewnętrznego bohatera. Mocni aktorzy to jeden z kilku elementów nakładających się na złożoność fabuły. Historia na swój sposób ciężka i wolno rozwijająca się w pierwszych odcinkach jest jednak klarowna - przy odrobinie skupienia zrozumiała dla przeciętnego odbiorcy anime.

Seria ma też kilka potknięć (m.in. lokowanie dialogów w stylu ecchi czy pozbawionych logiki zachowań postaci), jednak śladowe ilości kiczu nie odciskają piętna na - według mnie - ambitnej historii Steins; Gate. Polecam tytuł osobom, które dla odmiany łakną czegoś wymagającego myślenia.

Tiger & Bunny

Anime, tak jak sąsiad z góry, startowało wiosną. Szczerze mówiąc, tytuły cieplejszej części 2011 roku wydają mi się bardziej atrakcyjne. Tą zasadę zdaje się potwierdzać Tiger & Bunny, o którego obejrzeniu myślałem już od dłuższego czasu.

Sternbild City jest miastem przyszłości, o którego porządek dbają super bohaterowie. Borykający się na co dzień z niebezpieczeństwami, jednocześnie są celebrytami występującymi w ''Hero TV''. Oplakatowani logami sponsorów herosi, w popularnym programie rozrywkowym walczą o jak najwyższą pozycję w rankingu, zdobywając punkty za efektownie schwytanych przestępców. Jedną z gwiazd jest odchodzący w niepamięć Wild Tiger, z którym pracodawca właśnie zerwał kontrakt. Jego emeryturę odwleka pojawienie się nowego bohatera Barnabiego, którego agent sugeruje mu wynajęcie partnera. Niechcący wypaść z obiegu Wild Tiger zmuszony jest zaakceptować nowe warunki i współpracować z zarozumiałym towarzyszem.

Jest to typowo rozrywkowy tytuł - pełen dobrego humoru, ale jest także oparty na wciągającej fabule. Sam pomysł ukazania przyszłości, powiązany z niepokojami w stosunku do komercjalizacji wszystkich dziedzin życia, nie jest tak właściwie niczym nowym. Wszechobecne reklamy to bardzo ciekawa sprawa w tej produkcji. Nigdy nie widziałem, aby z taką gracją w anime można byłoby umieścić loga koncernów, nie odbijając się przy tym na estetyce (prym w serii widzie chyba Pepsi^^). Czemu o tym mówię? Ponieważ do tej pory pamiętam Code Geass, w którym bohaterowie stołowali się non stop w Pizza Hut, co śmiało można byłoby nazwać gwałtem na widzu. Fantastyczny klimat tej pozycji jest widoczny w aktorach tego przedstawienia. Bohaterowie (zarówno ci dobrzy, jak i czarni przestępcy) zyskali bogate osobowości, często ze sobą kontrastujące. Ich nadnaturalne zdolności jedynie podkreślają indywidualizm każdej z nich. Nie mogę w tym miejscu pominąć designu uniformów wszystkich herosów - każdy z nas ma coś z dziecka, tym bardziej tego typu gadżety cieszą oczy. Pomimo wysokich detali, tytuł ten cenię przede wszystkim za poczucie humoru, którego głównym inicjatorem była sympatyczna postać Wild Tiger'a.

Nie jest to tytuł ambitny - z drugiej strony nie powinniśmy mówić o prostackiej fabule czy kukiełkowych bohaterach. Wbrew pozorom, anime stawia też pytania poruszające wiele problemów etycznych, które coraz częściej przybierają na znaczeniu. Przyciągająca uwagę od pierwszego odcinka komedia akcji nie pozwoli przez chwilę znudzić się widzom. Lekki, pełen dynamiki tytuł.

Escaflowne: A Girl in Gaea

Dla odmiany na koniec film - na swój sposób wiekowy, bo z 2000 roku (klimatem jednak jest bliższy jeszcze starszym produkcjom). Zacząłem oglądać z zainteresowaniem. W pierwszych minutach byłem nawet zachwycony, jednak w dalszej drodze mój entuzjazm ostygł.

Hitomi Kanzaki jest dziewczyną z pesymistycznym podejściem do życia. W wyniku spotkania z tajemniczym Lordem Folkenem, przenosi się do nieznanego świata. Okoliczności, w jakich dostała się do krainy zwanej Gaeą, uczyniły ją w oczach ludności Skrzydlatą Boginią, która według legendy jest zdolna kierować ''Smoczą Zbroją'', szerzej znaną jako Escaflowne. Nie mogąca odnaleźć się w nowej rzeczywistości dziewczyna spotyka na swojej drodze Vana, jedynego ocalałego z Klanu Białego Smoka. Młodzieniec pała chęcią zemsty na oprawcach, którzy zniszczyli jego królestwo - nadzieję w osiągnięciu swojego celu pokłada w potędze Escaflowne. Hitomi będzie musiała podążyć za swoim przeznaczeniem - przynosząc pogrążonej w wojnie Gaei pokój lub zniszczenie.

Od samego początku udzielał mi się niepowtarzalny klimat fantasy produkcji - oparty na kreacji surrealistycznego świata i otoczce tajemnicy. Cechy te są charakterystyczne dla starszych, powoli zapominanych animach. Może to tylko sentyment, ale mi osobiście brakuje tego we współczesnych tytułach. Ta surowa natura filmu, liczne niedowiedzenia i pozostawione pytania odnośnie krainy, pozostawiają niedosyt i chęć zobaczenia kontynuacji. Trochę mi szkoda, że ten pomysł nie został lepiej zrealizowany - przez niedopracowaną historię anime nie rozwinęło w pełni skrzydeł. Na domiar złego sylwetki postaci są bezbarwne, w żaden sposób nie zwracające na siebie uwagi. Zignorowane, a ważne elementy dla fabuły, niestety odbiły się na jakości (a mogło być tak kolorowo).

Nie przedłużając, podchodzę do tytułu z lekką urazą, ponieważ film - według mnie - mógł być znacznie lepszy. Pomimo sporej ilości niedociągnięć uważam Escaflowne za anime z duszą. Tytuł z pewnością nie spodoba się wszystkim osobom (zwłaszcza tym rządnym akcji), jednakże jest w stanie wyrobić sobie swoją widownię.

Ten artykuł jest jednym z wielu tekstów cyklu ''Świata Anime''. Zapraszam do lektury.

Podsumowanie roku 2011

2011-12-30T15:00:00.000+01:00

Prawdopodobnie to już ostatnia notka w tym pełnym uniesień roku ;-) Wkrótce produkt zwany ''magią świąt'' zostanie wyprzedany, a jego miejsce zastąpi sesja zimowa. Prawdę mówiąc, miałem bardzo lekki semestr. Odejmując zbędne wykłady profesorów (którzy zwykle nie wiedzą, o czym mówią), inne zajęcia często były odwoływane. W efekcie nie miałem przyjemności zobaczyć być może połowy moich przyszłych egzaminatorów - oczywiście to nie powód do wszechobecnej paniki, której ja nigdy nie zrozumiem. Jest ryzyko, jest zabawa - znowu mając za sobą co najwyżej jeden wykład, zaliczę przedmioty, które osoby z wyższą frekwencją obleją. Życzę wszystkim studentom mojego podejścia do sprawy.

Więcej wrażeń zaserwowałem sobie poza murami wydziału. Jednym z nich było skasowanie mojego pierwszego samochodu, który poszedł już na żyletki. Auto było wiekowe, jednak trochę go szkoda. Ze swojej strony mogę jedynie je polecić. Fiat Marea to naprawdę dobry model. Ciekawe jakie przygody na szosie przyniesie najbliższy rok.

W ostatnim roku dużą rolę w moim życiu odegrał także sport. Intensywny rok treningów Judo opłacił się. Z wytrwałością nie było problemów, ponieważ czyhałem się na tą sekcję od 2008 roku - państwo jednak zdecydowało inaczej i wezwało mnie do wojska ;-) Na chwilę obecną nie mogę pochwalić się wysokimi wynikami w zawodach. Mam za to na koncie piąty stopień kyu opłacony licznymi kontuzjami. Treningi są wzbogacone o siłownię, która również przynosi pewne efekty. Wielość zajęć odbiła się na lubianych przeze mnie biegach. W planach miałem wystartowanie w tegorocznym Maratonie Warszawskim. Niestety nie przygotowałem się wystarczająco do ''królewskiego dystansu''. W nowym roku postanowiłem jednak powrócić do joggingu. Pięć zebranych kilogramów dodatkowo mnie motywuje^^

Nie zabrakło mi natomiast czasu na anime. Kilka dni temu udało mi się przekroczyć magiczną barierę 300 tytułów. Chciałbym, aby w przyszłym roku do kolekcji dołączyła kolejna setka pozycji - oczywiście o jak najwyższej jakości. Do tej pory nie przywiązywałem zbytniej uwagi do bieżących premier. Dzisiaj coraz bardziej doceniam wartość śledzenia aktualnych wydarzeń w świecie anime. Dlatego też w przyszłym roku przeważającą częścią obejrzanych tytułów będą zapowiadane premiery.

W ostatnim roku, z tęsknoty do munduru i zapachu prochu, zaciągnąłem się do Narodowych Sił Rezerwowych. Od początku byłem sceptycznie nastawiony do profesjonalizacji wojska, którą chwaliły się swojego czasu rządy PO. NSR okazał się nieprzemyślanym produktem marketingowym, ale i ciekawym epizodem w moim życiu. O poligonie Nowej Dęby napisałem już na blogu, więc nie będę ponownie opisywał tych przeżyć. Niestety była to tylko połowa - ustalonego w kontrakcie - okresu szkolenia. Zapowiadana na listopad druga część ćwiczeń rotacyjnych została odwołana. Zapewne przyczynił się do tego brak środków finansowych. Wierzę, że przypomną sobie o mnie na wiosnę ;-) Na osłodę, w święta dostałem z jednostki bonus w wysokości dwóch tys. złotych za ''dyspozycyjność w czasie kontraktu''.

Małym plusem mijającego roku jest utrzymanie poziomu pisemności na blogu. Przeważająca ilość postów oscylowała wokół tematyki mangi i anime. W najbliższym czasie zamierzam zmienić te proporcje. W miarę możliwości pojawi się publicystyka. Więcej uwagi planuję poświęcić także na opisy filmów - być może mniej znanych, ale wartych obejrzenia. Wierzę, że w 2012 roku Quasi 9.999 utrzyma ten harmonijny, kulturowo-polityczny ton. Zastanawiam się również nad ewentualnymi zmianami w wyglądzie bloga.

Oczywiście, wszystkie starania nie mają większego sensu bez wiernych czytelników, których także przybyło. W tym miejscu muszę pozdrowić tych najaktywniejszych m.in. Mirasa, Kiię oraz Tengu. Nie zostaje mi nic innego, jak życzyć innym blogerom bogatego w wenę Nowego Roku :-)

Anime Winter 2011/12 (cz. 2)

2011-12-20T16:30:00.000+01:00

Tak jak zapowiadałem, oto i druga część zimowych premier, które trafią na mój talerz. Myślę, że te 10 tytułów nie pozwoli mi cierpieć na nudę, a co najmniej kilka z nich pozostawi po sobie miłe wspomnienia. Ucieszę się, jeśli komuś dwie części dzisiejszego postu, pomogą w doborze anime. Miłej lektury.

Brave 10
Premiera: 07.01.2012 r. (MAL, 08.01.2012 r.)

Opis: Przedstawione na nowo przygody dziesiątki legendarnych wojowników, zebrane w 1600 roku (ery Sengoku) przez dowódcę wojskowego Yukimurę Sanadę, podczas pobytu w środkowej Japonii.

Oczekiwania: Brave 10 może okazać się jednym z lepszych anime akcji tej zimy. Czy to ambitne anime? Chyba tylko naiwni fani Naruto w to wierzą. Zwiastun mówi sam za siebie - dużo walk i klimaty shounen. Niezła odskocznia od wymagających tytułów. Od fabuły nie oczekuję zbyt wiele (mimo nawiązań historycznych). Będzie prosta jak budowa cepa, aby każdy nastolatek mógł ją zrozumieć. Zastanawia mnie trochę opis na MAL'u, gdzie Brave 10 uchodzi za pozycję seinen. Zwiastun wskazuje, że będzie to anime w konwencji trochę lżejszej, jak Basilisk - również traktujący o średniowiecznej Japonii. Grafika nie zachwyca, ale jest utrzymana na przyzwoitym poziomie. Podsumowując, serial nie zanudzi - niczego też nie wniesie do życia. Nie oszukujmy się, za rok zapomnimy co to za tytuł ;-)

Rinne no Lagrange
Premiera: 08.01.2012 r. (MAL, 09.01.2012 r.)

Opis: Kyono Madoka jest 17-letnią dziewczyną, która uwielbia swoje rodzinne miasto oraz pomaga ludziom w tarapatach. Przemieszcza się ona robotem zwanym Vox i walczy przeciwko obcym.

Oczekiwania: Największe wrażenie robi na mnie oprawa graficzna w zwiastunie. Jest dosyć specyficzna (oglądałem kilka pozycji od Xebec, jednak znacząco różniły się w stylu), ale przyznam - przyjemna. Pomysł na fabułę wydaje się banalny, z drugiej strony widzę w anime lekką i co najważniejsze - przyjazną dla człowieka w obliczu sesji zimowej - łatwo przyswajalną treść. Od czasu do czasu zobaczymy jakąś walkę mecha. Kupuję to, jednak nie sądzę, aby ta premiera wywarła na mnie większe wrażenie (mam nadzieję, że się mylę).

Rurouni Kenshin: Shin Kyoto Hen
Premiera: XX.12.2011 r. (MAL, 17.12.2012 r.)

Opis: Seria OVA. Rekonstrukcja batalii stoczonej przeciwko Shishio, przedstawionej z punktu widzenia Misao.

Oczekiwania: Niewielu kontynuacjom anime udaje się zachować swój niepowtarzalny klimat - zwłaszcza jeśli od powstania tytułu-matki minęło 12 lat. Z tego też powodu mam pewne obawy. Mój stan potęguje nieco zwiastun, w którym design postaci Kenshina Himury wygląda naprawdę mizernie. Cała seria Rurouni Kenshin ma to do siebie, że wizerunek głównego bohatera ulegał licznym zmianom - w zależności od czasu, w którym produkcja powstała. Byćmoże i tym razem zaakceptuję nowy wygląd bohaterów - w końcu są to postaci wiekowe, w zamian mające do zaoferowania bogatą osobowość i historię. Uspokaja mnie fakt, że za muzykę odpowiada Noriyuki Asakura, sprawca ścieżki dźwiękowej do serialu telewizyjnego. Możemy więc spodziewać się remake'u kultowego soundtracku (albo przynajmniej kilku, najbardziej rozpoznawalnych utworów z albumu). Jeśli chodzi o fabułę, od początku rozdział z udziałem Makoto Shishio zasłużył sobie na oddzielne i odświeżone OVA. Jestem entuzjastą tej serii, z niecierpliwością czekam na ten tytuł.

Berserk Golden Age Arc I: Egg of the Supreme Ruler

Premiera: 04.02.2012 r.

Opis: Pierwszy film z trylogii, ukazujący przeszłość Gutsa, Gryffitha oraz Bandy Jastrzębia. Jednocześnie, w przeciwieństwie do serialu z lat 1997-1998, anime jest wierniejszym odwzorowaniem mangi.

Oczekiwania: Od dłuższego czasu jestem wielkim miłośnikiem Berserka. Każdy, kto przeczytał choćby kilka rozdziałów mangi, mógłby z łatwością zauważyć wypaczenia historii w serialu telewizyjnym. Po długiej wegetacji, wieść o porządnej trylogii tego tytułu doprowadza mnie do ekstazy. Wystarczy spojrzeć na zwiastun - wykonanie zapiera mi dech w piersiach (chociaż na początku miałem wątpliwości co do oprawy graficznej). Lutowa premiera zapowiada się naprawdę wspaniale i zdaje się aspirować do czołówki najlepszych anime 2012 roku. Czuję jednak pewien zawód, że muzyka nie została powierzona kompozytorowi odpowiedzialnemu za soundtrack serialu - Susumu Hirasawie (wykonawca pierwszego utworu zwiastuna). Jego twórczość bardzo dobrze komponowała się do średniowiecznych klimatów, bardzo mnie inspirowała. Z drugiej strony, nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło. Zastąpi go, mocno przeze mnie ceniony, Shiro Sagisu (twórca m.in. muzyki do Neon Genesis Evangelion). Nie mogę doczekać się owoców pracy nad tą produkcją.

Dragon Age: Blood Mage no Seisen

Premiera: 11.02.2012 r.

Opis: W mrocznych czasach barbarzyństwa powstaje Fundacja - religijny zakon poszukujący sposobu na stabilizację świata, skorumpowanego przez złowrogich Magów. Templariusze Fundacji bezlitośnie powstrzymują Magów oraz ich szkodliwe nauki. Kiedy jednak Templariusze zawodzą, większość elity zakonu zostaje postawiona w stan oskarżenia.

Oczekiwania: Osoby, które znają bliżej ten blog, wiedzą jakie mam zdanie na temat anime wykonanych grafiką komputerową. Zwiastun zdaje się potwierdzać moje przypuszczenia. Płynność animacji jest nienaturalna, trochę lepiej prezentują się detale obrazu (chociaż doszukiwałbym się tutaj jedynie starań przy tworzeniu zwiastuna, którego jakość będzie ostatecznie odbiegać od reszty filmu). Mimo to postanowiłem zobaczyć ten tytuł. Nie jestem miłośnikiem gier z serii Dragon Age, ale miło dla odmiany obejrzeć tego typu anime w klimatach dark fantasy, podczas gdy większość komputerowych produkcji trzyma się koncepcji science-fiction. Będzie co ma być - może pozycja zaskoczy interesującą historią?

Anime Winter 2011/12 - Część I:

[WEJDŹ]

Anime Winter 2011/12 (cz. 1)

2011-12-20T13:00:00.000+01:00

Idąc śladami Mirasa i innych bloggerów, postanowiłem napisać o zimowych premierach anime, które mam zamiar zobaczyć w przyszłości. Post został podzielony na dwie części (limity znaków w tagowaniu), druga notka ukarze się w przeciągu kilku godzin. Za źródła posłużyły mi najbardziej opiniotwórcze strony, czyli Anime News Network (daty premier), My Anime List, a także niezastąpione karty premier (1, 2).

Natsume Yuujinchou Shi
Premiera: 02.01.2012 r.

Oczekiwania: Miałem już przyjemność opisywać jeden z sezonów Natsume Yuujinchou. Jak już wspominałem, anime charakteryzuje się lekką i przyjemną fabułą. Jest to jeden z tych tytułów, który bez względu na czas, zawsze prezentuje równomierny poziom. Myślę, że podobnie będzie z sequelem ''Shi''. Wierzę, że sytuacje komediowe (chodzi tutaj o Madarę) nie stracą na jakości. W poprzednim sezonie zwrócono większą uwagę na życie Natsume i jego bliskich - bardzo mi się to podobało, jednak nie sądzę, aby najbliższa premiera równie mocno nawiązywała do relacji międzyludzkich głównego bohatera. Tytuł może pochwalić się już pewną renomą, dlatego też - w moim odczuciu - jest to najbardziej pewny serial TV tej zimy.

Recorder to Randoseru
Premiera: 05.01.2012 r.

Opis: Miyagawa Atsushi jest zaledwie 11-letnim chłopcem, który może jednak zaimponować wzrostem 180 centymetrów. Z powodu swojej budowy, często wdaje się w kłopoty, z których ratuje go o sześć lat starsza siostra, Atsumi.

Oczekiwania: Z wyjątkiem lakonicznego opisu niewiele wiadomo o tym tytule. Nie znam osoby, która na tym etapie, mogłaby wysunąć wiarygodne przypuszczenia. Widoczny na plakacie design głównych postaci mnie nie zadowala - jest lalkowy, mało poważny. Spotkałem się z opinią jednego blogera, że tytuł nie rokuje z powodu kontrastu rodzeństwa widocznego w proporcjach wzrostu do wieku. Ktoś mógłby powiedzieć, że będzie to komedia. Ja jednak żyję w cichej nadziei na coś ambitniejszego, zbliżonego klimatem do Usagi Drop. Wiem, że to pobożne życzenie, ale każdy ma prawo do marzeń ;-)

Amagami SS+
Premiera: 05.01.2012 r. (MAL, 06.01.2012 r.)

Opis: Drugi sezon Amagami SS. Każda z szóstki bohaterek zostanie przedstawiona w dwóch epizodach, składających się na zbiór rozdziałów, jak to miało miejsce w przypadku prequelu. Reżyserem produkcji będzie Tomoki Kobayashi, odpowiedzialny za dwa odcinki poprzedniej części anime.

Oczekiwania: Chciałbym, aby anime trzymało co najmniej poziom poprzedniego sezonu. Stronię od tytułów w stylu school life (i dobrze robię), jednak nie lubię porzucać jakiejś historii w połowie. Ten wewnętrzny przymus pozwolił Amagami SS+ znaleźć się w gronie planowanych na zimę tytułów. Być może przesadzam z tą nadmierną krytyką. Sporym pozytywem i zaskoczeniem była dla mnie śladowa ilość fan serwisu prequelu. Wierzę, że tytułowy ''+'' oznacza podtrzymanie tej tradycji, a nie większą dawkę bielizny i nienaturalnie dużych piersi^^

Senhime Zesshou Symphogear
Premiera: 06.01.2012 r. (MAL, 26.12.2011 r.)

Opis: Ludzkość jest zagrożona ze strony tajemniczych istot zwanych ''Noise''. Tsubasa i Kanade tworzą zespół muzyczny ''Zwei Wing''. Przy pomocy nowej broni ''Symphogear'', walczą one z napastnikami, aby ocalić Ziemię.

Oczekiwania: Grafiki krążące po internecie mówią jednoznacznie, że w tytule nie zabraknie fan serwisu, do którego tak niechętnie podchodzę. Z drugiej strony zainteresował mnie - pozornie bezbarwny - opis fabuły, który natychmiast skojarzył się z anime pt. Legend of the Black Heaven. Chciałoby się wykrzyczeć ''Hard Rock Save the Space!'', jednak obawiam się, że premiera ta uraczy nas ''bieberowską'' muzyką. Mimo to tytuł wydaje mi się być interesujący - zwłaszcza szczegóły fabuły, które mogą okazać się ciekawe. Liczę też na dobre wykonanie techniczne anime. Mam wrażenie, że oprawa graficzna i poziom animacji będą na wysokim poziomie.

Nisemonogatari
Premiera: 07.01.2012 r.

Opis: Kontynuacja Bakemonogatari. Mag Kaiki Deishu, który kiedyś oszukał Hitagi, powraca do miasta i rozpowszechnia zaklęcie, którym przedtem przeklął Nadeko. Siostry Koyomiego, Karen i Tsukihi usiłują schwytać Deishu, jednak natrafiają na trudności.

Oczekiwania: Oglądałem Bakemonogatari. Od razu powiem, że nie podzielam zachwytu większości osób nad tym tytułem. Pomimo sporej ilości pozytywów (skupionych raczej wokół wykonania technicznego), innowacyjność treści mnie nie zadowala. Tym razem będzie podobnie, bo i fabuła zapowiada się na abstrakcję, podobną do tej z prequelu. Z pewnością, wart obejrzenia będzie specyficzny obraz anime, widoczny między innymi w sposobie kadrowania postaci. Nie inaczej będzie z muzyką. Tak jak to miało miejsce w Bakemonogatari, spodziewam się nastrojowej ścieżki dźwiękowej, która nie zakłóci jednocześnie odbioru ważniejszych rzeczy serialu (mam na myśli dialogi i historię). Myślę, że Nisemonogatari może też zaskoczyć odbiorców. Prequel obejmował kilka wątków. Natomiast w tym przypadku - jak wskazuje opis - nadchodzącą premierę będzie cechowała jednolita fabuła. Albo zabije to wyjątkowość produkcji, albo pozwoli rozwinąć się historii. Nie mam większych oczekiwań związanych z tym tytułem, jednak ciekawią mnie dalsze losy głównych bohaterów.

Anime Winter 2011/12 - Część II:

[WEJDŹ]

Podsumowanie anime

2011-12-15T17:45:00.000+01:00

Choć wydawało się to niemożliwe, udało mi się napisać jeszcze jedną notę z recenzjami anime. Prawdopodobnie to już ostatni taki wpis w tym roku, dlatego nie przedłużam. Miłej lektury.

Welcome to the NHK! Jest to pierwszy, opisywany dziś tytuł i jednocześnie chyba najlepiej prezentujący się spośród ostatnio obejrzanych anime. Komedia opowiada o losach Satou, który cierpi na dosyć powszechną w XXI wieku przypadłość. Ludzie nazywani hikokomori, zaszywają się w swoich mieszkaniach w obawie przed resztą społeczeństwa. Przez ten rodzaj ''alergii'', aby całkiem odseparować się od świata, hikikomori porzucają pracę i przerywają edukację. Takim właśnie przypadkiem jest główny bohater. Pewnego dnia młodzieniec spotyka dziwną (żeby nie powiedzieć szurniętą) dziewczynę. Zawiera z nią układ, w myśl którego nieznajoma jest zobligowana wyleczyć Satou z uciążliwej choroby. Fabuła krąży wokół chorób cywilizacyjnych, charakterystycznych dla rozwiniętych państw. Trudno więc dziwić się, że miejscem akcji został - borykający się z licznymi problemami natury społecznej - Kraj Kwitnącej Wiśni. Komedia obfituje w różnorodność przygód głównego bohatera jak i innych poznanych przez niego osób. W anime nie braknie zabawnych scen, jak i poważniejszej refleksji nad losem bohaterów. Jednocześnie całość podana jest w sposób lekki i przystępny dla każdego. Sympatyczna produkcja w klimacie GTO czy Golden Boy przypadnie do gustu najbardziej wymagającym odbiorcom.

Higashi no Eden. Jest to stosunkowo młody tytuł (2009 rok), jednak zabrałem się za niego dopiero teraz. Być może - gdyby nie nuda i poszukiwanie odskoczni w anime - nigdy nie zapoznałbym się z tym tytułem. Zrobiłbym to bez większej straty ponieważ, mimo wysokich standardów technicznych, serial nie może pochwalić się swoją treścią (śledząc Guilty Crown, widzę tendencję spadkową Production I.G.). Początek akcji rozgrywa się w Stanach Zjednoczonych, gdzie kończąca studia Saki spędza swój wolny czas. Podróż nabiera rumieńców, kiedy naprzeciwko dziewczyny staje nagi mężczyzna wymachujący bronią. Jak się potem okazuje, chłopak stracił swoją pamięć. Jedynym śladem po jego przeszłości pozostaje telefon komórkowy i tajemnicza sekretarka o imieniu Juiz. Kiedy młodzieniec odkrywa na swoim koncie kwotę ośmiu miliardów yenów, dowiaduje się, że ma to związek z niedawnymi zamachami terrorystycznymi w Japonii. Wykorzystując nowo poznaną dziewczynę wraca do kraju, aby odkryć swoją tożsamość. Przyznam, że akcja w anime porządnie mnie wciągnęła, jednak długość serialu nie pozwoliła w pełni rozwinąć się tej historii. Produkcja nie zachwyca nas postaciami, które są zaskakująco płytkie - zarówno od strony cech charakteru jak i pozbawionych logiki zachowań. Ostatni epizod rozbrzmiewa absurdem i kiczem, jak przystało na dzisiejsze serie. Dopóki nie opadła kurtyna tajemnicy głównego wątku, anime utrzymywało przyzwoity poziom. Od wieszania psów na produkcji powstrzymuje mnie jednak odwołanie się do mojego ulubionego filmu, ''Wielkiego Błękitu'' Luca Bessona ;-) Podsumowując, jest to przystępny tytuł. Niczym nie zaskakuje, jednak sprawdza się dobrze jako rozrywka.

Onigamiden. Jun jest zwyczajnym chłopcem, który za sprawą pewnego incydentu przenosi się do okresu Heian, w czasie wielkiej wojny pomiędzy ludźmi a demonami. Okazuje się on być wybrańcem posiadającym moc kontrolowania Orochi'ego - ośmiogłowego smoka. Reszty historii nie trudno się domyślić - nie ukrywajmy, że nie grzeszy ona oryginalnością. W filmie przewija się trochę japońskiej historii i kultury, jednak elementy te nie mają głębszej wymowy. Tytuł nastawiony na akcję, bardzo prostą w budowie. Niczego nieświadomy bohater zostaje osadzony w nowych realiach, poznaje przyjaciół i silnie podkreśloną postać czarnego charakteru, na końcu bierze udział w decydującej i beznadziejnej walce. Być może to tylko moje wrażenie, ale klimat w anime przypominał mi bardziej starożytne Chiny niż Japonię - oczywiście w żaden sposób nie jest to wadą produkcji. Film oglądałem z ciekawością, ale nie czuję się w żaden sposób spełniony. Jest to stosunkowo niezła pełnometrażówka fantasy, jednak istnieją znacznie lepsze pozycje tego gatunku.

Hoshi wo Ou Kodomo. Od anime wyreżyserowanego przez osobę Makoto Shinkai'a oczekiwałem wiele - trudno mi się dziwić. Najnowsza produkcja, pomimo wysokich standardów, w pewien sposób mnie rozczarowała. Pokrótce o fabule. Asuna jest zwyczajną nastolatką, która w wolnym czasie lubi zapuszczać się w pobliskie góry. Pewnego dnia zaatakował ją - wyglądem przypominający niedźwiedzia - potwór. Szczęśliwie z opresji dziewczynę ratuje tajemniczy młodzieniec, Shun. Jeśliby wierzyć chłopcu na słowo, pochodził on z mitycznej krainy zmarłych - Agarthy. Shun godząc się z konsekwencjami swojej ucieczki do świata ludzi w niedługim czasie umiera. Asuna zagłębiając się w mitologię postanawia wyruszyć do Agarthy i przywrócić przyjaciela do życia. W wędrówce towarzyszy jej nowo przybyły do miasteczka nauczyciel, który również pragnie odzyskać bliską sobie osobę. Historia bajkowa, tytuł doskonale się sprawdza jako pozycja przygodowa. Dodatkowo porusza bardzo ważne kwestie o życiu i umieraniu - daleki jestem od nazwania produkcji ambitną, jednak ma ona fabułę z polotem. Nie muszę wspominać o magicznej grafice anime, tak charakterystycznej dla filmów M. Shinkai'a. Tytuł ten jednak wzbudza we mnie także pewne wątpliwości. Czegoś fabule brakuje. Powiedziałbym, że ten film treścią przypomina bardziej dzieła studia Ghibli - nie natomiast nostalgiczne filmy reżysera 5 Centimeters per Second czy The Place Promised in Our Early Days. Postaci anime - na niektórych kadrach - biją po oczach podobieństwami do tych, widocznych w dziełach od Ghibli. Uważam, że młody Makoto Shinkai trochę się zatracił - w ostatnim jego filmie widoczne są inspiracje m.in. Mononoke Hime. Oczywiście, nie ma nic złego w czerpaniu z bogatego dorobku H. Miyazaki'ego. Mimo wszystko sięgając po pozycję M. Shinkaia, oczekuję jego sztuki - nie natomiast upiększonej wersji, która nie jest w stylu tego reżysera. Mimo kilku ostrych słów na koniec to naprawdę dobry film familijny. Nic tylko oglądać.

Tekken: Blood Vengeance. Na koniec o kolejnym anime stworzonym ''na komputerze'', nie włożywszy w to krzty duszy. Na wstępie dodam, że nie miałem styczności z grami Tekken, dlatego też ten tytuł nigdy nie był skierowany do mojej osoby. Z tego też powodu pominę wątek fabularny, który - podejrzewam - jest ściśle powiązany z wydarzeniami z gry. W pierwszym wrażeniu, grafika anime mile mnie zaskoczyła. Z całą pewnością możemy powiedzieć, że twórcy produkcji położyli szczególny nacisk na obraz (który jest w sumie kartą atutową tego tytułu). Trochę gorzej wypada płynność animacji, która rzuca się w oczy podczas walk - wyglądających w pewnych momentach bardzo sztucznie. Anime potraktowałem z dużym dystansem. Spodziewałem się płytkiego wątku fabularnego (nie myliłem się), liczyłem na rozrywkę. Przyznam, że różnorodność pojedynków potrafiła momentami przykuć moją uwagę. Na tym jednak kończą się plusy filmu. W moich oczach jest to przeciętna pozycja. Być może właśnie narażam się miłośnikom sarii Tekken, ale co mi tam ;-)

Męskie kino pięści

2011-12-10T17:55:00.001+01:00

Witam po dłuższej absencji. Aby przerwać mój błogi stan, postanowiłem napisać dzisiaj o kolejnym temacie, niezwiązanym z anime ;-) Tym razem przyszła pora na krótsze recenzje, dwóch - moim zdaniem - świetnych filmów, które pomimo swojego kunsztu nie zyskały większej popularności na świecie.

Nie są to filmy komercyjne choć nie brakuje w nich akcji. Ta dynamika ustępuje jednak głębszym treściom, ściśle powiązanym z psychologią głównych bohaterów. Sądzę, że poniższe pozycje spodobają się - zwłaszcza - osobom lubującym się w sportach walki. Zapraszam do artykułu.

The Wrestler (2008)

(pol. ''Zapaśnik'')

Odtwórcą głównej roli jest Mickey Rourke, w moim odczuciu człowiek o dość specyficznej aparycji i grze aktorskiej. Być może właśnie ta inność, nadała charakteru całej produkcji.

Randy ''The Ram'' jest zapaśnikiem, który lata swojej świetności ma już za sobą. Wraz ze starzeniem się sportowca, zaczynają się jego refleksje nad życiem, słusznością wyborów, nad wartością dotychczasowych osiągnięć.

W wyniku pogarszającego się stanu zdrowia, lekarze sugerują Randy'emu zakończenie kariery sportowej. Niegdyś młody i energiczny zawodnik, dla którego wrestling był całym życiem dostrzega, że życie nie ogranicza się jedynie do wymiarów ringu. Rozpoczyna się najcięższa walka w karierze zapaśnika. Randy kończy z dopingiem, próbuje zaadaptować się w nowych realiach. W najważniejszej próbie, odnowienia kontaktów z porzuconą przed laty córką, towarzyszy mu jedyna bliska osoba, tancerka erotyczna o imieniu Cassidy.

Film daje do myślenia. Nie dotyczy wyłącznie zawodowych sportowców, którzy są zmuszani do wielu wyrzeczeń, ale przede wszystkim sensu - tak ulotnego - życia. W moim odczuciu filmy, skupione na wewnętrznej walce bohatera z własnymi słabościami, są zawsze miło widziane wśród męskiej widowni (z całym szacunkiem dla płci pięknej - niektóre rzeczy są zrozumiałe jedynie dla nas ;-)

Sposób montażu z pewnością nie jest zbieżny z ogólnym trendem. Poszczególne ujęcia przypominają bardziej dokument (''efekt ruchomej kamery''), tworząc surową ramę kompozycyjną, dobrze współgrającą z psychologicznym wymiarem przedstawionej historii. Smaczkiem będzie również ukazanie samego wrestlingu, mianowicie kulis tej dyscypliny - mówię to jako osoba nie mająca styczności z tym sportem/przedstawieniem. Podsumowując, jest to film naprawdę trzymający w napięciu, z zakończeniem trudnym do przewidzenia. Czy końcowa postawa bohatera sprostała naszym oczekiwaniom? Ocena należy do was.

The Fighter (2010)

Tym razem film traktuje o bardziej popularnej dyscyplinie, mianowicie boksie oraz równie znanym schemacie przeciętnego sportowca sięgającego po szczyt. Wbrew pozorom, głównej roli nie gra tutaj Chrystian Bale (oczywiście nie umniejszając jego wkładu w film).

Micky Ward, w którego postać wcielił się Mark Wahlberg, jest nieznaczącym bokserem. Sport nie pozwala mu utrzymać się, w wyniku czego musi dorabiać sobie dorywczymi pracami, z zamiataniem ulic włącznie.

Pomimo pasma porażek na zawodowym ringu, młody bokser nie znajduje oparcia w najbliższej rodzinie, której chlubą pozostaje Dicky (Christian Bale), starszy brat i osobisty trener Micky'ego. Niegdyś i on był gwiazdą boksu, jednak narkotyki zniszczyły mu życie. Jawny problem z uzależnieniem jest jednak skrzętnie zamiatany pod dywan przez resztę rodziny, która woli wspominać lata świetności Dicky'ego, widząc w nim przykład dla młodszego, sprawiającego zawód brata. Na domiar złego była żona stara się odizolować nierentownego boksera od dziecka.

Życie Micky'ego zmienia się za sprawą poznanej barmanki o imieniu Charlene, która uzmysławia mu toksyczny wpływ rodziny na jego karierę zawodową. Będący w cieniu brata bokser, przy wsparciu nowej partnerki, postanawia zapomnieć o oczekiwaniach rodziny i jedyny raz w życiu zawalczyć o swoje.

Film jest utrzymany w podobnym klimacie jak wcześniej wspomniany ''Zapaśnik'' (pozory dokumentu). Można by powiedzieć, że pomimo głównej historii oscylującej wokół Micky'ego Warda, jest to tak właściwie film o braciach zmagających się z własnymi demonami. W szczególności zachwalam sobie grę Chrystiana Bale'a, za którą mój szacunek do aktora tylko się pogłębia. Przemiana Dicky'ego, która (oszczędzając szczegółów) nastąpiła w pewnych okolicznościach, zrobiła na mnie piorunujące wrażenie. Moje słowa zdaje się potwierdzać fakt zdobycia przez jego osobę m.in. Oscara i Złotego Globu za najlepszą postać drugoplanową. Równie docenioną aktorką była Melissa Leo, odtwórczyni roli matki rodzeństwa. Kończąc moją skromną opinię, jest to kolejny film, silnie oddziałujący na emocjach, ze wspaniałą puentą na końcu. Polecam.

Rozliczenie jesiennych premier

2011-11-27T17:50:00.000+01:00

Przyszedł najwyższy czas na pierwsze wrażenia z jesiennych premier. W prawdzie, mało które anime, w tym sezonie, mnie zainteresowało. Według mnie obyło się bez rewelacji. Oprócz trzech, obecnie wychodzących tytułów, napiszę także o ostatnio zaliczonych, starszych produkcjach.

Last Exile: Fam, the Silver Wing. Gdybym był na bieżąco z większością, aktualnie wychodzących tytułów, zaryzykowałbym stwierdzeniem, że właśnie te anime jest najmocniejszą pozycją jesieni. Drugi sezon (lub dokładniej, alternatywna historia) opiera się na tych samych mechanizmach świata, co jego poprzednia wersja. Pomimo kilku starych postaci (m.in. Tatiany Wisły, Dio Eraclea), pierwsze skrzypce zagrały zupełnie nowe, a przy tym oryginalne, sylwetki. Jak w przypadku pierwszej serii, tak i tu, klimat produkcji należy do tych cięższych. Osobiście, pierwsze odcinki niespecjalnie mnie pociągały. Znacznie lepiej prezentuje się akcja ostatnich epizodów. Osoby, które odnalazły się w zbliżonym do steampunku charakterze pierwszej części Last Exile, nie zawiodą się ponownie. Anime pomimo spóźnionego startu, sukcesywnie nabiera werwy. Jestem dobrej myśli i z pewną niecierpliwością, czekam na kolejne losy bohaterów.

Bakuman 2. Jest to kolejna kontynuacja, sprawdzonej w praktyce pozycji. Sequel opowiada o dalszych losach pary mangaków, znanych bardziej pod pseudonimem ''Ashirogi Muto''. Nie zabraknie również historii innych, pobocznych (jednak niezbędnych) bohaterów serii. Powiedziałbym, że drugi sezon, trzyma godny poziom poprzednika, jednakże oczekiwałem od tytułu więcej świeżości. W tej kwestii, anime nie ma, czym się pochwalić. Przyzwoita oprawa graficzna, soundtrack (choć dobry) jest zapożyczony z prequelu. W pewnym sensie, Bakuman jako anime, mógł spokojnie zostać spójnym, 50-odcinkowym serialem. Mówi się, że brak postępu jest równoznaczny z cofaniem się. Nie inaczej jest w tym przypadku. Przez swoją pasywność, anime traci na magii, którą tak mocno przyciągał mnie poprzedni sezon. Byłbym jednak daleki od nazwania nowej części kompletną porażką. Jest to nadal, dosyć ciekawa pozycja (zwłaszcza w kontekście tego okresu).

Guilty Crown. Jest to typowa, premiera naszych czasów, okraszona elementami ecchi oraz zakompleksionymi, młodymi bohaterami. Mógłbym anime skrytykować za wiele spraw, jednak nie oszukujmy się - shonen nigdy nie był gatunkiem wysoce ambitnym. Tytuł, dosyć zmyślnie, korzysta ze starych, sprawdzonych schematów innych produkcji science fiction. Z pewnością miłośnicy serii Code Geass, znajdą tu coś dla siebie. W głównej mierze chodzi o względnie podobną fabułę, w której na wskutek globalnego incydentu, Japończycy znajdują się pod okupacją (niczym 11-Strefowcy). Naturalnie, wyzwolicielem ludności zostaje uczeń, który przypadkowo wchodzi w kontakt z grupą rebeliancką, w międzyczasie zdobywając super moce. Mało odkrywcze - ale jakie chwytliwe. Prosta i nieskomplikowana historia, sprzyja w eksponowaniu różnorodnych scen akcji, które niewątpliwie są najmocniejszym punktem w anime. Od strony technicznej, dawno nie widziałem równie zadbanej produkcji. Mam na myśli przede wszystkim grafikę, choć ścieżka dźwiękowa również nie jest mi obojętna (pomimo pop-owej barwy). Atrakcyjnie wyglądające opakowanie, niestety nie może pochwalić się zbyt bogatą zawartością. Na szczęście, od tego typu produkcji, oczekuję rozrywki, nie intelektualnej pożywki ;)

Bartender. Jest to jedno z tych anime, które pomimo swojej wyjątkowości, umyka uwadze szerszej publiczności. Akcja tej krótkiej serii, krąży wokół baru Eden Hall oraz jego gospodarza, Ryuu Sasakury. Pomimo dosyć młodego wieku, utalentowany barman zachwyca gości swoją specjalnością, ''Boskim Kielichem''. Choć nazwa trunku wskazuje na jego unikatowość, w rzeczywistości jest nim sztuka zaserwowania klientowi odpowiedniego alkoholu, w jego obecnym stanie, do aktualnych potrzeb. Serial przedstawia kilka osobnych historii gości oraz ich problemów, których rozwiązania poszukują ''w szkle''. Oprócz dosyć interesujących retrospekcji z życia bohaterów, nie zabraknie w tytule bogatej historii alkoholów świata. Osobiście, zaliczam się raczej do grona abstynentów, jednak tego typu produkcja, nie jednego skłoniłaby do zastanowienia się nad odwiedzeniem takiego baru^^ Strona techniczna anime nie należy do najmocniejszych. Pomimo tych bolących nieścisłości, seria na swój sposób urzeka niepodważalnym klimatem. Jest to naprawdę przyjemny tytuł, będący dobrą odskocznią od zawiłych produkcji.

Ghost Hound. Chociaż wcześniej obejrzany Ghost Hunt nie zrobił na mnie szczególnego wrażenia, zabrałem się za tą, w gruncie rzeczy zbliżoną pozycję. Być może brakowało mi parapsychologicznych klimatów, w najlepszym przypadku miałem zbyt dużo wolnego czasu. Akcja anime dzieje się w czasach współczesnych, natomiast główną sceną zostaje japońskie miasteczko Suiten. Z pozoru spokojne miejsce posiada jednak mroczną przeszłość, związaną z wybudowaną przed laty tamą, serią uprowadzeń dzieci oraz religijnym kultem rodu Oogami. Wydarzenia te odcisnęły głębokie piętno na młodych bohaterach, którzy odkrywając w sobie paranormalne zdolności, usiłują rozwikłać tajemnice swoich traumatycznych przeżyć. Na samym początku, serial ten wręcz mnie odrzucał swoją płytkością i przeciętną kreską. Wraz z rozwinięciem historii, anime okazuje się nawet strawne. Ghost Hound jest według mnie przeciętnym tytułem, jednak nie nazwałbym, poświęconego mu czasu, kompletnym marnotrawstwem. Sama w sobie fabuła może być uznana za oryginalną i nieprzewidywalną, co z pewnością zainteresuje pewną grupę odbiorców. Osobiście, daleki jestem od polecenia komuś tego tytułu.

Pumpkin Scissors. Anime odcisnęło głębokie piętno na mojej psychice, ale cieszę się że po długiej walce z tym tytułem (trwającej może rok), w końcu przez niego przebrnąłem. Akcja serialu dzieje się w powojennym, bliżej nieokreślonym królestwie. W kraju dręczonym przez głód, choroby i korupcję, zostaje powołana Sekcja III, mająca walczyć z problemami społeczeństwa. Tą krótką informacją można podsumować złożoność całej fabuły. Największym nieporozumieniem nazwałbym jednak logikę kierującą naszymi bohaterami, która objawia się w ich absurdalnych działaniach i dialogach (naprawdę można rzygać tęczą). Nie tylko treści zawarte w tytule są, lekko mówiąc, płytkie. Technicznie anime wypada równie paskudnie. Podsumowując, w przypadku tego anime, nie ma na czym oka zawiesić (jednak znając życie, istnieją psychopaci, którym to anime będzie się podobać).

Renesans komiksu

2011-11-25T23:45:00.000+01:00

Concept Art by Ryan Meinderding (2010)

Zauważyłem, że w ostatnim czasie, pojawiła się na zachodzie tendencja do ekranizacji słynnych komiksów. Choć moje zainteresowania są skierowane raczej ku Azji (dokładniej Japonii), dzisiaj postanowiłem pokrótce zastanowić się nad przyczynami tego - jakby nie patrzeć - amerykańskiego fenomenu.

Oczywiście, w pierwszej kolejności przychodzi na myśl chęć zarobku, na już wypromowanym i posiadającym swoich miłośników produkcie. Zachodni komiks, w przeciwieństwie do japońskiego odpowiednika, pod względem ewentualnej ekranizacji jest według mnie bardziej atrakcyjnym materiałem. Mam na myśli treści komiksów, które w dużej mierze posiadają charakter rozrywkowy i oferują czytelnikowi dynamiczną fabułę, obfitą w sceny akcji. W tej kwestii manga wydaje mi się bardziej sztywna, z powodu częstokroć złożonej fabuły, którą ciężko przedstawić w dwugodzinnym filmie (dobrym przykładem będzie seria Death Note). Bez wątpienia zachodni komiks nie powinien być uważany za płytką i mało ambitną rozrywkę. W dużej mierze zależy to od poruszanej tematyki i wieku docelowej grupy odbiorców. Mimo wszystko, będę powstrzymywał się od nazywania ''marvelowskich'' produkcji intelektualną pożywką.

Czy więc zjawisko przenoszenia komiksów na duże ekrany może być wyjaśnione jedynie prawami rynku i komercjalizacją praktycznie wszystkich życia? Tytuły, o których mowa, powstawały na przestrzeni 50 lat, jednak dopiero na początku tego wieku ich filmowe wersje zaczęły regularnie gościć na ekranach całego świata.

W prawdzie to lekkie przekłamanie z mojej strony, ponieważ próby ekranizacji losów słynnych superbohaterów sięgają jeszcze wcześniejszego okresu. Za przykład może posłużyć Captain America z 1990 roku, który pomimo wysiłków, nie odniósł znaczącego sukcesu. Sporą przeszkodą w tamtych czasach, a która dziś praktycznie nie istnieje, była oprawa techniczna filmu. Obecnie możemy śmiało powiedzieć, że w dobie komputerów, odpowiedzialne za produkcję osoby, mogą osiągnąć spektakularne i jednocześnie realistyczne efekty specjalne (ograniczone bardziej przez budżet, niż ludzką wyobraźnię).

Nie tylko technika filmu uległa znaczącym zmianom. Sięgając do popularnych pozycji kina akcji z końca ubiegłego wieku możemy zauważyć, że przez ostatnie kilkadziesiąt lat zmienił się sam wizerunek bohatera. W pewnym stopniu, na zachwianie starą koncepcją mogły mieć wpływ ostatnie przemiany, jakie dotknęły zachodnie społeczeństwo.

Kultowe już filmy kina amerykańskiego, takie jak chociażby Die Hard czy Lethal Weapon, kreowały postać względnie przeciętnego człowieka (stwierdziłbym nawet, że typowego obywatela Stanów Zjednoczonych), który wymierza sprawiedliwość przy pomocy swojego rewolweru - oczywiście, wychodząc cało z każdej opresji. Posiadający pewien rodzaj charyzmy, z jednoczesnym uwidocznieniem jego ludzkich niedoskonałości, bohater stawia czoła oprychowi, ewentualnie organizacji przestępczej będącej toksyną toczącą miasto bądź całe państwo. Treść tych filmów w dużej mierze ma swoje odzwierciedlenie w problemach społecznych końca XX wieku. Dlatego też tak często mamy do czynienia z uwydatnioną przestępczością, korupcją czy nostalgicznymi powrotami do czasów wojny w Wietnamie.

Dziś, wraz z nastaniem ery globalnych zagrożeń, ten schemat uległ widocznym zmianom. Mało błyskotliwymi zbirami z pończochami na głowach nikt już nie zawraca sobie głowy. Kończy się także zapotrzebowanie na brawurę i bezprawne działanie amerykańskich cowboyów, którzy w obliczu czasów inwigilacji i ścisłej kontroli, powinni być posłusznymi obywatelami (czyt. niewychylającą się, szarą masą). Coraz częściej bohaterami zostają osoby, które w wyniku wypadku, otrzymają nadludzkie zdolności, umożliwiające im sprostanie wyzwaniom XXI w. Ich przemiana łączy się z nadmierną idealizacją modelu współczesnego bohatera, któremu z człowieczeństwa pozostają już jedynie wątpliwości. Ewolucji nie uniknęła również wcześniej wspomniana problematyka. Dzisiejsi herosi muszą stawić czoła kataklizmom, potężnym przeciwnikom (zyskującym barwne osobowości), wojnom światowym, w najlepszym przypadku bezwzględnym, ponadpaństwowym organizacjom. Nie trudno zauważyć, że idea komiksu, często odrzuca nawiązania do rzeczywistości na rzecz fantastyki, głównie science fiction.

Pisząc tutaj o korelacjach czasowych, nie możemy pominąć miłośników komiksu. Jak już napisałem na początku, głównym czynnikiem popularyzacji ekranizowania historii super herosów, jest potencjalny dochód - w przypadku produkcji Marvela - liczony w milionach dolarów. Oprócz nastawionej na konsumpcjonizm młodzieży, wyrasta w tym przypadku specyficzna grupa odbiorców, którzy wychowując się na kolejnych historiach stworzonych przez Marvel Comics, dziś - jako dorośli - przychodzą do kina nie tyle dla rozrywki co z sentymentu do dzieciństwa.

Myślę, że z tego też powodu, w przyszłości ten trend ulegnie transformacji. Wiele można pisać o wdzięcznym temacie, jakim jest komiks, jednak tym drobnym wywodem, zakończę moje przemyślenia. W prawdzie tekst miał dotyczyć dwóch, ostatnio obejrzanych adaptacjach (Thor, Captain America), wyszło jednak inaczej ;-)

Standardowo o anime

2011-11-20T11:12:00.001+01:00

W ostatnim czasie miałem trochę do roboty. Dlatego też, bez jakichkolwiek wyrzutów, sumienia mogę wytłumaczyć brak wpisów na blogu^^ Najważniejszym problemem była uszkodzona klawiatura, która po dwóch tygodniach - niczym dwutysięczny Żyd - sama odżyła (zobaczymy ile ten stan będzie trwał).

W pewnym sensie, cieszyłem się z kolejnego sprawozdania ze szkolenia NSR. Zawsze byłaby to odskocznia od bez ustanku wałkowanych anime. Niestety, otrzymałem zawiadomienie o odwołaniu zimowych ćwiczeń rotacyjnych i nie mam pojęcia ile mnie jeszcze czeka okazji do służenia pod pagonami ;-)

Dzisiaj o nieco przedawnionych podbojach anime. W najbliższym czasie, jak zapowiadałem (lub nie), postaram się napisać trochę o filmach, może nawet trafi się coś godnego z publicystyki - nadzieja matką głupich (dlatego właśnie zabrałem się za studia).

Jigoku Shoujo Mitsuganae. Trzecia część z cyklu o Piekielnej Dziewczynie. Tym razem Enma Ai odradza się w zwykłej uczennicy, Yuzuki. Młoda dziewczyna pragnie zerwać tą pasożytniczą więź, która jednak w kulminacyjnym momencie, pomoże jej odkryć prawdę o samej sobie. Do znanego z poprzednich części personelu Piekielnej Korespondencji, dołącza spokojny chłopiec o imieniu Yamawaro, który częściej niańczy niesforną Kikuri, niż wykonuje wyroki na przeklętych osobach. W moim przypadku upłynęło dużo czasu, zanim zabrałem się za ten tytuł. Anime nie należało do moich ulubionych z powodu przeciętnej grafiki i jeszcze gorszej fabuły. Tym razem jestem jednak skłonny wystawić serii mały plus. Gdybym miał wskazać element, który uległ znacznej poprawie, wybrałbym akcję. Odcinki nie nużyły, tak jak miało to miejsce w poprzednich częściach. Ograniczono też monotonnie, urozmaicając i skracając czas niektórych, powtarzających się scen (chodzi tu przede wszystkim o dialogi Ai). Historie osób korzystających z Piekielnej Korespondencji w ogólnym rozrachunku mnie zaciekawiły - lepiej było na początku, gorzej z końcem anime). Mimo to należy przyznać, że motywy kierujące postaciami nadal wzbudzają więcej śmiechu, niż dramatyzmu. Niezłe podsumowanie całej serii (mam nadzieję, że twórcy nie zdecydują się na kontynuację).

Full Metal Panic! The Second Raid. Kolejna kontynuacja, za jaką zabrałem się w ostatnim czasie. Prawdę mówiąc, po obejrzeniu Fumoffu poczułem pewne rozczarowanie. Moje przypuszczenia po części się sprawdziły - ten tytuł skoncentrował się na akcji. Odcinek specjalny ''000'', zapowiadający serial, wyglądał naprawdę dobrze. Gorzej natomiast wypadło samo anime, którego akcja nie obfituje w interesujące walki, natomiast fabuła jest równie słaba, jak to miało miejsce w przypadku pierwszego tytułu tej serii. Zmiana czarnych charakterów to trochę za mało. Jednocześnie zmniejszono ilość zdecydowanie najlepszych fragmentów serii - scen komediowych. W efekcie mamy do czynienia z mierną produkcją, poziomem nie odbiegającą od pierwszej części Full Metal Panic. Nie za bardzo rozumiem zachwyt nad tym tytułem i chyba nigdy nie będzie mi to dane^^

Ghost Hunt. Mało odkrywcza nazwa, dla mało ambitnego anime. Jak sugeruje nam tytuł, fabuła dotyczy wypędzania duchów różnymi okultystycznymi sposobami. Serial jest podzielony na kilka, osobnych przypadków - przyznam, że jedna z historii (z dworem należącym do bodajże premiera) była naprawdę mocna, zasługująca na miano horroru. Mimo to pozostałe przygody nie wzbudziły we mnie równie mocnego zainteresowania. Różnorodność bohaterów, objawiająca się w ich profesji (emo lubujący się w gadżetach, ksiądz, mnich, kapłanka, medium), prędzej uwidaczniała nienaturalny kontrast, niż wzbogacała te anime. Zachowania postaci częstokroć bywają pozbawione logiki. Mało wymagająca fabuła potrafi jednak - w pewnym stopniu - przyciągnąć uwagę odbiorcy. Podsumowując, przeciętny tytuł, skierowany raczej do nastolatek otumanionych spirytyzmem, niż miłośników dobrego anime.

Miyamoto Musashi: Souken ni Haseru Yume. Film jest potraktowany jako forma wykładu uniwersyteckiego, skupionego wokół historycznej postaci M. Musashi'ego i czasów, w których przyszło mu żyć. Jest to produkcja, po której mam mieszane uczucia. Największymi minusem dla mnie była kompozycja anime. Przez większą część filmu, jesteśmy zmuszeni oglądać gadającą ''lalkę'' profesora (będącego jednocześnie narratorem) i równie idiotycznie wyglądającą postać jego asystentki. Te mierne przedstawienie wzbudzało u mnie politowanie. Tradycyjne animowane sceny (autorstwa Production I.G.) są jedynie przerywnikami, a szkoda, ponieważ reprezentowały naprawdę wysoki poziom. Dużym pozytywem była natomiast interesująca historia, bogata w wiele ciekawostek dotyczących okresu średniowiecza nie tylko w Japonii, ale całej Eurazji. Nie wiem ile jest prawdy w ocenie postaci Musashi'ego, zawartej w tym anime - wiadomo, każdy kraj lubi pisać własną historię, często oddalając się od prawdy. W kwestii biografii byłbym daleki od traktowania anime jako wiarygodnej wykładni wiedzy. Tytuł poleciłbym miłośnikom historii. Pomimo już wspomnianych, moich wątpliwości odnośnie przedstawienia sylwetki głównego bohatera, uważam że w kwestii opisów prowadzenia wojen czy życia w tamtych czasach, anime jest (przystępną dla każdego) skarbnicą interesujących informacji.

Genius Party & Beyond. Anime i jego sequel są kompozycją kilku osobnych historii, charakteryzujących się użyciem szerokiej palety narzędzi - od tradycyjnej animacji, po grafikę komputerową - jak to miało miejsce chociażby w Ani Kuri 15. Pierwsza część posiada siedem takich odcinków, druga pięć. Każdy z nich trwa w przybliżeniu kwadrans. W tytule oprócz różnorodności obrazu występuje wiele kontrastujących ze sobą gatunków. Dlatego też widz znajdzie w tym anime zarówno fragmenty przypadające do gustu, jak i te będące z nim w konflikcie. W moim przypadku był to dodatni bilans.

Niebanalne anime

2011-10-31T21:20:00.000+01:00

Myślałem, że październikowe blogowanie o anime dobiegło końca, a tu niespodzianka. Nadarzyło się wiele wolnych dni, trzeba było odpowiednio spożytkować ten czas. W przyszłości postaram się zabrać za bardziej ambitne tematy (w grudniu zbliża się poligon NSR więc będzie o czym pisać^^).

Póki co, kolejne sprawozdanie z ostatnio widzianych anime. Swoją drogą chyba czas uporządkować wszystkie podsumowania w jeden cykl. Ustalić ilość opisów, bądź dni publikacji, co o tym myślicie? :-)

Saraiya Goyou. Jest to dosyć świeże anime. Pamiętam jak w ubiegłym roku zabierałem się za premierowy odcinek i poległem po kilku minutach (głównie przez odrzucającą mnie wtedy kreskę) :P Po obejrzeniu krótkiego serialu muszę zmienić swoje zdanie, to naprawdę urokliwa seria i nie taka prosta jak mogłoby się wydawać. No cóż, przez ten rok i mój gust się zmienił - jakby nie patrzeć, obcuję z anime zaledwie 3/4 lata. Do rzeczy. Główną postacią serii jest Masanosuke. Choć zarabia na życie posługą jako samuraj, jego charakter bardziej odzwierciedla zachowanie bojaźliwego strusia aniżeli drapieżnika. Poszukując pracy, napotyka na swojej drodze Yaichiego, herszta bandy zwanej Goyou. Z jednej strony, Masie nie odpowiada praca przestępcy. Z drugiej, silne zainteresowanie członkami grupy nie pozwala mu odejść. W ten sposób nieśmiały samuraj poznaje swoich nowych towarzyszy, zjednanych tajemniczą przeszłością przywódcy Goyou. Fabularnie, anime jest bardzo przyjemne. Jak na tytuł osadzony w mrocznych czasach średniowiecza, mało znajdziemy tu brutalnych treści, opartych na przelewanej bez ustanku krwi czy latających w powietrzu wnętrznościach. Nie mówię tu o tak skrajnych tytułach jak Katanagatari czy Shigurui - anime jest nawet mniej brutalne niż Rurouni Kenshin ;) Oczywiście, nie traktuję tego jako wady. Cała akcja opiera się na przedstawieniu historii każdego członka Goyou oraz relacji zachodzących między nimi. Całość tworzy prostą w przekazie, lecz pretendującą do miana ambitnej, opowieść wyróżniającą się spośród innych tego gatunku. Choć nie zdarza mi się to często, oprawa muzyczna zdobyła moje uznanie. To samo mogę powiedzieć o, niedocenianej tak długo, oprawie graficznej. Jak to się mówi, ''nie oceniaj książki po okładce'' - polecam ten tytuł ;)

Full Metal Panic? Fumoffu. Podczas opisywania ostatniego sprawozdania anime, mocno oberwało się pierwszemu sezonowi. Zaskoczyła mnie nowa odsłona tego tytułu. Z chaotycznego i przeciętnego serialu wyizolowano to co dobre - porządny humor - tworząc całkiem przystępną komedię. Z racji skrócenia serii do 12 odcinków, nie popadłem w monotonię. Fabuła jest prosta (powiedziałbym nawet, że zbyt prosta) i kręci się w obrębie szkolnych perypetii głównych bohaterów. W ostatecznym rozrachunku anime mnie rozbawiło i przekonało do obejrzenia ostatniej już odsłony (The Second Raid). W prawdzie wykluczyłbym z fabuły jeden element - nagminnie wciskany w ostatnie odcinki strój chomika (?), który śmieszył mnie wyłącznie w scenie w wesołym miasteczku (potem raczej wywoływał wstręt niż uśmiech). Anime niezłe, z pewnością lepsze od pierwowzoru.

Speed Grapher. Kolejna produkcja Gonzo, która utrwala mnie w przekonaniu, że studio nie jest tak marne, jak je sobie wyobrażam. Pomijając moją instynktowną niechęć do twórców, zastanawia mnie dlaczego dotąd o tym anime nie słyszałem. Uważam je za takie małe, moje osobiste odkrycie. W serialu podoba mi się przede wszystkim prosta grafika (żałuję, że anime oglądałem w słabszej jakości) oraz oryginalna fabuła. Oglądając opening spodziewałem się raczej realistycznego tytułu obracającego się wokół pracy reporterów. Otrzymałem natomiast historię postaci osadzonych w korupcjogennym mieście, z lekkim zabarwieniem science fiction w tle - zupełnie jak to miało miejsce w Gungrave. Sentyment nie pozwalał mi się oderwać od serii, dopóki nie pochłonąłem jej w całości ;-) Ciężko mi opisać tutaj zarys fabuły, nie zdradzając ważnych szczegółów więc się powstrzymam. Powiem tylko tyle, że głównym bohaterem jest Tatsumi Saiga, były korespondent wojenny, który w wyniku jednego z wielu dziennikarskich śledztw - z drobną pomocą obcej dziewczyny -zostaje uwikłany w intrygę na szczeblu światowym. Akcja obfituje nie tylko w wątki kryminalne, ale też bogatą w wybuchy i pojedynki akcję. Oglądając anime, przypominają mi się starsze serie, które nie uwydatniają jedynie kunsztu grafików, ale oczarowują widza swoją niebanalną fabułą. Tytuł oceniam dobrze.

Planzet. Kolejna z niszowych, komputerowych animacji - choć przyznam - że poziom techniczny uważam za znacznie wyższy niż to ma miejsce m.in. w Vexille czy Appleseed. Pod względem historii, anime korzysta ze sprawdzonych wzorców. Świat jest nękany przez przybyszów z kosmosu, zdziesiątkowana ludzkość na skraju zagłady chowa się w masowych bazach, a garstka dzielnych żołnierzy planuje pokonać przeciwnika przy pomocy tajnej broni. Według mnie cała misterna historia jest cieniem rzucanym przez wątek zawarty w Final Fantasy: The Spirits Within (podobieństwa nasuwają się same). Szczerze, nie oczekiwałem niczego ambitnego. Zobaczyłem zwiastun, dowiedziałem się, że anime trwa zaledwie 50 minut więc obejrzałem anime dla zabicia czasu. Nie zanudziłem się - to fakt. Nie wyniosłem też nic konstruktywnego po obejrzeniu tego filmu. Produkcja jest mi obojętna.

Mind Game. Piętno na moim mózgu odcisnęło już inne anime studia 4°C, mianowicie Tekkon Kinkreet. Osobiście uważam, że film ten wyraźnie pokonał swojego poprzednika. Anime jest pełne scen gloryfikujących życie, poruszając takie tematy jak miłość czy młodość, a samo w sobie jest karykaturą słynnego motta ''Carpe Diem''. Uwielbiam ambitne komedie, a ten tytuł - bez wątpienia - do takich właśnie należy. Akcja filmu jest osadzona w czasach współczesnych, chociaż z drugiej strony powiedziałbym, że zawiera jedynie mały skrawek, wycięty z bogatej historii ludzkości. Kompozycja retrospekcji oddaje klimat podobny do tego występującego w Millennium Actress, jednak sam film nie jest tak poważny (uwidoczniony jest znaczny dystans do poruszanego tematu). Surrealistyczny obraz został wzbogacony o - wykorzystane do produkcji - tradycyjne zdjęcia - ot taki żartobliwy eksperyment twórców^^ Ścieżka dźwiękowa - niczym z karnawału w Rio (żywa, z użyciem bębna czy trąbki) - wpasowuje się w klimat całej produkcji. Ogólnie rzecz biorąc, film ten jest jedną, wielką wariacją. Osobliwe dzieło, jednak śmiało mogę je polecić każdemu miłośnikowi anime.

Październik z anime

2011-10-23T14:10:00.000+02:00

Dopiero co umieściłem drugą notę na blogu, a październik dobiega już końca. Studia, pomimo humanistycznej treści, nie służą mi chyba jeśli chodzi o prowadzenie bloga ;-) Dzisiaj tradycyjnie, o anime. Na chwilę obecną powstrzymuję się od wpisów dotyczących jesiennych premier - które jak się okazało - nie są takie straszne. Oprócz wcześniej wspomnianego drugiego sezonu Bakumana, rozpocząłem takie serie jak Guilty Crown i Last Exile: Fam the Silver Wing. Poniżej kolejna porcja mniejszych recenzji. Opisane anime, gatunkowo są tak różne, że każdy powinien znaleźć coś dla siebie.

Blood-C. W przypadku tego tytułu moje zdanie nie różni się zbytnio od opinii reszty społeczności M&A - wielka porażka. Do anime od początku podchodziłem z rezerwą i po zakończeniu serii mogę śmiało stwierdzić, że saga Blood ma tendencję do coraz to większego marnowania potencjału - w miarę upływu czasu. Anime, podobnie jak w poprzednich częściach, skupia się wokół tych samych mechanizmów jednak innej historii głównej bohaterki. Tym razem Saya mieszka w bliżej nieokreślonym miasteczku, wraz z ojcem, któremu pomaga prowadzić lokalną świątynię. Oprócz normalnego życia nastolatki, musi ona zabijać demony specjalnej wykonanym do tej roboty mieczem. Technicznie, anime jest co najwyżej przeciętne. Sama grafika jest strawna jednak zdecydowanie nie w moim guście. CLAMP, już przy okazji Code Geass czy X, dawał mi się we znaki. Mimo wszystko gorzej wychodzi akceptacja fabuły, która jest tandetna od pierwszego odcinka. Powstrzymuję się przed oceną pracy autora, ale sami sobie odpowiedzcie jak nazwać człowieka, który (SPOILER) w ostatnim odcinku uśmierca całe miasto za pomocą zmutowanych królików? W takich chwilach zastanawiam się, jakim cudem Japończycy pozyskują fundusze na tego typu sensacje. No cóż, w anime występowała jedna rzecz, która mi się bardzo podobała. Był to motyw muzyczny, przewijający się co jakiś czas w retrospekcjach (chodzi o monolog Fumito). Nie ma sensu bardziej rozwodzić się nad tym tytułem - resztę obelg wykrztuszę z siebie po obejrzeniu filmu pełnometrażowego Blood-C^^

Durarara!! Należy wspomnieć już na początku, że twórcy anime są odpowiedzialni za, powstałe kilka lat wcześniej, Baccano! i w takiej konwencji została również utrzymana ta seria. Akcja toczy się w czasach współczesnych, w jednej z tokijskich dzielnic. W tej, tętniącej życiem części miasta, przeplatają się historie kilkunastu bohaterów. Tym razem, motywem przewodnim w anime zostają wojny gangów oraz miejska legenda na miarę Rail Tracer'a - bezgłowy jeździec zwany Dullahanem (istota z irlandzkich wierzeń). Prawdę mówiąc fabuła nie przykuła mojej uwagi tak jak to miało miejsce w przypadku Baccano! Być może było to spowodowane bardziej młodzieżowym charakterem i zwariowaną logiką (po części przypominającą mi Furi Kuri). Nie zmienia to jednak faktu, że to całkiem udana seria. Postaci są świetnie zaprojektowane - osobiście, bardzo podobała mi się kreacja cholerycznego Shizuo oraz poszukującej swojej słowy Celty. Naprawdę, jedne z barwniejszych postaci anime, jakie widziałem. Z pewnością zapadną mi w pamięci. Warto dodać, że w niektórych scenach, twórcy zaszczepili również obecność epickiego duetu Isaac&Miria ;-) Anime - jako komedia - sprawdza się dobrze. Osobiście, bardzo bawiły mnie wypowiedzi Celty na chacie, ostrzegające przez drogówką. Przyjemny serial posiada również dwa odcinki specjalne - odbiegają one od głównego wątku, jednak ich komiczny charakter nie daje odnieść wrażenia nachalnego rozciągania fabuły. Polecam, zwłaszcza młodszym widzom.

Full Metal Panic! Zwykle, po obejrzeniu anime, emocje potrafią zawyżać ocenę produkcji jeszcze przez pewien okres. Serial ten skończyłem oglądać wczoraj - szczerze, czuję jedynie pustkę po straconym czasie. Fabuła nie jest odkrywcza. Sierżant Sagara Sousuke jest członkiem tajnej organizacji, rozwiązującej konflikty na świecie. Wraz z towarzyszami, otrzymuje rozkaz ochrony pewnej dziewczyny, w efekcie czego wchodzi w rolę zwykłego ucznia. Jak nietrudno się domyślić, nowe środowisko zawodowego żołnierza i temperament jego celu, prowadzą do zabawnych sytuacji (przynajmniej w pierwszym etapie serii). Pomimo komediowego zabarwienia, anime dotyczy jednego wątku, skupionego wokół czarnego charakteru, który... w sumie bez większego sensu, przewija się przez serial tworząc zamieszanie. Anime nie posiada w sobie nic oryginalnego. Prosta w designie oprawa graficzna korzysta z już sprawdzonych wzorców gatunku sci-fi. Profile psychologiczne postaci również nie działają na korzyść serii (główny bohater zbyt mocno przypomina mi Squalla z Final Fantasy VIII). Zastanawia mnie nieuzasadniona popularność tego anime - moim zdaniem niszowe Blue Gender bije tą pozycję na głowę - przynajmniej w kontekście sci-fi. Ostatecznie, seria wypada blado w porównaniu z innym pozycjami tego rodzaju. Oglądało się ją jednym ciągiem, jednak zapewniam - nic sobą nie wnosi (chyba, że mękę sequelami, które mam w planach).

Mnemosyne. Jest to jedna z ciekawszych pozycji, z jakimi spotkałem się w ostatnim czasie. Nie tyle chodzi o samą oprawę graficzną, która jest co najwyżej poprawna. Wrażenie zrobiła na mnie dosyć zwykła historia, która z kolejnymi odcinkami nabierała przyspieszenia (przeskoki czasowe pomiędzy akcją poszczególnych odcinków wynoszą kilkadziesiąt lat :-). Pomimo mocno rozciągniętej na osi czasowej historii, anime śledzi losy tych samych, głównych bohaterów. Aby to zrozumieć, trzeba przybliżyć nieco główny wątek fabuły. W dość zwyczajnym świecie z końca XX w. istnieją obce dla ludzkości siły. Jedną z takich jest przypominający z wyglądu drzewo Yggdrasil, byt rozpylający po świecie swoje zarodniki. Niektóre z nich, wchłonięte przez kobietę, powodują nieśmiertelność połączoną z przyspieszoną regeneracją. W ten sposób para głównych bohaterek, cały swój żywot spędza rozwiązując detektywistyczne zagadki, a tym samym przybliżając się do głównego wątku - tajemnicy Yggdrasilu. Trudno mi uwierzyć, że w tych czasach mogło powstać coś tak innowacyjnego. Oczywiście rynek odbił na produkcji swoje piętno w efekcie czego anime obfituje w silnie wyeksponowaną erotykę (yuri) i sadyzm zauważalny w każdym odcinku (poziom brutalność porównałbym nawet do tego z Berserka). Nie jestem zwolennikiem seinen, jednak w przypadku tego tytułu, można było osiągnąć kompromis - z pozytywnym finałem. Jestem daleki od nazwania serii bardzo dobrą, jednak prezentuje się ona w miarę dobrze.

Colorful. Film opowiada o losach człowieka, który trafiając do czyśćca dostaje szansę ponownego wejścia w cykl reinkarnacji. Odradza się w ciele 14-letniego chłopca, który jakiś czas temu targnął się na swoje życie. Oczywiście, osoba ta traci wspomnienia z poprzedniego życia. Wraz z pomocą ''anioła'', wciela się w rolę gimnazjalisty, jednocześnie szukając odpowiedzi na pytanie, jaki grzech popełnił we wcześniejszym wcieleniu. O ironio, tytuł nawiązuje raczej do przekazu anime niż oprawy graficznej (szara, stonowana, trochę w klimatach produkcji S. Kona). Na początku zwiodła mnie trochę ta kolorystyka anime jednak sama fabuła skutecznie przyciągnęła moją uwagę. Lubię ambitne kino, ten tytuł z całą pewnością się do niego klasyfikuje. Polecam osobom, które poszukują solidnej obyczajówki, która wnosi do życia coś więcej niż tylko ckliwe historie.

Anime z odzysku

2011-10-06T15:28:00.000+02:00

W atmosferze październikowego studiowania pora na reanimację, nieco zakurzonego bloga. Mimo zbliżających się wyborów nie mam ochoty rozpisywać się o przepychankach polityków więc tradycyjnie, skieruję się w stronę rozrywki, recenzując ostatnio obejrzane anime. Tym razem bez premier. W prawdzie jestem po pierwszym odcinku Bakuman 2, ale nie jest to wystarczający materiał do oceny całego tytułu. Pierwsze wrażenia z pewnością pozytywne. Zobaczymy co przyniesie przyszłość ;-)

Michiko to Hatchin. Dla mnie ten tytuł jest osobistym zwycięstwem ponieważ rzadko kiedy można zetknąć się z tak dobrze zrealizowanym, a przy tym sprawiającym przyjemność anime. Michiko jest rozrywkową kobietą z kryminalną przeszłością, która właśnie co zbiegła z więzienia. Na wolności postanawia odnowić swoje relacje z córką co wcale nie jest proste. Pełna kontrastów para przemierza latynoskie, fikcyjne państwo (przypominające charakterem Meksyk bądź Brazylię), aby rozliczyć się ze znikającym ojcem dziewczynki. Oczywiście, w tej komedii nie zabraknie dużej ilości akcji i udzielającego się bohaterom latynoskiego temperamentu :) W pewnym sensie, anime przypominało mi osławioną serię Black Lagoon, chociaż nie można powiedzieć, aby reprezentowało taki sam poziom brutalności. Od strony technicznej nie mam produkcji nic do zarzucenia. Treść nie należy do ambitniejszych, ale nie jest też prostym, nieprzemyślanym elementem w całości. Anime akcji na najwyższym poziomie. Zaskakujące, barwne, wciągające. Gorąco polecam ten tytuł.

Umineko no Naku Koro ni. Do tytułu podchodziłem pełen uprzedzeń, z dużą ostrożnością. Przynajmniej przed obejrzeniem, uważałem że anime nic sobą nie wnosi, bazując jedynie na sukcesie serii Higurashi. Z arkadyjskiej krainy cykad pozostał jedynie sposób przedstawienia historii - rozdartej na kilka, równoległych wersji. Anime opowiada o losach długowiecznego rodu bogaczy, zamkniętego na wyspie z powodu sztormu. Mamy walkę o majątek, tajemnicze powiązania głowy rodziny z okultyzmem i wiedźmą Beatrice oraz falę niewytłumaczalnych zabójstw. Do tytułu podchodzę neutralnie. Z pewnością anime stworzyło pewien klimat, będący całkiem przystępną alternatywą dla Higurashi no Naku Koro ni. Tytuł uchodzi za horror - w tej materii Umineko no Naku Koro ni się nie popisało. Poszczególne sceny, pomimo swojej brutalności, nie oddziaływały na mnie wystarczająco mocno, a czasami nawet bawiły swoją absurdalnością. Jak już wspomniałem, anime jest nacechowane okultyzmem. Ma w nim miejsce konfrontacja pomiędzy jednym z członków rodziny i legendarną wiedźmą, której wynik ma wyjaśnić serię morderstw. Próba wytłumaczenia zbrodni magią i wyprowadzane jeszcze żałośniejsze argumenty przeciw tej tezie, wprawiały mnie w lekką irytację. Pomimo otoczki dojrzałości, na każdym kroku mamy do czynienia z dialogami wyjaśniającymi nam aktualne wydarzenia. Piaskownica niepozwalająca widzowi samemu dojść do wniosków to jedna z poważniejszych wad wymagających wspomnienia. Graficznie anime prezentuje się schludnie (być może lepiej niż miało to miejsce w Higurashi no Naku Koro ni). Sama treść potrafi zainteresować chociaż jest mało wymagająca. Podsumowując, anime nie zraża, ale też nie zachwyca.

Blood+. Serial miałem w planach już od dawna. Przerażała mnie trochę ilość odcinków (50) i tematyka skupiona wokół wampirów. Być może ostatnio stałem się bardziej tolerancyjny w stosunku do wszystkich anime. W każdym razie tytuł ten pozostawił w mojej pamięci pozytywny ślad. Sama historia nie brzmi imponująco. Współczesna Japonia. Uczęszczająca do szkoły (średniej?) dziewczyna o imieniu Saya zostaje wplątana w walkę z tajemniczymi kreaturami polującymi na ludzi. Jak się potem dowiaduje, nie jest ona zwykłą uczennicą, ale innym gatunkiem człowieka (o wampirzych cechach). Chcąc czy nie, Saya musi doprowadzić całą sprawę do końca. Dużą rolę w anime odgrywają dwie zwalczające siebie organizacje, które potajemnie wpływają na politykę świata. Blood+ bardzo powierzchownie zajmuje się problematyką bohaterów. Akcja choć prosta, wzbudza zainteresowanie i zachęca do oglądania kolejnych odcinków. Niezłe, rozrywkowe anime.

Blood: The Last Vampire. Pierwszą rzeczą, jaka rzuci się nam już na samym początku filmu, jest oprawa graficzna. Nie tylko uległa ona znacznej poprawie, ale swoim stylem zupełnie odróżniła się od serialu (o czym świadczy chociażby inny wygląd czołowych postaci). Nie tylko pod względem obrazu film zyskał na realności i powadze. Za cechami zewnętrznymi bohaterów poszła zaawansowana rozbudowa psychiki czego doskonałym przykładem jest sama Saya. Jej profil jest znacznie bogatszy i bardziej wyrazisty, niż to miało miejsce w Blood+ (plastikowa Barbie zamieniła się w prawdziwego człowieka). Godzinny film wbrew moim wcześniejszym przypuszczeniom nie jest kontynuacją wcześniejszej historii, a jedynie wątkiem opartym na głównych mechanizmach rządzących serialem. Mimo daleko idącej separacji, odcinkowa wersja anime jest niezbędna do zrozumienia wszystkich aspektów pozycji. Bardzo dobra, pełna mroku produkcja. Cieszę się, że do niej dotarłem.

Mardock Sramble: The First Compression. Filmem zainteresowałem się na długo przed premierą i szczerze mówiąc, miałem wobec niego wielkie oczekiwania. Wrażenia po pierwszej części nie należą do złych, po prostu liczyłem na ambitny i skomplikowany tytuł. Anime dzieje się w futurystycznym świecie, w mieście Mardock. Wszechobecny cyberpunk objawia się między innymi w wysoko rozwiniętej technologii oraz rozbudowanym świecie przestępczym. Władze miasta chcą unieszkodliwić jednego z przestępców jednak potrzebują do tego obciążających go dowodów. Szansa w ich zdobyciu zrodziła się przypadkowo, kiedy podejrzewany przestępca zabija jedną ze swoich prostytutek. Dr Eater, który przybył na miejsce zdarzenia, postanawia wcielić w życie dyrektywę ''Scramble 09'', która polega na rekonstrukcji ciała i przywróceniu do życia ofiary sprawcy. Tym samym młoda dziewczyna, Rune Balet zostaje objęta programem ochrony świadków, aby pogrążyć nieuchwytnego przestępcę. W drodze do celu towarzyszy jej Oeufcoque, prototypowa broń z wyglądu przypominająca żółtą mysz. Jakby nie spojrzeć na temat, fabuła wygląda ciekawie i taką w rzeczywistości jest. Moim jedynym zarzutem pod adresem filmu są słabe profile psychologiczne postaci, zwłaszcza nieskomplikowany i momentami irytujący charakter głównej bohaterki. Pomimo drobnych niedociągnięć, anime prezentuje się naprawdę dobrze - nie tylko fabularnie, ale też technicznie (oprawa graficzna i muzyka bardzo dobre). Anime skierowane gównie do miłośników dobrego sci-fi oraz akcji z polotem.

Patlabor WXIII. Uwielbiam tą serię filmów, głównie za niepowtarzalny klimat i przemyślaną choć oszczędną w szczegóły fabułę. Tym razem grupa dochodzeniowa będzie musiała zbadać sprawę zagadkowych awarii sprzętu w głębinach oceanu. Jak się z czasem okazuje, winę za wypadki ponosi wojsko wraz ze skrywaną przed światem bronią biologiczną. Podobnie jak w przypadku wcześniejszych wersji, dużą rolę poświęcono wątkowi detektywistycznemu oraz psychice bohaterów. Oczywiście, w tytule nie zabraknie solidnej akcji chociaż miłośnicy Patlabor'a mogą odczuć pewien dyskomfort - mechy występują w zaledwie jednej, kulminacyjnej scenie. Od strony technicznej brak większych zmian. Myślę, że tytuł nie każdej osobie może się spodobać. Jest dosyć specyficzny i w niektórych odbiorcach może wzbudzić niechęć. No cóż ważne, że mi przypadł do gustu. Ostatnio mam szczęście przy wyborze anime.

Wrześniowy przegląd anime

2011-09-26T14:45:00.000+02:00

Nie minął miesiąc od mojego ostatniego przeglądu anime, a już mam pełno nowych pozycji do opisania (egzaminy zaliczone więc można się lasować). Niebawem rozpocznie się październik, a wraz z nim nowy rok akademicki więc z pewnością tempo oglądania anime będzie wolniejsze. Póki co kolejna porcja refleksji na temat ostatnio zakończonych tytułów.

One Outs. Jest to jedna z młodszych produkcji studia MADHouse. Serial opowiada o losach Toua Takuchi'ego, hazardzisty który wskutek przegranego zakładu z popularnym baseballistą jest zobowiązany skończyć z dotychczasowym stylem życia i zaciągnąć się do jego drużyny. Prawdziwą zaletą miotacza jest jednak jego ponadprzeciętna inteligencja, która okaże się niezastąpiona w nie zawsze uczciwym świecie sportu. Wbrew pozorom tytuł nie skupia się jedynie na samej tematyce baseballu. Liczący sobie 25 odcinków serial skupia się wokół walki psychologicznej między głównym bohaterem, a jego przeciwnikami (sama postać Takuchi'ego może kojarzyć się z Light'em z Death Note). Od strony estetycznej, pozycja prezentuje się pewnie. Mamy charakterystyczną dla studia oprawę graficzną choć - nawiasem mówiąc - sylwetka głównego bohatera z początku mnie odpychała. Ponadto anime oferuje wciągającą akcję. Jednocześnie tytuł zmusza odbiorcę do lekkiego wysiłku umysłowego tak więc pewne kręgi osób mogą czuć się zawiedzione ;-) Dodatkowo plusik za funkcję edukacyjną. Po seansie oprócz miłych wspomnień będziemy posiadali podstawowe pojęcie o zasadach baseballu. To się ceni. Pozycja jak najbardziej pozytywna.

Katanagatari. Jest to przygodowe anime ze sporą dawką niezrozumiałego dla mnie humoru. W czym rzecz? Shichika Yasuri jest spadkobiercą słynnego stylu walki, który pozwala mu mierzyć się na równi z przeciwnikami bez użycia broni białej. Pewnego dnia do jego samotni przybywa Togame i proponuje wspólną podróż w celu zdobycia 12 legendarnych mieczy. Na swojej drodze spotykają konkurencję - klan Maniwa skupiający ninja poprzebieranych za kaczki, kanarki, motylki, pingwiny (brzmi komicznie? raczej żałośnie). Anime aż krzyczy w swoje prostocie. Odcinek > pojedynek > zdobyty miecz i tak do znudzenia. Dodatkowych wrażeń dostarczył mi fakt, że 12-odcinkowa seria nie jest krótka - zwłaszcza jeśli każdy z odcinków trwa niecałą godzinę. Co więc mnie skusiło na taką formę samobójstwa? Z pewnością rzucająca się w oczy specyficzna kreska. Mimo wszystko - połączona z animacją - nie wygląda już tak widowiskowo. Prawdę mówiąc nie wiem do kogo anime miało trafić. Z jednej strony mamy kreskówkę z treścią dla 10-latków (za przeproszeniem, filmy porno mają głębszą i bardziej zaskakującą fabułę). Natomiast z drugiej strony mamy nieprzemyślane walki, w których leje się sporo krwi oraz wyprutych z emocji cosplay'owych bohaterów. Twórców anime wysłałbym do psychiatry - japońskie Happy Tree Friends. Wysokie oceny na MAL'u bardzo mnie dziwią, ale kto wie - być może tytuł mi nie podpadł i nie dostrzegam w nim ''wspaniałości'', którą widzą inni. Z mojej strony, stanowczy minus.

Kino no Tabi: The Beautiful World. Kino jest dziewczyną podróżującą na swoim motocyklu po alternatywnym świecie. W drodze towarzyszy jej spersonifikowany jednoślad, Hermes. W trakcie przemierzania odległych krajów, Kino zgłębia wiedzę o różnych kulturach oraz ludzkiej naturze. Myślę, że nie trzeba bardziej przybliżać tytułu zwłaszcza że - po pierwsze fabuła nie skupia się wokół konkretnego wątku, po drugie jest to pozycja dosyć znana wśród miłośników M&A. Pod względem klimatu - jaki nadaje tajemnicza budowa świata - serial porównuję do Haibane Renmei. Głównym atutem tytułu jest jednak jego filozoficzna treść, przedstawiona w całkiem przystępny sposób. Szczerze mówiąc, pod względem muzyki czy oprawy graficznej, anime nie powala. Pozycja stara się być ambitna i (w mojej opinii) z trudem broni się w zestawieniu z innymi tego typu tytułami. Pomimo wad wiele elementów w anime zwróciło moją uwagę co świadczy o jego nieprzeciętnym charakterze. Dlatego też Kino no Tabi oceniam pozytywnie.

Gosick. Kazuya Kujo jest uczniem z wymiany, przeniesionym do akademii św. Małgorzaty. Placówka znajdująca się w fikcyjnym, europejskim kraju (Sauville) słynie z wielu opowieści o duchach i teoriach spiskowych. Tam też młodzieniec spotyka skrytą Wiktorię, z którą zaczyna rozwiązywać tajemnicze zdarzenia nawiedzające kraj. Kryminalne zagadki z czasem przybliżają parę detektywów do tajemnicy jaką skrywa przeszłość Wiktorii. Anime z pewnością przypadnie do gustu osobom lubiącym detektywistyczny klimat. Nie jest to specjalnie wybitna produkcja w swoim gatunku, jednak akcja po upływie kilku odcinków rozkręca się, wciągając widza do dalszego oglądania. Oprawa graficzna co najwyżej poprawna. Profile postaci bardzo słabe, schematyczne, nie mają w sobie nic pociągającego. Gdybym miał podsumować całe anime, oceniłbym tytuł na 6/10.

King of Thorn. Film opowiada losy garstki osób walczących o przetrwanie. Na Ziemi rozpowszechnia się tajemniczy wirus, Meduza. Jak sama nazwa wskazuje, zakażony organizm w krótkim czasie umiera, przeobrażając się w skamielinę. Aby zapobiec szybko postępującej chorobie, korporacja opracowuje kompleks badawczy, w którym poddaje się hibernacji 160 zarażonych osób. Eksperyment jednak wymyka się spod kontroli w efekcie czego ludzie budzą się w niebezpiecznym dla siebie miejscu. Oczywiście, ocalali nie tylko walczą o życie, ale przybliżają się do zagadki śmiercionośnego wirusa. Nie powiem, aby film wywarł na mnie większe wrażenie. W produkcji widać dbałość o szczegóły (objawiające się głównie w grafice) jednak sama fabuła niespecjalnie do mnie trafiła. Podobnie było z profilami psychologicznymi postaci. Mamy mięśniaka, mamy tajniaka, mamy zdrajcę i głupią dziewczynę mówiącą o miłości i pokoju. Całość jest dosyć schematyczna i nie rywalizuje o miano ambitnego filmu. Mimo wszystko - jako tytuł akcji - anime się spełnia. Jest nieprzewidywalną, dobrą pozycją.

Trigun: Badlands Rumble. Bardzo dobra kontynuacja serialu. Tym razem Vash zostaje wmieszany w obronę miasta przed znanym bandytą, Gasback'iem. Jakby tego było mało, poznaje córkę przestępcy pragnącą dokonać zemsty na ojcu. Film obfituje w humor, dobrą akcję i prostą - choć starannie przemyślaną - fabułę. Od strony technicznej - z racji roku produkcji (2010) - film przewyższył swój prequel. Ładna grafika trafiła w moje gusta, jednocześnie film nie stracił uroku serialu. Oprócz już wspomnianego Vash'a nie zabraknie innych, znanych postaci: Wolfwood'a oraz pary ubezpieczycielek, Meryl i Milly. Pozostali bohaterowie również są barwni dlatego też osoba nie znająca serialu mogłaby mieć trudności z odróżnieniem, która z postaci występuje w odcinkowej wersji anime. Dla mnie to plus, bo nie lubię zbędnych elementów, psujących klimat serii. Podsumowując, bardzo udany film.

Vexille: 2077 Nihon Sakoku. Film skierowany raczej do miłośników Appleseed'a i grafiki komputerowej aniżeli tradycyjnego anime. XXI wiek. Historia skupia się wokół agentki SWORD, Vexilli Serra, której zostaje zlecona misja zinfiltrowania izolującej się na świat Japonii. Film skupia w sobie problematykę technologii i roli robotów w społeczeństwie. Nie świadczy to jednak, że produkcja jest ambitna - powiedziałbym raczej, że nieudolnie stara się taką być. Od strony graficznej anime wygląda nieźle jedynie na poszczególnych kadrach. Podczas seansu rzuca się w oczy nienaturalność w dynamice postaci. Cały film emanuje sztucznością (chociaż moim zdaniem anime przewyższa w tej dziedzinie Appleseed). Oczywiście, nadal wiele mu brakuje do np. Final Fantasy: The Spirits Within czy Advent Children. Czego by złego nie powiedzieć o produkcji, ma też pewne zalety. Mianowicie posiada (fragmentami) interesującą fabułę oraz akcję. Jest to tytuł niezły, spodziewałem się co najwyżej przeciętnego.

Sala Samobójców

2011-09-21T23:25:00.000+02:00

Nie tak dawno napisałem kilka słów o Kołysance Juliusza Machulskiego. Dzisiaj postanowiłem powrócić do tematu polskich filmów i krótko wspomnieć o osławionej Sali Samobójców. Uwaga. Tekst zawiera śladowe ilości spoiler'u.

Trzeba przyznać, od strony marketingowej film mnie kupił. Pomimo dziwnego kultu oraz wypowiedzi nastolatek o domniemanej ''menskości'' Dominika uważałem, że Sala Samobójców może być na swój sposób nowoczesną produkcją, poruszającą bieżące problemy społeczeństwa. Ściągnąłem. Obejrzałem. Pożałowałem.

Po seansie boleśnie wróciłem na ziemię. Wyrwane z życia dwie godziny były słabym żartem reżysera (Jan Komasa). Najwięcej uwag mam do samej fabuły, nie mającej nic wspólnego z polską rzeczywistością. Cała historia krąży wokół Dominika, ucznia klasy maturalnej. Jak się okazuje na samym początku, nie pochodzi on z patologicznej rodziny. Jego dziewczyny nie zgwałciło stado murzynów, a jego psa nie wypchał Chuck Testa. Dominik pochodzi z zamożnego domu, stać go na wszystko, ma własnego szofera, a tak na marginesie - jest typowym, rozpuszczonym dzieciakiem, któremu wszyscy usługują.

Skąd więc cała tragedia bohatera? Ponieważ podczas sparingu Judo, chłopak się spuścił, kiedy oponent złapał go w trzymanie. Komediowego klimatu sytuacji dodaje fakt, że walczy on w pomarańczowym pasie (trzeci stopień w hierarchii) i prawdopodobnie latami musiał trenować w takim towarzystwie. Zmierzam do tego, że po takim czasie nagle stał się homoseksualistą? Oczywiście on o tym nie wie, a zaczyna tak twierdzić - dopiero po konsultacji z internetową przyjaciółką ;-) Cała sytuacja zostaje udokumentowana na facebook'u, dzięki czemu Dominik zyskuje sławę. Zaczyna się jego przygoda z internetem.

Siedząc w swoim pokoju, Dominik natrafia na link odsyłający go do portalu społecznościowego. Tam też dostaje się do pokoju czatowego i poznaje jego założycielkę, Sylwię. Rówieśniczka ma jednak kompleks ważniaka. Głosi górnolotne, nihilistyczne hasła, myśli że brzmi mądrze i wegetuje od miesięcy/lat we własnym pokoju. Świetny pomysł - rzekł Dominik po czym zamknął się w pokoju. Początkowo, dziewczyna zasugerowała mu jednak wyjście z domu. Chłopak tak też uczynił. Zrobił sobie emo grzywkę, założył markowe ciuchy, podmalował swoje oczka i ruszył na szkołę się wylansować. Plan zbuntowanego nastolatka trwał jeszcze jakiś czas (manifestacja swojej odmienności w postaci lizana posągu w teatrze etc.), po czym znowu wylądował w pokoju, oddając się Skype'owi i MMORPG'om.

Jaki ważny powód skłonił nastolatka do samobójstwa? Nie relacje z rówieśnikami, tym bardziej oblana matura. Nawet nie tytułowy chatroom sali samobójców. Wszakże Dominik miał wznioślejsze pobudki. Zdenerwowany ojciec... wyrwał kabel od internetu! Szok, płacz, krzyk, rozmazany makijaż. Świat jest zbyt okrutny. Dominik idzie na dyskotekę, łyka tabletki i wylogowuje się z życia.

Skompletowana historia, osobiście nie zrobiła na mnie większego wrażenia. Rozbawiła mnie, mimo że uważam się za osobę empatyczną. Dlaczego? Bo fabuła jest plastikowa, sztuczna - nie mająca racji bytu w rzeczywistym świecie. Wyciskać łzy może śmierć Mufasy w Królu Lwie, nie rozhisteryzowany emo, którego życiowe kredo brzmi ''no-life''.

Podsumowując, film swoją treścią nie powala. Wzruszać prawdopodobnie może - nastolatki oraz inne pokemony, mające marny gust i pojęcie o życiu. Uważam, że nawet główny zamysł - zwrócenie uwagi dorosłych na zagrożenia płynące z internetu - nie oddaje w pełni powagi całego zjawiska, zwłaszcza w swoim absurdalnym kształcie. Od strony technicznej o produkcji mógłbym wypowiedzieć się przychylnie. Zwłaszcza montaż wyszedł przyzwoicie. Ścieżka dźwiękowa w klimatach Tokyo Hotel nie przypadła mi do gustu - jakby nie patrzeć, kwestia upodobań.

Powyższy tekst jest jedynie opinią, dlatego też nie zabiorę stanowiska w kwestii, czy warto Salę Samobójców zobaczyć. Na pewno nie należy pisać krytyki, nie zapoznając się wcześniej z tą pozycją ;-) Film z pewnością jest jedną z głośniejszych produkcji ostatnich lat, a tym samym wzbudzającą niemałą ciekawość u potencjalnych odbiorców. Do rozprawki zamieszczam zwiastun, który być może pomoże oswoić się z tym tytułem.

Wakacyjnie o anime cz. 2

2011-09-12T23:30:00.000+02:00

Tak jak zapowiadałem, dzisiaj zamieszczam dalszą część moich refleksji o anime. We wpisie znajdują się opinie - zarówno o nowych tytułach jak i tych starszych, mniej popularnych produkcjach. Wspomniałem już wczoraj, że nie są to wszystkie obejrzane przeze mnie anime. W tym miejscu odsyłam do My Anime List, gdzie znajdziecie wszystkie pominięte serie. Jednocześnie, poniższy post okazał się być dwusetną wypowiedzią na moim blogu. Banan się należy :-]

Hanasaku Iroha, całkiem wciągający serial. Anime polecił mi zaprzyjaźniony bloger, Miras (link na stronie). Nastoletnia Ohana na wskutek komplikacji ze strony matki, przenosi się z Tokio, aby zamieszkać w pensjonacie swojej babci. Na miejscu dowiaduje się, że nie będą to wczasy wypoczynkowe. W ten sposób rozpoczyna pracę w pensjonacie. Naturalnie, w wyniku różnych komplikacji, młoda dziewczyna zżywa się z tym miejscem i jego współpracownikami. Jest to seria przyjemna. Dodam nawet, że cukierkowata. Mimo wszystko cenię anime za lekką, wzbudzającą zainteresowanie fabułę. Nie ma tutaj zbytniego utrudnienia odbioru. Dziewczęcy humor z pewnością przypadnie do gustu ''sweet fankom'' anime. Tytuł mogę polecić osobom, które chcą się w pewien sposób odstresować. Ja po seansie czuję się jak różowa księżniczka w świecie kucyków Pony. Nie wszystko musi mieć sens i patetyczną historię. Mimo wszystko jest to sympatyczne anime, oczywiście na plusie.

Blue Gender, starsze anime w postapokaliptycznych klimatach. Yuuji Kaidou zostaje wybudzony z wieloletniej hibernacji. Zamiast świata z końca XX wieku, zastaje zgliszcza dawnej cywilizacji oraz terroryzujący planetę, obcy gatunek stworzeń. Ludzkość znalazła schronienie w kosmosie, mimo wszystko nadal szuka sposobu na odzyskanie Ziemi. Fabuła trochę szablonowa, jednak posiada pewną otoczkę tajemnicy, klimat starszych produkcji typu Teknoman. Serial jest bardzo wciągający i co ważne, mało przewidywalny. Z odcinka na odcinek można cieszyć się prostą fabułą, elementami mecha i ciekawym obrazem przedstawionego świata. Z pewnością nie jest to tytuł ambitny, ale na pewno ciekawszy od niejednej premiery wykorzystującej technikę komputerową. Mam sentyment do tego typu produkcji ;-)

Kurozuka, anime okazało się dla mnie sporym rozczarowaniem. Czemu taka opinia? Ponieważ anime robiło na mnie ogromne wrażenie w kwestii oprawy graficznej, muzyki, na poziomie animacji i designu świata kończąc. Serial zalegał na moim dysku bardzo długo, nigdy nie miałem czasu dopasować do niego napisów. Ostatecznie tytuł obejrzałem i bardzo zawiodłem się na fabule. Sama koncepcja dosyć ciekawa, łudząco przypomina Highlander'a. Główny bohater, Kurou jest zwykłym a la samurajskim wojownikiem. Podczas swojej podróży z kompanem, na odludziu spotykają tajemniczą kobietę. Jak to w życiu bywa, młodzieniec wdaje się w krótki romans, podczas którego tajemnicza dziewczyna zdradza mu swój sekret - jest nieśmiertelna. Na prośbę Kurou, ta oddaje mu część swoich mocy. Los nieszczęśliwej znajomości przypieczętowuje zdrada towarzysza, który zabija Kurou w lesie. Młodzieniec budzi się w futurystycznym, cyberpunkowym świecie, w którym usiłuje zdobyć odpowiedzi na nurtujące go pytania oraz odnaleźć swoją ukochaną. Tak jak wspomniałem na początku, anime w kwestii technicznej reprezentuje bardzo wysoki poziom (należyty dla studia MADHouse). Piętą achillesową jest sama historia, która mnie osobiście nie zainteresowała. Ostatecznie tytuł oceniam dobrze. Z pewnością przypadnie do gustu miłośnikom science fiction oraz anime akcji.

Baccano! to kolejny tytuł traktujący o latach 30'. Anime opowiada historię ludzi, których losy splatają się podczas podróży transkontynentalnym pociągiem o nazwie Flying Pussyfoot. Także w tym anime przewija się wątek nadprzyrodzony, mianowicie tajemnica eliksiru długowieczności. Jednocześnie, należy dodać, że w tym przypadku, połączenie ducha USA z pewnym rodzajem okultyzmu, wyszło wyśmienicie w efekcie czego zafundowano nam świetną komedię, z oryginalną historią w tle. Akcja anime nie jest utrzymana w porządku chronologicznym (poszczególne sceny są wymieszane) dlatego też z początku widz może czuć się zagubiony. Na szczęście z czasem, cała fabuła staje się klarowna. Dużym plusem produkcji są dobrze wykreowane postaci, nie tylko ich wygląd, ale także profile psychologiczne. Jednocześnie ta różnorodność nie skutkuje wysunięciem się konkretnej postaci na pierwszy plan. Dodatkowo muzyka nadaje charakter całej serii. Jestem bardzo zadowolony z tego anime i mogę je polecić każdemu. Co ciekawsze, odcinki specjalne również mają w sobie potencjał.

Bakemonogatari, tytuł na swój sposób dziwny, jednak z pewnymi zaletami. Zacznijmy od zagmatwanej fabuły. Głównym bohaterem jest chłopak o imieniu Araragi. Młodzieniec swojego czasu był także wampirem. W zwalczeniu tej słabości pomógł mu zaprzyjaźniony egzorcysta. Anime porusza kilka przypadków opętań i klątw, z którymi muszą się zmierzyć główni bohaterowie. Klimat serii nadaje odrealnione miasto, w przypadku którego przynajmniej ja miałem poczucie dezorientacji i zatracenia czasu. Żadne z miejsc nie ma większej wartości, jest jedynie tłem postaci (dodam, że mimo wszystko zadbanym). Oprócz oprawy graficznej, za zaletę serii uważam oryginalne historie występujących postaci - nieszablonowe, same w sobie interesujące. Na tym plusy chyba się kończą. Jak dla mnie, nieproporcjonalnie dużo zbędnego bełkotu, w stosunku do jakości akcji w anime. W mojej opinii tytuł nie jest niczym specjalnym.

Ocean Waves, jeden ze starszych filmów studia Ghibli. Historia opowiada o szkolnej miłości. Dosyć prosta fabuła, niczym się nie wyróżnia. Od czasu do czasu lubię obejrzeć romans, ale mający coś w sobie. W przypadku Ocean Waves wszystko wychodzi naprawdę marnie, zwyczajnie. Postać głównej bohaterki (Rikako Muto), w jakimś stopniu potrafi mnie nawet zirytować. Podsumowując, na próżno szukać w filmie czegoś ciekawego. Niewiele ma on wspólnego z Ghibli późniejszego okresu.

Pom Poko, rok młodsza od Ocean Waves produkcja autorstwa Ghibli. Film skupia się na problemie urbanizacji, a tym samym zawłaszczania przez człowieka terenów zamieszkałych przez szopy (tanuki). Spersonifikowane zwierzęta o karykaturalnym wyglądzie łączą się w klany, uprawiają politykę i podejmują środki zaradcze przeciw masowej ekspansji ludzi. Na swój sposób anime jest zabawne, zwłaszcza przewijające się wszędzie, ogromne genitalia wspomnianych już szopów^^ Jakby tego było mało, leśni mieszkańcy posiadają zdolności zbliżone do magii. Jedyne czego mi w produkcji brakowało to głos K. Czubówny, idealnie nadający się do narracji :-) Pom Poko jest na swój sposób, zabawnym filmem i w pewien sposób wyróżnia się w gąszczu anime. Mimo wszystko nie wytrzymuje on konkurencji późniejszych filmów studia Ghibli. Tytuł można obejrzeć, ale niewiele sobą wnosi (oprócz dużych jaj).

Karigurashi no Arrietty, jedna z ostatnich produkcji Ghibli. Prawdę mówiąc, po obejrzeniu Ponyo straciłem wiarę w całe studio. Nie spodziewałem się wiele po kolejnym, przereklamowanym anime (znanym także jako The Borrower Arrietty). Po seansie tytuł miło mnie rozczarował. Nie mówię tutaj o już charakterystycznej dla studia oprawie graficznej czy spokojnej muzyce, ale przede wszystkim ciekawej historii, mającej swoje źródło w powieści pt. ''Little People Under the Floor''. Główną bohaterką jest Arrietty, która wraz z ojcem i matką niepostrzeżenie zamieszkują ludzki dom. Całkiem przypadkowo, małą dziewczynę zauważa ludzki chłopiec o imieniu Shou. Z początku przestraszona Arrietty, z biegiem czasu zaprzyjaźnia się z człowiekiem. Sympatyczny film, mający klimat innych produkcji studia H. Miyazaki'ego. Jak najbardziej, anime warte obejrzenia.

Wakacyjnie o anime cz. 1

2011-09-11T23:30:00.000+02:00

Od ostatniego wpisu poświęconego anime minął zaledwie miesiąc, a tu niespodzianka. Według statystyk MAL, w tym okresie, obejrzałem 37 tytułów. Dzisiaj opiszę wrażenia po zakończeniu ważniejszych serii (pomijając odcinki specjalne, serie OVA etc.). Z racji pewnych ograniczeń bloggera, związanych z tagowaniem postów, temat podzielę na dwa wątki.

The Legend of the Black Heaven, należy do starszych produkcji i szczerze mówiąc, nie miałem pojęcia czego się po niej spodziewać. Pierwsze co budzi we mnie respekt to jeden z najlepszych openingów jaki w życiu widziałem (niby szczegół, ale dzisiaj już takich intro nie ma). Z powodu swoich heavy metalowych klimatów, anime na pewno nie trafi do każdej osoby. Do tego dochodzi bardziej złożona fabuła oraz profile głównych bohaterów (wymagające, ale nieskomplikowane). Główną postacią anime jest Oji Tanaka, mężczyzna w podeszłym wieku, posiadający nudną pracę, zrzędliwą żonę, hałaśliwe dzieci na karku. Pracoholik nie aspiruje raczej o miano najlepszego ojca czy męża, oddając się wspomnieniom kiedy to był liderem całkiem popularnego zespołu, The Black Heaven. Swoją pasję musi ukrywać przed rodziną, przed sąsiadami stwarzać pozory normalnego człowieka. Pewnego dnia Oji poznaje swoją nową współpracowniczkę. Jak się potem okazuje, jest ona kosmitką i potrzebuje jego pomocy w walce z obcymi najeźdźcami. Tym sposobem, przeciętny mężczyzna ma sposobność cieszyć się grą na gitarze, a przy okazji - ratować świat. Na pierwszy rzut oka, fabuła wydaje się być absurdalna. Z drugiej strony połączenie mocnych brzmień z kosmosem, nadało serii niepowtarzalnego klimatu. Tytuł obfituje w wiele zabawnych scen i przede wszystkim - świetną muzykę (chociaż z czasem wychodzi na jaw mała różnorodność piosenek). Anime oceniam pozytywnie, z pewnością nie było to marnotrawstwo czasu ;-)

Redline, jedna z lepszych produkcji ostatnich lat. Przez większą część filmu śledzimy losy kierowcy o pseudonimie ''JP'' jak i jego kompanów. W futurystycznym świecie, tytułowy ''Redline'' jest prestiżowym, a co za tym idzie, niebezpiecznym wyścigiem. Wszystkie chwyty dozwolone. Akcja, wybuchy, szybkie maszyny, kipiący różnorodnością świat. Jedna para oczu to stanowczo za mało, aby wychwycić wszystkie szczegóły. Do tego klimatyczna oprawa muzyczna. Grafika już w zwiastunach wyglądała imponująco, sam film potwierdził pokładane w nim nadzieje. Po seansie lekki niedosyt, końcówka na swój sposób mało wyrazista i schematyczna. Mimo wszystko całość, w mojej opinii, wyszła bardzo zgrabnie. Anime warto zobaczyć. W tym miejscu należy wspomnieć o prequelu, Trava (opisującym losy tytułowego Trav'y oraz jego towarzysza). Również jest to pozycja wnosząca sobą sporo surrealizmu, jednak na próżno szukać w niej poziomu akcji sequelu.

Senkou no Night Raid, totalna strata czasu. Nie jestem zagorzałym wielbicielem lat 30', mimo wszystko spodziewałem się po serialu pewnej dawki akcji. Dopiero zagłębiając się w tytuł dowiedziałem się o paranormalnych zdolnościach głównych postaci, o fabule na pozór ambitnej - nawiązującej do historii, a jednocześnie ją naginającej w celu zachowania spójności. Dawno tak się nie męczyłem. Nawet sceny, które z założenia miały śmieszyć, nie miały w sobie krzty humoru. Każdy ma swój gust, ale nie spodziewałbym się, aby kogoś ten tytuł usatysfakcjonował.

Mouryou no Hako, z pewnością ciężko szukać podobnego tytułu. Pierwsze odcinki nie zrobiły na mnie większego wrażenia. Prawdę mówiąc, myślałem że znowu będę się katował, jednak w połowie historii coś zaiskrzyło. Anime rozpoczyna się od tajemniczej próby morderstwa na młodej dziewczynie i nienaturalnych zachowaniach najbliższych jej osób. Jak się potem okazuje, sprawa ma ścisły związek z mordercą młodych kobiet, który słynie z pakowania swoich poćwiartowanych ofiar w skrzynie. Anime typowo detektywistyczne, zaskakujące i z początku zagmatwane. W tle przewija się lekkie zabarwienie sci-fi, nie burzące jednak klimatu anime. Jak to bywa w kryminałach, dopiero scena kulminacyjna wyjaśnia całą sytuację. Serial w pewien sposób przypomina mi Higurashi no Naku Koro ni (horror, morderstwo, tajemnica, akcja rozgrywająca się w lecie). Tytuł mile mnie zaskoczył. Nie nazwałbym go dobrym, jednocześnie nie zasłużył sobie on na negatywną opinię.

Boogiepop Phantom, anime nie jest skierowane dla mnie co nie znaczy, że jest słabe. W pewien sposób porównałbym je do Serial Experiments Lain (identyczny klimat, otoczka tajemnicy, dziwne zjawiska zachodzące w mieście, związane tą samą przyczyną). Z powodu wieku produkcji, na próżno w anime szukać dobrej oprawy graficznej. Muzyka w żaden sposób mnie nie zainteresowała, a brak konkretnej akcji wielokrotnie wprawiał mnie w znużenie. Być może nie przyłożyłem się do tego anime, jest dla mnie niezrozumiałe. Chyba preferuję wyraźnie zarysowane wątki fabuły, w tym przypadku mamy raczej przypadkowy strumień zjawisk, będący morzem interpretacji - zupełnie jak z przytoczoną Lain. Specyfika anime nie sprzyja przypodobaniu się szerszej widowni.

Giant Killing, tytuł na co najwyżej trzy dni. Nie trudno się domyślić, że anime dotyczy piłki nożnej - nie tylko samych zmagań na murawie, ale także praw rządzących klubami sportowymi. Historia jest prosta w odbiorze. Takeshi Tatsumi powraca z Anglii, aby uratować lokalną drużynę, East Tokyo United. Kontrowersyjny menadżer nie tylko będzie musiał poradzić sobie z przeciwnymi klubami, ale także z własną drużyną. Anime nie wyróżnia się grafiką oraz muzyką, ale ma to co najważniejsze czyli lekką fabułę i wciągającą akcję. Nie dopatrzyłem się w tytule powodów do znudzenia - wręcz przeciwnie. Zanim się obejrzałem, serial się skończył, a ja chętnie dodałbym do listy sequel (gdyby tylko istniał...). Uważam, że tytuł jest na tyle charakterystyczny, że już na zawsze pozostanie w mojej pamięci. Giant Killing w swojej przystępnej formie spodoba się praktycznie każdej osobie, nawet stroniącej od gatunku sportu.

Spice and Wolf, kolejna oryginalna seria. Myślę, że w pewien sposób, tytuł przerósł moje oczekiwania. Z pewnością jest to anime dla widzów lubiących klimaty średniowieczne oraz podróże. Opowiada ono o losach Krafta - mało znaczącego kupca, który podczas wędrówki spotyka pogańskie bóstwo, Horo. Wilczyca pod postacią ludzkiej dziewczyny, będzie przysparzać młodzieńcowi zarówno wielu kłopotów jak i okazji do wzbogacenia się. Prawdopodobnie to jedyne anime, które za swój przedmiot obrało sobie szeroko pojmowany handel oraz mechanizmy rynkowe. Z tego też powodu tytuł może uchodzić za jedyny w swoim rodzaju. Szczęśliwie, krótki serial doczekał się kontynuacji. Powiedziałbym nawet, że sequel przewyższa poprzednika w kwestii oprawy graficznej i kreacji nowych przygód. Oba sezony Spice and Wolf uważam za równie udane, dlatego też bez skrępowania mogę polecić je osobom chcącym odstresować się od ambitniejszych tytułów.

Natsume Yuujinchou, lekkie anime ze zjawiskami paranormalnymi w tle. Mógłbym powiedzieć, że jest to bardziej przystępna wersja Mushishi. Głównym bohaterem jest chłopak o imieniu Natsume. Na pierwszy rzut oka, niczym niewyróżniający się 15-latek, ma poważny problem - od wczesnego dzieciństwa potrafi widzieć duchy, z powodu czego uchodzi za dziwaka, utrudniając sobie tym samym nawiązywanie kontaktów z rówieśnikami. Istoty niewidoczne dla zwykłych ludzi, domagają się od Natsume ''Księgi Przyjaciół'', jedynej pamiątki pozostawionej mu przez babcię. Pewnego razu, chłopiec przypadkowo uwalnia z pieczęci potężnego ducha, z którym zawiera umowę. Dowiadując się znaczenia już wspomnianej księgi, Natsume pod nadzorem kompana, wkracza w niebezpieczny świat duchów. Pozytywna seria, obfitująca w akcję i dużo zabawnych scen (w tym temacie przoduje Madara w swojej kociej postaci). Pozycja ma w sobie magnetyzm. Dzisiaj zakończyłem także drugi sezon anime, Zoku Natsume Yuujinchou i mogę zapewnić, że jeśli cokolwiek się zmieniło to tylko na lepsze. Jakby tego było mało, aktualnie trwa emisja trzeciego sezonu. Prawdopodobnie w najbliższym czasie ją rozpocznę. Podsumowując, szczerze nie wyobrażam sobie osoby, która mogłaby negatywnie wypowiedzieć się o tym tytule. Polecam.

Ballada o Bandzie Czworga

2011-09-06T22:41:00.000+02:00

Musiałem! Zachwycam się wyobraźnią, która kierowała autora powyższego klipu. Nigdy nie kochałem się w liberalizmie, ani nie wierzyłem w niewidzialną rękę rynku, dlatego też trochę się zdziwiłem, że błyskotliwy teledysk - po pierwszej minucie - okazał się reklamą Kongresu Nowej Prawicy. Poglądy Janusza Korwina-Mikke są mi mniej lub bardziej odległe (zwłaszcza kwestie gospodarcze). Mimo wszystko podchodzę do akcji z należytym dystansem. Dzisiaj pół żartem, pół serio o produkcji Dj Funky Koval'a.

Szczerze, pełno w filmie treści populistycznych oraz stereotypów o ugrupowaniach zasiadających w sejmie. Można by powiedzieć, kolorowanka, ale za to jaka. Koncert rozpoczyna reinkarnacja W. Witosa, naczelny chłop Rzeczypospolitej Polskiej, Waldemar Pawlak. Przez cały utwór kojarzony ze środowiskami rolników. W tle traktor z flagą Unii Europejskiej oraz informacją o wyższych cenach (żywności?). Rolnicy często narzekają na swój los. Jednocześnie, dzięki dopłatom unijnym, grono eurosceptyków zmniejszyło się. Zwiększyła się za to ilość dużych gospodarstw nastawionych na produkcję. Nie widzę logiki.

Drugim politykiem z Bandy Czworga okazuje się być Jarosław Kaczyński. Myślę, że w jego przemówieniu mogłyby znaleźć się bardziej aktualne (programowo) fakty. Trzy miliony mieszkań, becikowe... dziś nie robią na mnie wrażenia. W żaden sposób nie usprawiedliwiam - jakby nie patrzeć - niespełnionych obietnic prezesa, jednak liczyłem na więcej fantazji (no chyba, że rzeczywiście PiS obecnie dysponuje programem, którego elektorat J. Korwina-Mikke nie potrafi ośmieszyć ;).

Trzecim celem zostaje lider SLD, Grzegorz Napieralski. Moskwa, Lenin, sierp i młot. Od siebie dodałbym Łajkę lub czelabińskiego chomika. Ile łączy dzisiejszą lewicę z komunizmem? Skąd ta sympatia z Rosją? Społeczeństwo polskie jest pełne niewykształconych i zakompleksionych ludzi. Mimo wszystko to nie czerwień nadaje klimatu G. Napieralskiemu, a jego ciepły głos i mowa o homoseksualizmie. Za plecami towarzysza, komuniści z transparentem (''partia walczy z narodem o lepsze jutro''), którzy w mgnieniu oka zamieniają się w paradę gejów i lesbijek. Ciężko mi zrozumieć, co autor klipu miał na myśli, tworząc takie przejście, ale prawdopodobnie według niego, reprezentowanie (w tym przypadku) homoseksualistów kłóci się z interesem narodowym. Schematyczna, nietolerancyjna, ale jednocześnie najlepsza karykatura spośród Bandy Czworga :) Duży plus.

Na koniec oberwało się premierowi. Donald Tusk, tradycyjnie utożsamiany z obietnicami, zieloną wyspą, unijnymi złodziejami. Zdecydowanie, najbardziej mdła kreacja. Zabrakło wyobraźni jednak postulat wręczenia banana małpom całkiem wzniosły. Chwila, czy ekologia nie jest domeną lewicy?

Całość tworzy całkiem chwytliwą parodię naszej sceny politycznej. Myślę, że mogłoby być jeszcze lepiej, gdyby nie znalazły się treści zachęcające do głosowania na Kongres Nowej Prawicy. Argumenty? Bo Banda Czworga! Bo dużo obiecujemy! Bo kobra! Bo jest zarejestrowanych 79 partii, a ty głupi wyborco masz zagłosować na KNP! Masz inne przekonania? Głosuj na inny komitet wyborczy. Z jednej strony szydzenie z najważniejszych ugrupowań, które jednak w demokratyczny sposób zdobyły władzę. Z drugiej strony płacz, że Banda Czworga (ubóstwiam tą nazwę) blokuje drogę Kongresowi do wprowadzenia korzystnych zmian w kraju. Na sam koniec młody elektorat, do którego zmyślna kolorowanka miała zapewne trafić. Ostatecznie, film uważam za twórczy i zabawny. Nieźle się uśmiałem.

Posłowie przeciwko zwierzętom

2011-09-01T14:11:00.002+02:00

Jakiś czas temu, w związku z pewnymi wydarzeniami, zrobiło się głośno z powodu akcji na facebooku ''Posłowie przeciwko zwierzętom - Na nich nie będę głosować''. Na stronie znajduje się lista posłów, którzy pewnymi wypowiedziami oraz zachowaniami udowadniają, że los zwierząt jest dla nich błahym tematem. Oczywiście prawa zwierząt nie należą do najważniejszych problemów państwa, ale jak wspomniała w wywiadzie dla Wirtualnej Polski autorka akcji - Jak posłowie nie mający w sobie empatii, mogą zrozumieć swoich wyborców?

Zbliżają się wybory. Tym bardziej inicjatywa wydaje mi się na tyle ciekawa, aby poruszyć temat na blogu. Poniżej przedstawię tylko część nazwisk z listy, ponieważ nie o to chodzi, aby kopiować całą zawartość ;-) Strona jest dostępna dla wszystkich użytkowników facebooka, zachęcam do jej odwiedzenia.

Krzysztof Brejza (Platforma Obywatelska) - Pan poseł przejął się szkodami wywołanymi przez bobra europejskiego, na terenie województwa kujawsko-pomorskiego. Sprawę skierował do Ministerstwa Środowiska, oczywiście z negatywnym skutkiem. Wystarczyło zajrzeć do wikipedii, aby dowiedzieć się, że bóbr europejski jest objęty ochroną w wielu krajach, także w Polsce. Sprawę bobrów porusza też posłanka Socjaldemokracji Polskiej, startująca z list PO Grażyna Ciemniak.

Rajmund Gąsiorek (Platforma Obywatelska) - Właściciel jednej z największych w Europie ferm norek. Całość produkcji jest przeznaczona na eksport w ramach umowy z Domem Aukcyjnym w Helsinkach.

Wojciech Mojzesowicz (Polska Jest Najważniejsza) - Miłośnik futerek starszych pań (cyt: ''Jak babcia ma ukochanego pieska na łańcuchu, to będziemy jej mierzyć długość tego łańcucha?!''). Przeciwnik używania w stosunku do zwierząt takich słów jak bezdomność czy adopcja.

Eugeniusz Kłopotek (Polskie Stronnictwo Ludowe) - Twierdzi, że uwiązywanie zwierząt na łańcuchu jest częścią wiejskiej tradycji. Z podobnego założenia wychodzi Jacek Bogucki (PiS). Ponadto zwolenników akcji ''Posłowie przeciwko zwierzętom'', pan Kłopotek kulturalnie wysyła na drzewo.

Marek Sawicki (Polskie Stronnictwo Ludowe) - Zabiega na forum Unii Europejskiej, żeby producenci jaj mogli do 2017 r. używać dotychczasowych, ciasnych klatek dla kur. Z tego samego powodu płacze po kątach Anna Sobecka (PiS) - pani posłanka prawdopodobnie nie zmieściłaby się nawet w unijną klatkę.

Jerzy Rębek (Prawo i Sprawiedliwość) - Dziwi się czemu ustawa o ochronie zwierząt dotyczy zwierząt, spychając na dalszy plan interesy ludzi.

Robert Telus (Prawo i Sprawiedliwość) - Zasłynął z wypowiedzi na temat przeciwdziałania bezdomności zwierząt - do skutecznych sposobów zaliczył usypianie ślepych miotów oraz bezpańskich psów.

Romuald Ajcher (Sojusz Lewicy Demokratycznej) - Z satysfakcją przypomniał, że wcześniej odrzucono w pierwszym czytaniu nieco węższy projekt SLD. Sugerował tym samym, że odesłanie projektu Przyjaciół Zwierząt z powrotem do podkomisji - to rewanż. Niektórzy nie powinni bawić się w politykę.

Władysław Szkop (Sojusz Lewicy Demokratycznej) - Poseł sprzeciwiał się zakazowi podnoszenia ryb za skrzela, usprawiedliwiając te zachowania wygodą wędkarzy. Praktyka traktowania ryb w ten sposób jest uznawana za szczególne okrucieństwo wobec zwierząt (wg Inspekcji Weterynaryjnej).

Jak widać powyżej, głupota ma wiele imion i jest ponadpartyjna. Oryginalna lista, znajdująca się na stronie akcji, jest znacznie bogatsza. Należy też wspomnieć o politykach, z zamiłowania myśliwych czerpiących przyjemność z mordowania zwierząt, których również nie brakuje. Wśród nich możemy znaleźć m.in. osobę Radosława Sikorskiego, Waldemara Pawlaka, Janusza Palikota czy Wojciecha Olejniczaka.

Poniżej zamieszczam link do strony akcji, na której znajdziecie nie tylko pełną listę ''miłośników zwierząt'', ale też ich wypowiedzi. Polecam również ciekawy artykuł o myślistwie:

Kołysanka

2011-08-20T01:09:00.002+02:00

Zbaczając z ciągle poruszanego tematu anime, postanowiłem dziś pokrótce opisać film, który wywarł na mnie duże wrażenie. Mam na myśli polską komedię z ubiegłego roku, Kołysankę (w reżyserii J. Machulskiego). W czasach kiedy wampiry są nagminnie gwałcone w takich gniotach jak Zmierzch czy Pamiętniki Wampirów, a sam motyw krewniaków Drakuli wydaje się być przedawnionym, nasz rodak udowadnia, że można stworzyć coś znacznie ciekawszego niż Edwarda Cullen'a.

Prawdę mówiąc na początku byłem uprzedzony co do tego tytułu. Po pierwsze nie sprawiał wrażenia interesującego, po drugie był produkcji polskiej (ówczesne premiery kojarzą mi się jedynie z płytkimi komediami romantycznymi). Mimo wszystko nadarzyła się okazja do popełnienia filmu więc skorzystałem.

Akcja komedii toczy się w małej miejscowości na Mazurach, gdzie właśnie wprowadzają się Makarewiczowie. Nie byłoby w tym nic dziwnego gdyby nie fakt, że wielopokoleniowa rodzina wywodzi się od wampirzych przodków. Wkrótce po osiedleniu się nowych sąsiadów, spokojną miejscowość nawiedza fala tajemniczych zniknięć.

Komedia wręcz emanuje wyszukanym, czarnym humorem, którego źródłem jest ludzkie spojrzenie na same wampiry oraz ich codzienne zmagania z przyziemnymi sprawami (takimi jak chociażby wyżywienie rodziny ;). Film ukazuje nie tylko punkt widzenia Makarewiczów, ale także pozostałych osób. Jak nie trudno się domyślić, między dwiema grupami dochodzi do konfliktu interesów, obfitującego w wiele zabawnych sytuacji.

Nie tylko spodobał mi się scenariusz i obraz wampirów, ale także charakterystyczna ścieżka dźwiękowa filmu. Jednocześnie należy pochwalić profesjonalną grę aktorów. Nie chodzi tu wyłącznie o Roberta Więckiewicza, ale także odtwórcy roli dziadka Makarewiczów (Janusza Chabiora) czy księdza Marka (Michała Zielińskiego) - bez nich ta komedia straciłaby cały swój urok :) Z obejrzenia tego filmu każdy odbiorca może wynieść skrajnie różniące się emocje. Kołysankę cechuje dość specyficzne poczucie humoru, które z pewnością nie dotrze do wszystkich odbiorców. W moim przypadku był to traf w dziesiątkę, nie zmarnowałem nawet minuty mojego życia.

Na zachętę do zapoznania się z tytułem zamieszczam zwiastun Kołysanki. Z myślą o leniwych wspomnę, że cały film można obejrzeć na YouTube.

Ghost in the Shell

2011-08-16T01:03:00.002+02:00

Istnieją takie tytuły, które nie nużą, po których obejrzeniu widz za jakiś czas ponownie sięgnie po serię i nie będzie żałował poświęconych jej chwil. Nie inaczej jest z filmem Ghost in the Shell, który nie tylko jest królową science fiction, ale też jedną z bardziej charakterystycznych pozycji w całej historii animacji.

Film powstał w 1995 roku. Przez swoją innowacyjność, jak na owe czasy, okazał się wielkim odkryciem, a swojego twórcę, Mamoru Oshii'ego, uczynił jednym z bardziej rozpoznawalnych reżyserów anime. Oczywiście błędem byłoby umniejszać rolę człowieka, który wprowadził do projektu własną wizję i poprawki, nadając ostateczny kształt animacji studia Production I.G. Ojciec takich tytułów jak Patlabor czy skrajnie surrealistyczny Angel Egg, uważany był za jednego z bardziej niezależnych reżyserów, dlatego też jego kandydatura co do ekranizacji ostatnich rozdziałów mangi M. Shirow'a budziła liczne kontrowersje. Pomimo obaw Ghost in the Shell ukazał kunszt swojego twórcy, stając się flagowym tytułem w całej jego filmografii.

Akcja filmu dzieje się w nie tak odległej, postindustrialnej przyszłości, w której to nauka przełamała kolejne bariery (objawiające się chociażby w cybernetyzacji ludzkiego ciała). Mimo to rozwój cywilizacyjny nie idzie w parze z podniesieniem stopy życiowej społeczeństwa. Obok wysokich biurowców istnieją slumsy, a w raz z nimi grupy przestępcze czy kwitnący czarny rynek. Jak przystało na klasykę cyberpunku tak i w tym przypadku świat kręci się wokół nie zawsze uczciwej polityki oraz walki o władzę, zarówno skorumpowanych członków rządu jak i właścicieli wpływowych korporacji.

Major Matoko Kusanagi należy do Sekcji 9, jednostki specjalnej walczącej z przestępczością zorganizowaną. Choć wygląda normalnie posiada w pełni zmechanizowane ciało, zarówno przekraczające możliwości zwykłego człowieka jak i niosące ze sobą wiele zagrożeń. Wkrótce współpracując z podwładnymi będzie musiała stawić czoła nieuchwytnemu przestępcy włamującemu się do mózgów swoich ofiar, Władcy Marionetek. Niczym niewyróżniająca się sprawa z czasem zaczyna przybierać większego kontekstu niż mogłoby się to wydawać.

Ghost in the Shell jak z resztą większość filmów Mamoru Oshii'ego, ma silnie uwypuklony oddźwięk filozoficzny, który nie tylko jest widoczny w profilu psychologicznym Major, ale też w szerzej rozumianej kreacji przedstawionego świata. Cyberpunkowy klimat obdziera z jakichkolwiek wartości ludzkie ciało, zrównując je z częściami łatwymi do zastąpienia. W świecie, w którym organizm jest wyłącznie ograniczeniem, a inżynierowie mogą sztucznie poprawić naturę, życie definiowane jest jedynie ze względu na obecność mistycznego ducha, którego brak czyni cyborgi niczym więcej jak pustymi skorupami. Wychodząc z tego założenia film jest próbą odnalezienia determinantów życia, o czym świadczą nie tylko rozważania Major w scenie na łodzi, ale również manifest Władcy Marionetek.

Niekiedy oprócz podstawowej interpretacji Ghost in the Shell pewne środowiska doszukują się kolejnego znaczenia. Biorąc pod uwagę, że główną postacią jest kobieta wyzuta ze swoich biologicznych słabości, której ścieżka rozpoczyna się stworzeniem pojmowanym w kategoriach zniewolenia, a na wyzwoleniu z roli przedmiotu kończy, można dotrzeć do treści bliskich szczególnie aktywnym w tym okresie ruchom feministycznym. Film zdecydowanie powstał w odpowiednim dla siebie momencie i jak na tamte czasy wyprzedzał o kilka lat postrzeganie japońskiej animacji. Dodatkowo zbliżający się koniec tysiąclecia mógł tylko przysporzyć popularności ukazującemu zepsutą cywilizację obrazowi.

Pod kątem technicznym film do dziś robi na mnie ogromne wrażenie (osoby, które jednak nie są co do tego przekonane, mogą obejrzeć Ghost in the Shell 2.0 z odświeżoną oprawą graficzną i muzyką). Pierwszą rzeczą, która przypadła mi do gustu jest wyjątkowy design postaci, pojazdów i innych zdobyczy techniki. Mógłbym zaryzykować stwierdzenie, że w każdym kadrze filmu zadbano o idealny wygląd ludzi, ich mimiki, proporcjonalności kolejnych elementów, co w efekcie zaowocowało zdumiewająco żywym obrazem. Płynność animacji imponuje nie tylko podczas scen walk, ale także w realistycznie odwzorowanej dynamice oraz anatomii bohaterów, które wyraźnie widać podczas chociażby finałowego starcia Major w muzeum.

Trudy pracy nad oprawą graficzną można również dostrzec w tak często pomijanej scenerii. Za przykład możemy przytoczyć kilkuminutową scenę miasta, która wręcz tętni realizmem i własną duszą. Choć ciężko jest wskazać inne prezentacje urbanistyki takiego formatu, mógłbym przytoczyć w tym miejscu cykl Rebuild of Evangelion, który w poruszanym temacie reprezentuje równie wysoki poziom. Miasto, w którym dzieje się akcja filmu jest dalekie od mangowego pierwowzoru. Swój wizerunek, przypominający bardziej Hong Kong niż japońską infrastrukturę, metropolia zawdzięcza reżyserowi. Jeśli już mowa o Mamoru Oshii'm, należy też wspomnieć o jego zgrabnie ukrytej w tle produkcji pasji, którą są Bassety. Jeśli zwrócimy uwagę na ten szczegół, wielokrotnie w filmowych scenach będziemy mieli okazję zobaczyć psa tejże rasy.

Ścieżka dźwiękowa jest kolejnym ważnym punktem pozycji. Już podczas pierwszej sceny stworzenia głównej bohaterki w tle rozbrzmiewa charakterystyczna muzyka z pogranicza ambientu, która w połączeniu z żeńskimi chórami dodaje niepowtarzalnego klimatu całej kompozycji i jak do tej pory jest utożsamiana wyłącznie z Ghost in the Shell. Muzykę skomponował Kenji Kawai, znany z pracy przy już wspomnianym Patlaborze czy bardziej aktualnych tytułach jak Higurashi no Naku Koro ni, Seirei no Moribito oraz The Sky Crawlers.

Zbliżając się do końca mojego wywodu uważam, że Ghost in the Shell, nawet współcześnie, może uchodzić za film wizjonerski i inspirujący, w którym Mamoru Oshii, dzięki swojemu okazałemu warsztatowi, stworzył jedną z najznamienitszych animacji. Dla miłośnika anime jest to pozycja obowiązkowa, z którą trzeba się co najmniej liczyć. Tym bardziej zachęcam wszystkich, nie obchodzących się na co dzień z tego rodzaju produkcjami, do zapoznania się z powyższym tytułem.

O premierach, o klasykach anime

2011-08-14T00:25:00.001+02:00

W ostatnim czasie z blogiem krucho. Nie oznacza to jednak, że nie mam czasu na ulubione anime. Zwłaszcza ostatnio wytężyłem swój internet, nawet udało mi się przekroczyć barierę 200 ukończonych anime (według MAL). Tak więc opiszę krótko ostatnio widziane anime. Znajdą się zarówno opinie o obecnie wychodzących tytułach jak i tych starych:

Usagi Drop, serię znam od wczoraj (jak z resztą wszystkie opisywane letnie premiery) i po sześciu odcinkach jestem bardzo zadowolony. Anime ma prostą, ale oryginalną historię. Daikichi, 30-letni kawaler na pogrzebie dziadka dowiaduje się o jego córce, Rin. Na wieść, że nikt z rodziny nie chce zaopiekować się dzieckiem zmarłego i jego kochanki, postanawia przygarnąć dziewczynkę co wiąże się z wieloma wyrzeczeniami. Jak na półmetek historii nie było na razie szczególnie dramatycznych scen (co jest dla mnie raczej ulgą ;). Jestem bardzo ciekaw zakończenia. Mogę śmiało polecić ten tytuł.

Mayo Chiki! Zwykle unikam takich tytułów, ale skusiła mnie mała liczba odcinków (na stan dzisiejszy), poza tym nie zawsze chce mi się przeciążać mózg ambitnymi tytułami. Po kilku odcinkach mogę stwierdzić, że anime długo nie zagości w mojej pamięci choć sama fabuła nie jest taka zła. Główni bohaterowie mi osobiście nie przypadli do gustu. Jak łatwo się domyślić wszystko krąży wokół życia szkolnego, romansów i ''traumatycznej przeszłości'' na miarę kiepskiej komedii. Mimo wszystko jestem ciekaw jak rozwinie się główny wątek (Kinjirou i Subaru). Uważam, że anime spodoba się osobom lubiącym klimaty ecchi, zdecydowanie nie mój gatunek.

Ikoku Meiro no Croisée, anime będące dla mnie wielką niewiadomą. Z pewnością jest charakterystyczne i nie żałuję zabrania się za serię. Historia osadzona w XIX wiecznej Francji, dokładniej w Paryżu. Claude prowadzi mały zakład, w którym sprzedaje szyldy. Jego życie przewraca się do góry nogami kiedy dziadek wróciwszy z podróży po Japonii przyprowadza ze sobą małą Yune. Mamy zderzenie cywilizacji, mamy konflikt dużych i małych przedsiębiorców. Akcja jest przyzwoita, nie nuży, ale też specjalnie mnie nie wciągnęła. Jestem ciekaw zakończenia, które nadal jest zagadką (anime na półmetku, a jeszcze nie zarysował się główny wątek fabularny). Oprawa graficzna jest miła dla oka, a muzyka wpasowuje się w klimat Paryża.

Deadman Wonderland, anime które wybitnie mnie zażenowało. Jeśli za usprawiedliwienie można uznać tendencję dzisiejszych czasów do spadku jakości anime (zwłaszcza jakości fabuły) to i tak w końcowym rozliczeniu tytuł oceniam negatywnie. Na początku nie było tak strasznie. Pierwszy odcinek nawet mnie wciągnął swoją treścią i otoczką tajemniczości jednak kiedy w dalszych epizodach zobaczyłem cukierkowaty ośrodek karny, uzbrojonych strażników przebranych za kurczaki, pingwiny i więźniów, których życie zależy od małych dropsów to coś we mnie pękło. Design postaci również nie przypadł mi do gustu. Plusem na pewno była nienaganna grafika, a także muzyka.

Tengen Toppa Gurren Lagann, arcydzieło w swoim gatunku i największe zaskoczenie jakie mnie spotkało. Tytuł pomimo wielu pochwał omijałem szerokim łukiem, ponieważ spodziewałem się czegoś płytkiego. Ciężko jest tutaj w kilku zdaniach przybliżyć fabułę (bez spoilerowania), z której można byłoby wyodrębnić dwa wątki. Pierwszymi rzeczami zasługującymi na pochwałę są: kreacja alternatywnego świata oraz prosty jednak nabierający uroku z każdym odcinkiem design postaci i mechów (do tego ten zwariowany kontrast kolorów). Kolejnym plusem są nieszablonowi bohaterowie. Tak często schodząca na drugi plan muzyka w tym przypadku znakomicie nadaje klimat całej produkcji. Jakby tego było mało jest to najinteligentniejsza komedia jaką w życiu widziałem. Zdecydowanie ambitny tytuł, między innymi z powodu zmagań głównych bohaterów. Jestem oczarowany tym anime i śmiało mogę polecić je każdej osobie.

Rurouni Kenshin, bo moc tkwi w anime sprawdzonych przez czas. Dawno żadna pozycja nie rozśmieszyła i wciągnęła mnie tak jak ten tytuł. Ostatnio bawiłem się równie dobrze oglądając Hajime no Ippo. Jeśli chodzi o ten konkretny tytuł jak to zwykle bywa ze starszymi anime - fabuła przybiera postać wielowątkową. Niektóre kwestie po prostu nieco bardziej wysuwają się na pierwszy plan, inne mniej. Historia opowiada przygody tytułowego Kenshina Himury, który szuka swojego miejsca w cywilizowanej Japonii (początki ery Meiji) i ucieka od przeszłości, w której był znany jako legendarny morderca. Podczas przygód byłego samuraja i jego kompanów wydarzy się równie dużo scen akcji jak i tych komediowych. Seria liczy sobie 95 odcinków, które ogląda się bardzo przyjemnie. Poszczególne wątki przyciągają uwagę widza. Warto w tym miejscu wspomnieć jeszcze o dwóch OVA, Tsuiokuhen (cztery części) i Seisouchen (dwie części), które oprócz wyśmienitej fabuły reprezentują sobą grafikę i muzykę na najwyższym poziomie.

Great Teacher Onizuka, kolejna świetna komedia mająca swoje lata. Głównym bohaterem jest Eikichi Onizuka, playboy i były członek gangu, który chce spróbować swoich sił w legalnej pracy. Jakby mało było opcji wyboru, celem Onizuki zostało nauczanie w szkole. Kiedy otrzymuje posadę w prywatnej placówce i zostaje wychowawcą jednej z najgorszych klas, zaczyna wprowadzać swoje rewolucje sprzeczne ze wszystkimi zasadami pedagogiki. Tytuł jest rewelacyjną komedią, w dodatku bardzo wciągającą. Wadą tego tytułu jest ilość odcinków - 43 - stanowczo za mało. Bardzo żałuję, że nie powstał w tamtych czasach drugi sezon. Anime z duszą. Nie sądzę, aby znalazła się osoba, której nie spodobałoby się GTO. Gorąco polecam.

Kalectwo XXI wieku

2011-06-13T19:31:00.000+02:00

Tak, niewidzialna ręka wszechobecnego postępu technologicznego zadała mi cios. Wracam ze szkolenia rotacyjnego NSR i dowiaduję się, że laptop mi się przegrzał. Teraz ''fachowcy'' go badają. Wątpię, aby coś to dało dlatego usprawiedliwiam się przed ewentualnymi brakami na blogu.

Nie znaczy to jednak, że nie mam pomysłów na tematy. Szczerze mówiąc, dawno nie pisałem recenzji anime i w najbliższym czasie planuję te braki nadrobić. Jak mam w zwyczaju, opisuję tytuły warte polecenia. Dlatego też możecie się spodziewać recenzji takich filmów jak: Ghost in the Shell, Eve no Jikan, Millennium Actress.

Życzę cierpliwości i zachęcam do przeczytania moich wcześniejszych recenzji.

Poligon Nowej Dęby

2011-06-11T20:47:00.000+02:00

Tak niedawno odbyły się egzaminy sprawnościowe, a już przyszedł czas pierwszej części szkoleń rotacyjnych w ramach NSR. Kontrakt przewiduje rocznie miesiąc tychże szkoleń. Minął tydzień odkąd wróciłem z pobytu - jak się okazało potem - nie w koszarach, a na poligonie w Nowej Dębie.

Prawdę mówiąc spodziewałem się pierwszej opcji. Znając niedofinansowanie i brak profesjonalizmu MON zakładałem przeleżeć dwanaście dni w Jednostce Wojskowej. Dlatego też moje pierwsze odczucia na wieść o poligonie były mieszane. Pocieszałem się myślą, że odwrotu już nie ma. Jak pomyślałem tak zrobiłem. Z resztą rezerwistów przekroczyliśmy bramę biura przepustek.

Pierwszy dzień żołnierza NSR niczym się nie różnił od dnia wcielenia do zasadniczej służby wojskowej. Najpierw długa kolejka przy wypełnianiu dokumentów. Nie zagłębiając się bardziej w politykę zgodnie z rozporządzeniem MON z 22 lipca musieliśmy wyrazić zgodę na przeniesienie nas z Brygady Zmechanizowanej do Pancernej. Po tej lekkiej korekcie przeszliśmy do odbioru naszego umundurowania. Zawartość z małymi lecz pozytywnymi zmianami (wygodniejsze rękawice zimowe, czapka zimowa, pagony dla Starszych Szeregowych). Na miejscu wydano nam również na czas szkolenia hełmy oraz maski (MP-5, których nawet mój najmłodszy pobór na oczy nie widział). Nawet przy tak prozaicznych czynnościach nie obyło się bez zabawnych sytuacji. Dla jednego z rezerwistów nie znaleziono wystarczająco dużego munduru więc odesłano go na koniec kolejki. Inny natomiast osobnik przymierzał kolejny to raz z rzędu beret. Zirytowani żołnierze wydający sort mundurowy wcisnęli mu do ręki pierwszy lepszy po czym kopnęli go przysłowiowo w dupę ;)

Na poligon dotarliśmy wojskowymi autokarami. Na miejscu zostaliśmy przypisani do pododdziałów i zakwaterowani w domkach. Z perspektywy czasu uważam, że tworzyliśmy całkiem zgrany pluton. Spotkałem w nim zarówno znajome twarze (z egzaminu sprawnościowego, zasadniczej służby) jak i całkiem nowych znajomych m.in. ''niezdecydowanego pana od beretów''. Pieczę nad nami sprawowała osobiście mi znana kadra z Chełma. Nasz dowódca w stopniu Kaprala po kolacji wyczytał przydzielone nam rodzaje broni. Z lekkim zaskoczeniem, ale też zadowoleniem dostałem na stan PK (co z tego, że nie potrafiłem się nim posługiwać? miałem dużo czasu ;) Oprócz mnie było jeszcze dwóch PK-istów, kilka tak zwanych ''rur'' (z RPG-7 oraz PM na wyposażeniu) oraz tradycyjnie, rzesza strzelców AK.

Pierwszy tydzień szkolenia spędziliśmy na dziennych, a także nocnych strzelaniach. Pomimo upałów wypady na strzelnicę uważałem za całkiem przyjemne ponieważ dowożono nas Starami. Ciężar PK był w pełni rekompensowany siłą ognia podczas oddawania serii. Po wielkości karabinu spodziewałem się silniejszego odrzutu jednak zarówno on jak i hałas przy strzale nie były specjalnie odczuwalne. W pierwszych dniach najbardziej nieszczęśliwi zdawali się być żołnierze RPG, którzy z powodu zagrożenia pożarowego nie mogli użyć swoich granatników. Duże upały wpływały nie tylko na zmiany w planie szkolenia, ale także na samych ludzi. Chyba najlepsza z historii wydarzyła się podczas zwyczajnego dojazdu na strzelnicę.

Kiedy wszyscy zostali przetransportowani Starami na parking strzelnicy, zwołano zbiórkę w dwuszeregu, aby udzielić nam rutynowego instruktażu. Jak już wspomniałem poligon był otoczony lasami, tak też było w przypadku strzelnicy. Słuchając wykładu oficera o dzisiejszym rodzaju zajęć ciszę przerwał donośny głos Chorążego w stronę lasu - Żołnierzu co tam robisz? Przyjdź tu! Wśród drzew zdało się zauważyć jakąś skaczącą i biegającą sylwetkę. Żołnierz (jak się potem okazało) z pierwszej kompanii przybiegł na zbiórkę. Zdawał się być wystraszony, dyszał i nerwowo łapał się za mundur jakby chciał się poprawić. Twarz miał ubabraną w jakiejś czerwonej brei. Rzadko widzi się takie sytuacje, tym bardziej człowiek lasu wzbudził naszą ciekawość. Gdzie twoja broń żołnierzu? - Zapytał Chorąży. Roztrzęsiony żołnierz ciągle poprawiając swój pas powiedział, że broni nie pobierał. Chorąży nie odpuścił - To skąd masz ładownicę (torba przy pasie na zapasowe magazynki, zazwyczaj pobierana razem z bronią)? ''Tarzan'' (jak potem kolegę nazywaliśmy) spojrzał zdziwiony na Chorążego i odrzekł - Jaką ładownicę? Swój wzrok skierował na pas i zaskoczony zauważył, że ma przypiętą ładownice. Czy prędzej Chorąży wysłał kilku żołnierzy w las po zagubioną broń, a dziwnie zachowującego się żołnierza skierował do sanitariusza.

Przez ten incydent zajęcia na strzelnicy zostały opóźnione ponieważ te nie mogły się odbyć bez wozu sanitarnego w posiłku. Uśmiech z twarzy Sierżanta nabijającego nabojami taśmę do PK długo nie znikał gdy wyjaśniliśmy mu dlaczego został ogłoszony zakaz strzelania. Z czasem dowiedzieliśmy się, że zamiast do szpitala, ''Tarzan'' najpierw został wysłany do żandarmerii - kontrola pod kątem narkotyków nic nie wykazała. Zagadkowa maź z twarzy nie była żadną ropą, a dżemem ze stołówki.Wojsko uczy, zaskakuje, bawi.

Zajęcia na strzelnicy uważam za udane ponieważ nie forsowały tak bardzo organizmu. Jedynie nowe buty zdzierały stopy, ale do czasu. Kiedy w ostatecznej fazie szkolenia przyszła pora na zajęcia taktyczne, buty zostały rozchodzone, a nogi doleczone. Taktyka była skupiona wokół formacji drużyny z BWP (przyp. Bojowy Wóz Piechoty). Ćwiczenie wsiadania, wysiadania, zajmowania pozycji na linii strzału oraz ostatecznym otwarciu ognia do celów. W ostatnich dniach poligonu w ruch poszły nawet zakurzone RPG. W tym okresie sporo biegaliśmy, czołgaliśmy się i obijali w BWPie. Jednym z bardziej ekstremalnych doświadczeń było wysiadanie z wozu będącego w ruchu. Dwa włazy pojazdu łącznie ważą pół tony, bez problemu mogą zmiażdżyć nogi dlatego też posiadają specjalne blokady przeciw zatrzaśnięciu. Podczas jednego przejazdu trafił nam się nie do końca rozgarnięty kierowca. Kiedy kolega i będący z drugiej strony Kapral otworzyli swoje włazy, wozem ostro szarpnęło. Szczęśliwie blokady zaskoczyły. Mimo to włazy nie były tak stabilne jak się spodziewałem. Wyskakiwaliśmy przy mocnych turbulencjach, aby potem utworzyć formację. Naprawdę miało się wrażenie jakby akcja toczyła się na froncie :)

Pluton pierwszy znacząco wyróżniał się z całej kompanii. Nie tylko skład zasłużył sobie na to miano, ale również nasz dowódca, który często pełnił warty na poligonie i nie mógł się nami zająć (może to i lepiej). Często zapominano zabrać nasz pluton na strzelnicę czy inne zajęcia, a fakt ten wychodził na jaw dopiero na przeliczaniu kompanii :) Na pytania podoficera dyżurnego czemu siedzimy pod domem zwykliśmy żartować, że jesteśmy autonomiczną jednostką bez dowódcy.

Życie żołnierskie rozwijało się swoim tempem na zajęciach jednak prawdziwy rozkwit rozpoczynał się po obiedzie, w czasie wolnym kiedy to ułańska fantazja najbardziej dawała o sobie znać :) Wielokrotne kursy do kantyny, żarty, integracja z kolegami. Były wyścigi, donosy do dowódcy o domniemanym niszczeniu mienia przez pluton pierwszy. Była także gala MMA, w której brałem udział z racji trenowania Judo. Skończyło się na rozbitych kolanach, łokciach i technicznym zwycięstwie. Koledzy również dobrze sobie radzili.

W przededniu wyjazdu zorganizowano nam zawody. Ostatecznie nie miały one nic wspólnego z rywalizacją, ale marsze ubezpieczone po lesie, ostrzał ślepą amunicją i rzuty granatami gazowymi były bardzo dobrym zwieńczeniem naszego poligonu. Pogoda w tym dniu również dopisała tym bardziej cieszyliśmy się, że mamy wszystko za sobą. Często zastanawiam się co tak bardzo pociąga mnie w wojsku. Prawdopodobnie wyjątkowy klimat, który tworzą najbliżsi kompani broni. Nie zważając na trudności już myślę o listopadowym wyjeździe na Nową Dębę.

Za przelaną krew, pot i łzy. Zdrowie Rezerwistów.

Równość, a równouprawnienie

2011-05-08T04:21:00.001+02:00

Pomimo dość późnej pory postanowiłem napisać o moich przemyśleniach w stosunku do współczesnego feminizmu. W swojej pracy inspirowałem się jednym z wątków forum - moją wenę dodatkowo podsyciły wspomnienia z debaty jaka odbyła się jaki czas temu na mojej uczelni (link do materiału). Dotyczyła ona kobiet u władzy oraz słuszności parytetów w sejmie.

Czy parytety są szansą daną kobietom czy niesprawiedliwym wymysłem mającym zbliżyć nas do krajów europejskich? Uważam, że pomimo celu towarzyszącemu temu zabiegowi (kobiet w sejmie jest zdecydowanie za mało) nie usprawiedliwia to faktu pewnego przymusu, według to którego prym wiedzie polityczna poprawność kosztem jakości polskiej polityki. W moim odczuciu parlamentarzysta powinien cechować się wiedzą, kompetencją do sprawowania władzy. Czy do zespołu cech należy wliczyć tak mało istotną sprawę jak płeć, kolor skóry czy wyznanie? W środowiskach feministycznych pomysł parytetów jest zachwalany - gdzie w tym wszystkim podziała się zasada równouprawnienia, którą tak głośno kobiety walczące o swoje prawa głoszą? Często jako argument słyszy się o małych szansach przebicia kobiet do polityki jako usprawiedliwienie tego typu ingerencji ze strony państwa. Póki co Polska jest (przynajmniej w większej części) demokratyczna. Jeśli w kraju populacja kobiet jest większa czemu wyniki wyborów są zawsze na korzyść mężczyzn? Wzór kobiety sukcesu dla feministek, Margaret Thatcher (była premier Wielkiej Brytanii) podczas pełnienia urzędu nie nominowała żadnej kobiety. Skoro kobiecy elektorat dokonuje świadomych wyborów, dlaczego organizacje feministyczne starają się w swoich kampaniach społecznych udowodnić, że sejm wypełniony mężczyznami jest przejawem dyskryminacji?

Uczestnicy debaty przynieśli sami w sobie odpowiedź. Loża debatujących kobiet podzieliła się na dwa obozy, męska część widowni śmiała się z bratobójczej walki pań, a damska część widowni - chyba nie zainteresowana dyskusją na temat swoich praw - opuszczała aulę. Uważam, że kobiety dopiero uczą się być częścią sfery publicznej ponieważ dawniej nie miały ku temu możliwości. Tradycyjny model rodziny, błędne przekonanie o słabości kobiet (przeradzające się w dyskryminację) i konserwatyzm społeczeństwa skutecznie uniemożliwiały rozwój kariery zawodowej. Dopiero teraz można mówić, że świat otwarł się na potencjał kobiet dlatego też uważam, że procesom tym sprzyja czas, a absurdalne pomysły jak wspomniane parytety jedynie szkodzą.

Od początków mojej obserwacji feministki wywierały na mnie negatywne wrażenie. Moim zdaniem to margines zakompleksionych i nieświadomych swojej wartości kobiet, które jako mniejszość chcą narzucić zdanie większości (w tym również kobietom), wykrzykując wiele pięknie brzmiących haseł. Żądają równouprawnienia, ale czy państwo w jakiś sposób ogranicza prawem kobiety? Każda pełnoletnia osoba ma swoje swobody i wolną drogę w kierunku, w którym podąża. Kolejnym pojęciem towarzyszącym równouprawnieniu jest równość. Osobiście traktuję ją jako aspekt fizyczny, w konsekwencji czego uważam, że kobieta i mężczyzna pod tym względem znacząco się różnią. Między innymi dlatego zawody wymagające siły fizycznej są skierowane raczej dla mężczyzn. Czy idąc tropem parytetów powinniśmy wymagać, aby połowa pracowników kopalni była płci żeńskiej, a armię uzupełniać słabszymi fizycznie kobietami?

Gdy piszę o tak absurdalnej wizji przypomniała mi się sytuacja z niejakimi unijnymi dotacjami do rybołówstwa dla Francji, która aby zwiększyć otrzymywane sumy ogłosiła światu, że ślimaki też są rybami - tym samym otrzymując środki na rozwój zakładów zajmujących się ''mięczakowym'' interesem.

Tą odbiegającą od tematu historią pragnę jedynie pokazać jak często w imię poprawności politycznej zniekształcamy rzeczywistość. Nie sądzę też, aby kobiety chętnie zatrudniały się w kopalniach czy w firmach budowlanych więc podświadomie chyba każdy z nas jest świadom tej nierówności biologicznej, która w pewien sposób przekłada się na role życiowe człowieka. Z drugiej strony równouprawnienie rozumiane przez feministki jako przyznane prawnie kobietom, dobrze płatne stanowiska pracy (najlepiej biurowe), chyba przeczy całej idei równości społecznej.

Tym krótkim wywodem postanowiłem określić swój stosunek do współczesnego modelu feminizmu, tak bardzo szkodzącego kobietom, w których - jako mężczyzna - nie widzę żadnego zagrożenia. Sztucznie wywoływane niepokoje ze strony ekstremistek jedynie podsycają wrogości w stosunku do płci przeciwnej, całkiem niepotrzebnie.

Jan Paweł II: Nędzarz, który został bogiem

2011-05-01T12:17:00.005+02:00

Osoby Karola Wojtyły nie trzeba nikomu przedstawiać. Polskie społeczeństwo nazbyt dobrze obchodzi się z wizerunkiem rodaka. Nie da się ukryć, że przez ten emocjonalny stosunek do jego postaci nie porusza się publicznie kwestii godzących w jego domniemaną świętość, a osoby które się na to odważą są sponiewierane z błotem. W dobie nihilizmu usilne tworzenie przez społeczeństwo autorytetów jest jeszcze bardziej nasilone. Nie inaczej jest i tym razem - tym bardziej uważam, że Karol Wojtyła zasłużył sobie na miano boga nie czynami, a destruktywnymi słabościami kryjącymi się w naturze ludzkiej. Sięgający do granic fanatyzmu kult papieża Polaka zainspirował mnie do napisania tego tekstu, ukazującego nieco inne fakty zza jego pontyfikatu, tak często i licznie uchodzące uwadze polskim mediom zaszczepiającym w narodzie obraz globalnego autorytetu.

Czytając dzisiaj trochę publicystyki natknąłem się w jednym z artykułów Dziennika na badanie sondażowe przeprowadzone w sejmie, w którym to prawie 30% ankietowanych byłoby przychylnych ogłoszeniu Jana Pawła II patronem Polski. Franciszek Stefaniuk z PSL dodał więcej: "To największa postać w dziejach od czasów Jezusa Chrystusa''. Czym sobie człowiek naszych czasów zasłużył na takie stwierdzenie (porównywalne chyba do pochówku Lecha Kaczyńskiego na równi z królami Polski)? Z kolei wyniki sondażu CBOS mówi nam raczej o spadku popularności jego osoby - czy mówiąc dokładniej - nauk, które głosił.

Za główne argumenty dowodzące autorytetu Polaka (jakim bez wątpienia cieszy się wśród naszego społeczeństwa) zwolennicy zwykli przedstawiać obalenie komunizmu, reformy jakie zaszły w Kościele Katolickim czy różnorakie uzdrowienia. O ile z ostatniego argumentu cudu mogę się jedynie śmiać, pierwsze należy poddać wątpliwości. Czy nowo wybrany papież miał realny wpływ na zmiany ustrojowe w Polsce? Nie uważam, aby miał na tyle charyzmy mogącej porwać tłum do działania. Większe zasługi w kwestii ''demokratyzacji kraju'' przypisywałbym po stronie Lecha Wałęsy, z którym to lud mógł się bardziej utożsamiać niż z człowiekiem mianowanym przedstawicielem boga, głoszącym wiele pustych haseł.

Co ciekawsze, Karol Wojtyła zdaje się uchodzić za osobę świętą jedynie w naszym kraju podczas gdy wśród rozwiniętych państw utarł się obraz konserwatywnego, jednego z gorszych pontyfikatów w historii Kościoła, w którym to bynajmniej nie było miejsca na prawa człowieka i czyny pojednania.

Za jedną ze słabości papieża Polaka można przyjąć jego kontrowersyjne (nawet dla duchownych) przywiązanie do Opus Dei, organizacji kościelnej, która swoją sławę w głównej mierze zawdzięcza ''Kodu Da Vinci'' autorstwa D. Browna. To działalność Jana Pawła II przyniosła opisywanej instytucji największe wpływy w historii, jednocześnie utwardzając jej władzę w Kościele. Kolejnym wyrazem sympatii do Opus Dei była pospieszna beatyfikacja jej założyciela, Josemarii Escrivy. Zmarły w 1975 roku kapłan już po 17 latach został wyniesiony na ołtarze. Nie tylko szybkość procesu beatyfikacyjnego zmarłego budziła wątpliwości. Bliscy współpracownicy z Opus Dei zwykli zarzucać mu megalomanię, antysemityzm, antyfeminizm czy pewne postawy świadczące o jego pro-nazizmie jednak w żaden sposób nie przeszkadzało to ówczesnemu papieżowi. W przeciwieństwie do poprzednich przedstawicieli państwa watykańskiego, którzy trzymali Opus Dei z dystansu, Wojtyła zrobił z niej podległą wyłącznie sobie organizację operującą sporymi środkami finansowymi. Jak zaznacza w swoim wywodzie M. Agnosiewicz (autor artykułu, którym się posiłkuję), podczas homilii ku czci Josemarii Escrivy papież w pewnym stopniu starał się usprawiedliwić działalność Opus Dei skupioną na poszerzaniu wpływów wśród bogatych: ''Nie ma powodu, by potępiać posiadanie dóbr materialnych, jeśli używa się ich właściwie, ku chwale Stwórcy i w służbie braciom''.

Na początku lat '90 miała miejsce inna sytuacja. W diecezji Chur-Zurych w Szwajcarii papież mianował niechcianego przez wiernych oraz cały episkopat szwajcarski biskupa pochodzącego z Opus Dei, Wolfganga Haasa, wezwał wszystkich do posłuszeństwa kwitując swoją wypowiedź: ''Ten, kto wypiera się biskupa, wypiera się boga''. - siła argumentów rzeczywiście nadludzka.

Wbrew temu co się mówi o polityce pojednania Wojtyły, przez okres pontyfikatu papież usilnie starał się przedstawić Kościół Katolicki jako hegemona na świecie, podkreślając jednocześnie niższość innych religii czy poglądów.

Szczególnie negatywny obraz zostawił po sobie w Ameryce Łacińskiej. Usilnie zwalczał zalążek ''teologii wyzwolenia'' (tzw. Kościoła Ubogich, który skupiał się na działalności wśród ludzi biednych, a nie bogatych). Za sprawą Watykanu wstrzymano również program ''Słowo i Życie'', którego celem była alfabetyzacja tamtejszego społeczeństwa. Nie odbiegając daleko od tematu należy również wspomnieć o obchodach 500-lecia ewangelizacji Ameryki Łacińskiej. Podczas gdy niektóre środowiska spodziewały się przeprosin za masową inkwizycję i mord Indian, ''Nasz'' papież na tle nowo otwartej Latarni Kolumba w Santo Domingo powiedział: ''Zgromadziliśmy się przed latarnią Kolumba, która swą formą krzyża ma symbolizować krzyż Chrystusa wbity w tę ziemię w 1492 roku. W ten sposób chciano zarazem uczcić wielkiego admirała, który dał pisemny wyraz swojej woli (''Ustawiajcie krzyże na wszystkich drogach i traktach, żeby im Bóg pobłogosławił...'').

W 2000 roku wydano akt ''Dominius Iesus'', którego skutkiem było pogorszenie stosunków z hinduizmem, a także z wyznaniami protestanckimi i prawosławnymi. Ów dokument zastrzegał prawo do głoszenia prawdy przez Kościół Katolicki jako jedyną ''słuszną'' religię. Nie trudno było się dziwić późniejszym konsekwencjom tego aktu wręcz emanującego papieską ''miłością i pojednaniem''.

Reformatorski charakter Jana Pawła II również należy poddać pod wątpliwość. Zamiast kontynuować politykę Jana XXIII, postanowił jeszcze bardziej pozostawić w tyle za społeczeństwem archaiczny model katolicyzmu. Ponadto w strukturach Kościoła umacniał centralizm i absolutyzm o czym może świadczyć chociażby ogłoszenie przepisów kanonicznych rozkazami płynącymi od samego boga. Podobnie uczynił z encykliką ''Humanae Vitae'', której zawartość została zrównana chociażby z nauką o zmartwychwstaniu i poświęceniu życia przez Chrystusa. Ponadto Kościół może zawdzięczać Janowi Pawłowi II wprowadzenie wewnętrznej cenzury. Wedle instrukcji każdy kapłan i zakonnik jest zobowiązany przedstawić swoje publikacje wcześniej do specjalnej komisji, która dopiero po zbadaniu ich zawartości zatwierdza lekturę. Nie zastosowanie się do instrukcji wiąże się dla duchownych z poważnymi sankcjami.

Powszechnie znany stosunek Wojtyły do antykoncepcji również nie stawia jego pontyfikatu w dobrym świetle. Ten dosyć chory i nie mający żadnego logicznego uzasadnienia zakaz Kościoła - jak stwierdził dyrektor programu walki z AIDS (ONZ), Peter Piot - kosztuje ludzkie życie. Jeszcze więcej kontrowersji wzbudzają działania Jana Pawła II potępiające aborcję. Papież w swoich radykalnych wypowiedziach potępia nawet usunięcie płodu z takich powodów jak nieprawidłowy jego rozwój czy przestępstwo. W liście wystosowanym 1993 roku do arcybiskupa Sarajewa Vinko Puljicia radził, by wspólnota zaangażowała się w pomoc zgwałconym kobietom, aby akt przemocy zamienić w ''akt miłości i otwarcia na nowe życie'' - w opinii publicznej apel papieża został odebrany jako wezwanie do zgwałconych hercegowińskich kobiet do zaniechania prób przeprowadzenia zabiegu porównywalnego przez Jana Pawła II z eugeniką. Z równie wielkim zacięciem papież z Polski nie przyjmował do wiadomości kwestii zniesienia celibatu duchownych i wyświęcaniu kobiet - nie był to jedyny przejaw dyskryminacji płciowej konserwatywnego Wojtyły.

Uciekając od prawdziwych problemów Kościoła Katolickiego papież lubował skupiać się na błahych sprawach, cieszących oczy wiernych i telewizji;

Wielokrotne ewangelicko-polityczne podróże w celu umacniania swojej pozycji, finansowane w głównej mierze ze środków publicznych, w tym także przez biedne państwa. Nieuzasadniona euforia Polaków nie zmieni faktu, że wegetująca na zaciąganych za granicą kredytach Polska w 1991 roku wyłożyła na wizytę Wojtyły z kasy państwa 50 mln marek.
Liczne beatyfikacje. Można by rzec, że Jan Paweł II zrewolucjonizował produkcję świętych w Watykanie. Podczas zaledwie 20-letniego pontyfikatu beatyfikował 480 osób (w tym hitlerowskich kolaborantów i zbrodniarzy nie cieszących się zbyt dobrą opinią). Dla porównania wszyscy papieże w latach 1000-1980 wyświęcili jedynie 420 ludzi. Liczby mówią same za siebie.
Podtrzymywanie praktyk, znanych nam już jedynie z filmów i bajek. Jedną z nich jest wypędzanie diabeu'a słowem bożym popularnie nazywane egzorcyzmem. W jednym z wywiadów ojciec Amorth przyznał, że nawet Wojtyła był aktywnym egzorcystą - ponoć w 1984 roku pomyślnie sieknął dwa razy ''pana z piekieł''.

Tym humorystycznym akcentem przyszło mi zakończyć wywód na temat boskości Karola Wojtyły - nie świętego, a jedynie człowieka targanego wieloma słabościami. Swoim pontyfikatem nie wniósł nic nowego w nauki Kościoła Katolickiego. Pomimo popularności (przypominającej czasem zbiorową histerię) jaką nadal cieszy się w Polsce, w moich oczach pozostanie raczej obiektem wstydu - nie dumy. Przyszło mi oglądać kolejny fałszywy autorytet, człowieka, którego drugi człowiek ogłasza bogiem przy poklasku naiwnych owiec.

Polecam kilka linków do tekstów, na których się opierałem (głównie na pracy pana M. Agnosiewicza) bądź takich, które mogą was zainteresować tematyką:

Mój przyjaciel, Szatan

2011-04-27T18:08:00.001+02:00

Dzisiejszego pięknego poranka jak zwykle sprawdzam wybrane serwisy internetowe. Na jednym z nich natknąłem się na interesujący film w roli głównej z niejakim ks. Piotrem Natankiem, który w emocjonalnym kazaniu opowiadał o symptomach satanizmu (link).

Kuria Metropolitalna w Krakowie wydała komunikat, w którym odcina się od kontrowersyjnych wypowiedzi wcześniej wymienionego księdza. Do końca nie wierzę w szczerość tego oświadczenia, bo czy nie taki właśnie obraz satanizmu ma polskie społeczeństwo? Wczorajszego wieczoru w programie ''Uwaga'' ukazał się reportaż o nastolatku maltretującym zwierzęta. Ów rzetelny i jak na komercyjną stację przystało obiektywny materiał zawierał nacisk na zainteresowanie młodego sprawcy satanizmem. Kościół katolicki od zalania dziejów potrafił skutecznie manipulować ludźmi. Dawniej siłę bożego słowa chętnie popierał mieczem przelewając krew ludzi będących zagrożeniem dla chrześcijaństwa. W demokratycznych czasach jednak argument siły stracił na znaczeniu ustępując palmy pierwszeństwa demagogi duchownych.

Negatywne odczucia związane z Szatanem są jedynie zasługą chrześcijaństwa, które w celu ochrony swoich wartości było w stanie wykreować sobie wyimaginowanego wroga. Kim ten wróg tak naprawdę jest? Niewidzialnym, obdarzonym świadomością bytem odpowiedzialnym za zło na świecie? Szatan jest symbolem, zbiorem wartości będących w opozycji do wiodących prym idei oferowanych przez kościół.

W doktrynach najliczniejszych religii, Szatan jest upadłym aniołem, który przeciwstawił się bogu. W Starym Testamencie jest mowa o jego sprzeciwie wobec zrzucenia przekleństwa na lud Izraelitów (Lb 22, 22, 32). Czym więc zasłużył sobie upadły anioł na wieczne potępienie? Prawdopodobnie tym, że uosabiał w sobie cechy charakteru, kłócące się z nauką kościoła. Termin satan pochodzi z języka hebrajskiego i znaczy tyle co przeciwnik. Brak pokory, wolna wola, niedopuszczalne sprzeciwienie się wobec pana (nawiązujące do feudalnego modelu społeczeństwa, lat świetności kościoła katolickiego), świadomość własnej osoby, przekonań, przejawy indywidualnego myślenia i walki o własne idee. Jest uosobieniem romantycznej koncepcji bohatera nie zgadzającego się dotychczasowym porządkiem świata. W opozycji do niego jest będący dominantem konserwatywny w swej naturze kościół katolicki nawołujący do obrony tradycyjnych wartości, do posłuszeństwa wobec boga (a tym samym jego posłanników na ziemi), negując to co jest nowe, obce człowiekowi od maleńkości wychowanemu w jednym, chrześcijańskim systemie wartości. Nauki kościoła mówią nam o nieskończonej mądrości, potędze, szeroko pojmowanej wielkości boga tym samym ukazując człowieka jako bezradną, niezdolną do działania istotę, która musi kierować się określonymi nakazami i zakazami żeby nie zginąć w pełnym niebezpieczeństw świecie. Tym samym model człowieka poszukującego prawdy na własną rękę jest nie do przyjęcia dla duchowieństwa.

W oczach społeczeństwa (przez lata młodości i moich) sataniści mówiąc żartobliwie są postrzegani jako niebezpieczni ubrani na czarno bezbożnicy, grupujący się w sekty, pijący krew z kogutów, być może też (jak wspomniał ks. P. Natanek) grający w ''Diabolo'' i czytający Harrego Pottera. Tego zniekształconego obrazu rzeczywistości nie możemy usprawiedliwiać niewiedzą, lękiem przed nieznanym - pobudzającym naszą wyobraźnię. Kilka lat temu na jednym z forów ateistycznym miałem okazję przeczytać wypowiedzi jednego z aktywniejszych użytkowników, przy okazji satanisty, którego obraz znacznie się różnił od tego przedstawianego przez duchownych czy szukających sensacji stacji telewizyjnych.

Satanizm jest światopoglądem nie gorszym od innych, a w pewnych aspektach wartościowszym od tych uznawanych. W bardziej konserwatywnych nurtach przynależni uważają Szatana za świadomy byt i oddają mu cześć podobnie jak chrześcijanie bogu (na przykład założona przez M. Aquino ''Świątynia Seta''). Osoba, o której wcześniej wspomniałem opowiadała się za humanistycznym nurtem, satanizmem filozoficznym (zwanym także laveyańskim), który w żaden sposób nie powinien kojarzyć się z fanatyzmem. Wiele osób może się zdziwić dowiadując się jak wiele założeń satanizmu jest bliskich z ich normami moralnymi.

Sataniści interpretują Szatana jako symbol pewnych wartości. Jedną z podstawowych różnic kłócących się z chrześcijańskim modelem człowieka jest akceptacja zwierzęcej natury (według nauk kościoła człowiek nie jest zwierzęciem, a wśród ultra-konserwatywnych duchownych darwinizm jest nadal uważany za kłamstwo). W związku z odrzuceniem propozycji życia wiecznego (raj i piekło według satanistów są urojeniem) człowiek powinien w pełni wykorzystać swój czas zaspakajając pragnienia. Jednoczesne przywiązanie do cielesności i postulowanie szacunku do życia zakazuje krzywdzenia innych zwierząt. Pogląd ten ma odzwierciedlenie w obecnym prawie polskim w odniesieniu do aborcji, w którym to życie osoby dorosłej (domyślnie matki) jest na pierwszym miejscu. Podobny stosunek zauważymy do eutanazji (wola człowieka powinna być uszanowana), jednocześnie negując akt samobójstwa. Ponadto sataniści są zwolennikami legalizacji narkotyków. Ich zdaniem każda forma obcowania płciowego między dorosłymi osobami nie powinna wzbudzać negatywnych odczuć.

Satanizm opowiada się za wartościowaniem osoby wyłącznie ze względu na jego czyny, tym samym nie uznaje przejawów dyskryminacji i krytycyzmu wynikającego chociażby z różnic kulturowych, rasowych czy narodowościowych. Sprzeciwia się również odgórnemu narzuceniu przez państwo zakazów godzących w wolność obywatela (wolność wyznania, swobody obyczajowe etc.) tym samym dając wyrazy aprobaty partiom politycznym i organizacjom głoszącym wolność jednostki.

Nie taki diabeł straszny jak się go maluje. Mam nadzieję, że powyższy tekst przynajmniej w małym stopniu skłonił kogoś do głębszej refleksji - na tyle aby zastanowić się czy w dzisiejszym świecie naprawdę istnieje wolny człowiek. Uważany przez społeczeństwo za zło satanizm, w moim odczuciu, nie stanowi większego zagrożenia dla cywilizacji ludzkiej. Jego niektóre wartości przybierają uniwersalny charakter - inne mogą się liczyć z naszą dezaprobatą.

Zamysłem tej lektury miało być ukazanie niewiedzy ludzi wypowiadających się o tematach - tak często opierając się ślepo na opiniach fałszywych ''proroków''. Prawdziwym powodem do obaw jest istnienie autorytetu - który naśladując - zatracimy własną osobowość.

Oczami Otaku

2011-04-24T14:25:00.000+02:00

Dzisiaj przedstawię opinie na temat ostatnich tytułów anime, z którymi się zetknąłem. Podobny zbiór krótkich recenzji już kiedyś napisałem jednak dotyczył on premierowych pozycji (link). Doszedłem do wniosku, że oprócz wyczerpujących temat artykułów, powinienem również pisać zwięzłe podsumowania wszystkich serii, z którymi się zetknąłem (zwłaszcza, że nie wymaga to dużych pokładów czasu). Do rzeczy, dzisiaj opinie sześciu anime:

Darker than Black: Kuro no Keiyakusha, obejrzenie tego serialu miałem w planach od dawna. Spotkałem się z pochlebnymi opiniami mimo wszystko po zapoznaniu się z anime nie uważam go za coś szczególnie wartego uwagi. Grafika poprawna, fabuła opierająca się na super-mocach, intrygi na poziomie piaskownicy. Anime jest z gatunku akcji chociaż i ta specjalnie mnie nie porwała. Nie wiem do jakich odbiorców trafił tytuł skoro na MAL ma on ocenę 8,5. W mojej opinii wielkie rozczarowanie.

Bakuman, z anime zapoznałem się przypadkowo o przeczytaniu krótkiej recenzji w internecie. Mały impuls wystarczył, abym włączył pierwszy odcinek z ciekawości. Historia opowiada o dwóch kolegach ze szkoły, którzy postanawiają zostać mangakami. Fabuła jest na tyle wciągająca, aby obejrzeć serial jednym ciągiem. Pod pewnym względem przypomina mi anime BECK z tym wyjątkiem, że o ile tam dowiadywaliśmy się ''od kuchni'' o mechanizmach rządzących zespołami rockowymi, tak w tym przypadku poznajemy proces powstawania mang czy pracy w popularnym wydawnictwie Shonen Jump. Dużym plusem jest zapowiedź powstania drugiego sezonu. Typowa seria skierowana dla nastolatków, przyjemna w oglądaniu, tętniąca dynamiką i humorem. Dobre, niezobowiązujące anime.

Basilisk: Kouga Ninpou Chou, tytuł powinien chociaż obić się o uszy miłośnikom anime. Szczerze, omijałem go ponieważ myślałem, że jest to stara produkcja. Dopiero niedawno odkryłem, że ma zaledwie sześć lat. Fabuła tradycyjna, skrzyżowanie szekspirowskiej koncepcji dwóch skłóconych rodów, czasów samurajów, z romansem na czele. Mimo to nie uważam anime za tak patetyczne jak chociażby zbliżony klimatem Rurouni Kenshin (Tsuiokuhen). Jest to anime nastawione na akcję, w którym walki samurajskie zostały wzbogacone o super-moce. Anime jest wciągające, oprawione w bardzo dobrą grafikę. Myślę, że tytuł warty obejrzenia jednak nie nazwałbym go priorytetem.

Bokurano, nie wiem co mnie podkusiło, aby je obejrzeć. Być może design mech'a towarzyszącego nam przez całą serię. Anime z gatunku akcji, jednak z czasem bardzo nużącej co jest główną wadą anime. Historia dotyczy grupy przyjaciół, która podczas kolonii zostaje uwikłana w pilotowanie dużego robota, toczącego walki z obcymi mech'ami zagrażającymi Ziemi. Z biegiem wydarzeń dowiadujemy się o pochodzeniu robota jak i wrogich przybyszów. Fabułę należy zaliczyć raczej do tych oryginalnych (pomijając fakt ogromnego mech'a broniącego ludzkość). Do zalet serii należy również przyjemna oprawa graficzna. Polecam tytuł przede wszystkim miłośnikom sci-fi jako odskocznię od ambitniejszych anime z tego gatunku.

Break Blade, jest to kompilacja nadal wychodzących filmów. Do tej pory miałem przyjemność obejrzeć cztery z nich. Akcja toczy się w futurystycznym, post-apokaliptycznym świecie gdzie konflikt dwóch narodów powoduje ponowne spotkanie ze sobą dawnych przyjaciół ze szkoły oficerskiej. Największą rolę w wojnie odgrywają mech'y pilotowane przez ludzi obdarzonych zdolnością kontroli kwarcu. Plany przekonanych o zwycięstwie najeźdźców krzyżuje nie potrafiący korzystać z właściwości kwarcu Rygart Arrow, który przypadkowo uzyskuje dostęp do mech'a z zamierzchłych czasów dawnej cywilizacji. Oprócz efektownych walk tytuł należy pochwalić za ponadprzeciętną grafikę i ścieżkę dźwiękową. Bardzo dobra, interesująca pozycja. Polecam.

First Squad: The Moment of Truth, bardzo niekonwencjonalny film. Akcja toczy się w cieniu II Wojny Światowej, w której dominującą rolę mają odegrać siły nadprzyrodzone. Zamiłowani w okultyzmie naziści powołują do życia poległego przed wiekami Barona von Wolffa, którego zadaniem jest przełamać linię frontu i otworzyć wojskom niemieckim drogę na Moskwę. Nadya, jedyna ocalała z specjalnego oddziału z pomocą sowieckich naukowców udaje się w zaświaty po swoich poległych kompanów, aby powstrzymać niemieckich agresorów. Kiedy czytam streszczenie fabuły wydaje się ono dosyć oryginalne. Nie mogę również nic zarzucić stronie graficznej. Jedyne co w moim odczuciu zaniża wartość tytułu to wstawki z rosyjskimi aktorami, którzy jako agenci, żołnierze, naukowcy opowiadali na bieżąco o toczącej się akcji. Nie wiem czy był to zamysł Japończyków mający wprowadzić powagę sytuacji (całkiem nieudany zabieg) czy klasyczna rosyjska propaganda^^ Oprócz wywiadów irytował mnie również rosyjski język całej produkcji. Jestem w tej materii raczej tradycjonalistą i opowiadam się za japońskim seiyu. Do anime radziłbym podchodzić jak do pewnego rodzaju eksperymentu. Same sobą nic konstruktywnego nie wnosi.

Powrót do blogowania

2011-04-23T22:35:00.001+02:00

Przyznam, nie przypuszczałem, że mająca trwać maksymalnie kilka tygodni bezpłodność przerodziła się trzy-miesięczną przerwę. Postanowiłem porządnie wziąć się za odrabianie tych braków. Na jutrzejszy dzień przewiduję pierwszy wiosenny wpis - nad jego tematyką jeszcze się zastanawiam.

Moją nieobecność częściowo usprawiedliwia natłok zajęć - zwłaszcza studia i treningi Judo (nawet bycie ''Otaku'' spadło na dalszy plan chociaż nad tym też pracuję). Pora jakoś pogodzić ze sobą wszystkie te sprawy, zwłaszcza że lubię prowadzić ten blog. Ponadto muszę uwzględnić wznowienie biegania - czuję się przez to jak na odwyku, chociaż w tym tygodniu zaliczyłem dwa wypady po dłuższej przerwie. Nie wiem czy należy uznać te plany za szczególnie wielkie, ale na początek wystarczy. Na otarcie łez zamieszczam teledysk ''Not Strong Enough'' Apocalyptiki (wokal Brenta Smith'a), który zrobił na mnie niemałe wrażenie. Kto by pomyślał, że ten zespół tak wyewoluuje.

Alarm PPOŻ

2011-01-17T16:47:00.000+01:00

Minęło sporo czasu od mojego ostatniego wpisu na blogu. Nałożyło się na to wiele czynników, takich jak chociażby sesja. Gdy natłok zajęć trochę opadnie, postaram się nadrobić stracony czas i w nowym roku wyrobić przyzwoity dla siebie poziom :) Dzisiaj napiszę krótko o alarmach przeciwpożarowych w wojsku (chyba wcześniej nie rozwijałem tego tematu), ich teoretycznym i praktycznym zastosowaniu - czas najwyższy powoli kończyć historię zasadniczej służby wojskowej, zwłaszcza że w maju zaczynam szkolenie jako żołnierz Narodowych Sił Rezerwowych.

Zachowanie się podczas alarmu przeciwpożarowego każdy szeregowiec powinien znać. Dlatego już na ''unitarce'' troskliwi przełożeni postanowili obdarzyć nas tą wiedzą. Co robi zdrowo myślący człowiek podczas pożaru? Prawdopodobnie ucieknie z budynku wyjściem ewakuacyjnym - szczęśliwie my takiej drogi odwrotu w naszym budynku nie posiadaliśmy więc o jeden problem mniej. Żołnierz podczas pożaru ma szczytniejsze zadanie od ratowania swojego życia - ratowanie sprzętu znajdującego się na kompanii.

Na jednodniowym instruktarzu uczono nas między innymi, aby podczas alarmu ewakuować nasze rzeczy z izb żołnierskich (wszystko powinno byś złożone w koc według wzoru zademonstrowanego przez przełożonych). Nie można jednocześnie zapomnieć o bardzo ważnych pod względem zarówno praktycznym jak i historycznym, trawionych przez korniki drzwiach od sal. Oprócz przedmiotów o nikłej wartości, priorytetem mimo wszystko pozostaje opróżnienie magazynu broni (tłumaczyć tego obowiązku chyba tego nie trzeba). Pomimo ułatwionych procedur w sytuacjach alarmowych, pobranie broni przez liczącą prawie 300 osób kompanię zajmuje kilkanaście minut. Zabranie wszystkiego, łącznie z bronią, drzwiami czy żelaznymi łóżkami z płonącego budynku brzmi absurdalnie, no cóż - gdzie kończy się logika tam zaczyna się wojsko.

Na szczęście nie mieliśmy okazji do czynienia z prawdziwym alarmem. W innym przypadku pewnie śmierć w pożarze 300 ludzi przyćmił by fakt bohatersko ocalonych 300 żołnierskich koców :) Mimo wszystko nie należy popadać z jednej skrajności w drugą. Choć same przedstawione zasady wydają się nader śmieszne, prawdopodobnie w momencie takiego alarmu akcja zostałaby przeprowadzona zupełnie inaczej - w zależności od stopnia zagrożenia. W późniejszym okresie służby wojskowej alarm PPOŻ był jedynie elementem kary wymierzanym przez dowódców (formalnie czynnikiem doszkalającym i wychowawczym).

Ten artykuł jest jednym z wielu tekstów cyklu ''Zasadniczej Służby Wojskowej''. Zapraszam do lektury.

King of Wolves, Japan

2010-11-17T01:34:00.001+01:00

Będąc ostatnio w rodzinnych stronach dziewczyny natknąłem się w Empiku na od dawna interesującą mnie mangę. Japan stworzony przez K. Miurę oraz Buronsona to kolejna po zbiorze historii o Królu Wilków pozycja na mojej półce. Mam nadzieję, że oba tytuły cieszą się dużą popularnością i przyczynią się do podjęcia przez wydawnictwo Hanami decyzji o rozpoczęciu projektu polskiej wersji Berserka - jednej z najbardziej cenionych mang z gatunku dark fantasy. Dzisiaj jednak poświęcę trochę czasu na napisanie krótkich recenzji dwóch mniej znanych tomików Kentarou Miury - Król Wilków & Legenda Króla Wilków oraz Japan.

Oh-Roh (Król Wilków) oraz wydana w 1990 roku jego kontynuacja, Oh-Roh Den były pierwszymi mangami stworzonymi przez K. Miurę (nie piszę tutaj o Berserk Prototype ponieważ był to wyłącznie projekt konkursowy). Począwszy od tych pozycji po obecną działalność, mangaka ujawnia swoje zamiłowanie do przedstawiania świata w surowy oraz brutalny sposób - odwołując się cząstkowo do wydarzeń historycznych.

Iba jest młodym historykiem, odnoszącym sukcesy również w sporcie (kendo). Podczas swojej wędrówki Jedwabnym Szlakiem znika bez wieści. W nadziei na odnalezienie ukochanego wyrusza jego tropem Kyoko. Podczas jednych z takich poszukiwań na niebie otwiera się wielki wir, który wciąga Kyoko. Kobieta z czasem zdaje sobie sprawę, że znajduje się w XIII wieku - czasach podbojów tytułowego Króla Wilków.

Do dzisiaj ciężko mi wypowiedzieć się o pierwszych mangach K. Miury dlatego będę oceniał całe wydanie od Hanami. Oh-Roh jest nieprzewidywalny, a tym samym nie pozwalający odbiorcy na chwilę nudy. Rysunki wykonane starannie, cieszy mnie również ich przejrzystość - niektórzy autorzy mają skłonność do rozdrabniania się przy przedstawianiu scen przez co trzeba się zastanawiać nad zawartością niektórych okien w mandze. Fabuła spójna, klarowna, ale należy pamiętać że niektóre przedstawione w tej pozycji wydarzenia historyczne są mniej lub bardziej prawdziwe, zależnie od potrzeb autora (co wcale nie jest wadą pozycji). K. Miura na końcu pracy otworzył sobie furtkę do wydania następnych części, ale wątpię aby podjął się tego wyzwania. Podsumowując Oh-Roh jest mangą, którą przyjemnie się czyta jednak nie posiada ona w sobie takiego magnetyzmu jak chociażby Berserk czy (nawet płytki) Naruto. Mimo wszystko Hanami przedstawiło nam bardzo korzystną ofertę: dwie mangi w jednym tomie, w cenie 34 złotych. Nie nalegam mocno do zakupów tej pozycji jednak jeśli ktoś ma trochę pieniędzy i potrzebę przeczytania ciekawej i oryginalnej historii, ten wybór będzie jak najbardziej trafiony. Do dziś nie żałuję swojej decyzji.

W trakcie wydawania Berserka, K. Miura potrzebował odskoczni, tworząc w 1992 roku Japan. Sama budowa fabuły ma wiele podobieństw do Oh-Roh oraz Oh-Roh Den.

Historia rozpoczyna się w czasach współczesnych, w Hiszpanii gdzie właśnie wraz z bratem wylądował Yashima Katsuji (barczysty yakuza), bynajmniej nie w interesach. Celem jego podróży jest znana japońska reporterka, która musi co chwilę spławiać natrętnego zalotnika. Podczas wywiadu z grupką napotkanych japońskich uczniów wybrzeże nawiedza trzęsienie ziemi, które strąca nieszczęśników do jaskini pełnej szczątków kartagińskiej armii. Na dole zdezorientowana grupa spotyka starszą, tajemniczą kobietę wieszczącą upadek Japonii podobny do tego jaki spotkał Kartaginę w starożytności. Yashima, jego brat, reporterka, a także studenci zostają wysłani do postapokaliptycznej przyszłości aby na własne oczy ujrzeć skutki ekspansji gospodarczej kraju kwitnącej wiśni.

Pomijając odmienną fabułę, a także rodzaje wątków historycznych Japan niczym szczególnym nie wyróżnia się od Króla Wilków. Dlatego też nie będę się rozpisywał dla czystej zasady i wymyślał atutów tej serii. Wspomnę jedynie, że mimo wszystko ta pozycja wydaje mi się bardziej porywająca. Po przeczytaniu tego tytułu czuję niedosyt i myślę, że chętnie śledziłbym dalsze losy głównych bohaterów. Tomik kosztował mnie 24 złote, również nie mam wyrzutów sumienia - seria poprawna, przyjemna i wciągająca.

Swoją styczność z twórczością Kentarou Miury rozpocząłem oddając się lekturze Berserka, dlatego też byłem po części zawiedziony po przeczytaniu Króla Wilków oraz Japan. Na usprawiedliwienie mangaki działa fakt, że były to jego początki w tym rzemiośle, a prawdziwy swój potencjał wkłada w obecnie wydawaną mangę. Dlatego aby uniknąć rozczarowań zalecam podchodzić do omówionych przeze mnie mang z dystansem, czysto rozrywkowo. Poniżej przedstawiam kilka innych wpisów z mojego bloga, tematyką nawiązujących do moich dzisiejszych wypocin ;)

Namiastki wolności

2010-11-07T14:02:00.002+01:00

Przepustka, prawdopodobnie najbardziej pożądany po papierze toaletowym świstek papieru na kompanii. Przez niecały rok związany był z wieloma mniej lub bardziej kontrowersyjnymi historiami.

Czym jest owy dokument? Najprościej mówiąc, biletem do wolności na określony czas. Można było wyróżnić 3 rodzaje blankietów: tak zwane PJ-otki (przepustki jednorazowe, maksymalnie do 72 godzin), PS (przepustki stałe) oraz okolicznościowe np. urlopy. Swoją pierwszą 48-godzinną przepustkę otrzymaliśmy na przysiędze wojskowej. Zdenerwował mnie fakt, że ochotnicy z grudnia 2008 w tym okresie otrzymali pięciodniowe wyróżnienia. No cóż, taka polityka. Pamiętam, że ten czas dobrze wykorzystałem, niektórzy jednak mieli mniej szczęścia i pomimo upomnień dowódców wrócili do jednostki nietrzeźwi.

Sezon polowań na przepustki rozpoczął się prawdopodobnie po przyjeździe do Chełma. Po kilku dniach wywołano bez powodu kilka osób i wręczono im PJ-otki. Sami nominowani byli zdziwieni, ale nikt nie miał do nich o to żalu. Na kompanii rozpoczęło się śledztwo w jaki sposób można zdobyć przepustkę, która niewątpliwie stała się priorytetem. Dowódcy zażenowani ciągłym żebraniem rozkazali założyć dwa zeszyty - do przepustek stałych i jednorazowych.

Wpisanie się do pierwszego z zeszytów umożliwiało wyjście począwszy od 16.00 (o ile nie było w tym dniu przewidzianych innych zajęć) do 6.00 rano. Weekend zwykle bywał wolny więc formalnie były też przewidziane wyjścia od soboty godz. 16.00 do poniedziałkowej pobudki. Wymogiem otrzymania pozwolenia był podpis dowódcy w zeszycie - formalnie konkretnej osoby jednak w praktyce nie każdy był ciepło do nas nastawiony :) Zwykle listę chętnych podrzucano najbardziej lubianemu oficerowi. PS zwane inaczej ''stałkami'' nie były jednak tak popularne ponieważ nie każdemu opłacało się całą noc włóczyć się po mieście. Miałem o tyle dobrze, że w Chełmie mam rodzinę więc nie oszczędzałem sił w zdobyciu tej przepustki.

O ile ze stałek żołnierze korzystali okazjonalnie to zeszyt PJ-otek pękał w szwach. Najchętniej każdy co tydzień chciałby jechać do domu w efekcie czego dochodziło do sytuacji kiedy jedna osoba była cztery razy miesięcznie na wolności, natomiast inna ani razu. Rekordzistą był zdaje się mój kolega Mahmet, który nie starał się o przepustkę i 3 miesiące siedział na kompanii. Na jego szczęście o sytuacji dowiedział się szef kompanii i wręczył mu przepustkę. Ostatecznie doszliśmy do porozumienia gdzie każdy średnio co dwa tygodnie wracał do domu. Układ dobry, zwłaszcza że przed laty żołnierz dostawał PJ-otkę jeden raz podczas odbywania ''zetki''.

Oczywiście trafiały się ofiary losu, które nie potrafiły docenić tej sytuacji. Zdarzało się, że niektóre osoby nie docierały do jednostki wojskowej na czas. Inne osoby fałszowały podpisy przełożonych. Pamiętam sytuację kiedy kiedy jeden osobnik wiedząc, że ma służbę załatwił sobie stałkę i już ubrany po cywilnemu szedł do biurka podoficera się wypisać. Obywatele okazali się czujni - zjechano go i zawrócono, w końcu biedak musiał przygotować się do służby ;) W swoim czasie pewnego kancelistę poniosła wyobraźnia i wraz z kolegą znudzeni pracą przy biurku wypisali sobie przepustki po czym oddalili się z miejsca zbrodni. Szef kompani powróciwszy z urlopu dowiedział się o sytuacji i wygonił kancelistę do reszty ''zmecholi'' na taktyki.

Oczywiście, istniały mniej formalne sposoby na wyjście z jednostki np. tradycyjnie przez mur. Po rozliczeniu spuszczaliśmy na prześcieradłach chętnych adrenaliny kolegów, którzy po wylądowaniu na twardym gruncie nie mieli dalszych problemów z trafieniem do pobliskiego pubu. Powrót był już trudniejszy, ale to nie mój problem ;)

Ten artykuł jest jednym z wielu tekstów cyklu ''Zasadniczej Służby Wojskowej''. Zapraszam do lektury.

Marsze

2010-11-07T11:08:00.000+01:00

Bez wątpienia była to największa zmora podczas służby wojskowej. O ile na początku byliśmy transportowani starami czy nawet autokarami, gdzieś w okolicach zimy postanowiono zrobić nam dłuższe spacery.

Pierwsza zimowa wyprawa była zapowiedziana do punktu przeciwlotniczego, z racji naszego położenia droga wynosiła około 40 kilometrów o ile się nie mylę. Do tej pory nie żałuję swojej decyzji, aby odwiedzić izbę chorych i otrzymać zwolnienie z zajęć. W mojej decyzji utrwalił mnie widok kolegów po wspomnianym marszu. Na kompanii pozostały służby oraz ''chorzy'', reszta (łącznie z żołnierzami zawodowymi) na czele z oficerami wyruszyła. Jak się potem okazało była to podróż w jedną stronę.

Rzadko kiedy na kompanii panowała taka cisza. Siedzieliśmy wszyscy w świetlicy kiedy naszą uwagę przykuł dźwięk nadjeżdżającego samochodu. Wyjrzeliśmy przez okno. Z karetki ratunkowej wypadło trzech naszych kolegów, którzy kulejąc na tą samą nogę pomaszerowali do budynku. Okazało się, że prowadzący ich oficer wyprowadził oddziały w szczere pola, na podmokłe tereny. Nie trzeba było długo czekać aby do na wpół zamarzniętych kompanów dołączyli inni, na bieżąco zwożeni przez karetkę. Jakby komedii było mało, oddziały prowadzone przez błyskotliwego oficera na koniec przepadły bez śladu. Od tej chwili karetka już nie przyjechała.

Ostatecznie, późnym popołudniem wszyscy przyjechali starami. Cel (punkt przeciwlotniczy) nie został osiągnięty, zabrakło kilku kilometrów. Był to ostatni marsz tego rodzaju i myślę, że nikt za nim nie będzie tęsknił.

Inaczej miała się sprawa w stosunku do naszej strzelnicy w Srebrzyszczach. W pewnym momencie nasz plan szkoleniowy przewidywał jej odwiedziny od poniedziałku do piątku. Pierwsze wyprawy były jednocześnie tymi najgorszymi. Zima, gruby mundur i standardowo: ładownica, karabin, hełm, maska, OP-1 i prowiant (w marszu do punktu przeciwlotniczego żołnierze zabierali również ze sobą plecak). Dowódcy nas nie oszczędzali narzucając szybkie tempo. Brak wody dawał się we znaki. Nie przypominam sobie aby kiedykolwiek taktyka na strzelnicy była bardziej męcząca od samego dotarcia na miejsce treningu.

Wiosenne przemarsze bez zimowych kurtek były znacznie lżejsze, odciski rzadkością. Największym problemem pozostawała nadal woda, której wystarczyło na kurs w jedną stronę (cały marsz łącznie z powrotem ze strzelnicy wynosił ponad 20 kilometrów). Na szczęście był i na to sposób. Podczas przygotowywań do marszu wystarczyło schować OP-1, po której torba spokojnie pomieściła dwie butelki wody. Natomiast opakowanie po masce było świetną przechowalnią dla prowiantu. Z czasem ten patent zdemaskowali przełożeni, ale nie było z tego powodu większych konsekwencji ;) Ktoś kiedyś powiedział, że spacer to zdrowie. Muszę się pod tym podpisać, bo nic tak dobrze mnie nie wyszczupliło jak marsze na Srebrzyszcze :)

Ten artykuł jest jednym z wielu tekstów cyklu ''Zasadniczej Służby Wojskowej''. Zapraszam do lektury.

Pododdział alarmowy

2010-11-06T18:45:00.000+01:00

Minęły równo dwa lata od mojego wstąpienia w szeregi MONu. Przez ten czas nastąpiło wiele zmian, mimo wszystko niektóre wyniesione z wojska tradycje przetrwały do dziś. Po pierwsze jestem z tą samą dziewczyną co jest nie lada osiągnięciem ;) Po drugie nadal biegam, ostatnio trochę mniej z powodu studiów ale nadrabiam braki rowerem oraz treningami Judo. Pomimo trudności tamtego okresu rezerwista nadal tęskni za tymi czasami, dlatego też wstąpiłem do NSRu. Dzisiaj opiszą już ostatnią służbę z jaką miałem do czynienia podczas zasadniczej służby wojskowej.

Pododdział alarmowy składał się zwykle z kilku osób (nie będę podawał konkretnej liczby, bo najzwyczajniej w życiu jej nie pamiętam) i był jednocześnie najlżejszą ze służb. Grupa dzieliła się na pary, po czym w określonych nocnych godzinach każda z par budziła się, zakładała mundur i robiła 15-minutowy spacer w okolicach stołówki kończąc w łóżku (osobno, przypomina czujny autor). Oczywiście jak nazwa służby wskazuje, pododdział powinien być przygotowany na wyjątkowe sytuacje - dziwnym trafem ani Ruscy, ani Niemcy nas w tamtym okresie nie zbombardowali więc grupa wybrańców przez cały dzień zabezpieczała swoje ''wozy bojowe''.

Obowiązki były tak niedorzeczne, że dowódcy znaleźli dla pododdziału inne, szczytne zajęcie. Po kolacji osoby pełniące służbę zaopatrywały się w swoje niezbędniki po czym przychodziły na zaplecze stołówki obierać ziemniaki, aby następnego dnia jednostka wojskowa nie umarła z głodu.

Początkowo gdy przejęliśmy tą służbę od St. Szeregowych, wiązała się ona z innym znaczącym przywilejem. Formalnie osoba pełniąca jakąkolwiek służbę nie mogła jednocześnie wykonywać żołnierskiego planu dnia czyli chodzić na taktyki, a przede wszystkim na marsze (o których wspomnę w kolejnych wpisach). Szczęściarze - myślałem zakładając paso-szelki i OP-1. Oczywiście nie cieszyło mnie gdy ta tradycja została zaprzestana w chwili gdy dowódcy zaczęli i pododdział wyganiać na Serebryszcze.

Nie wiem czy mam żałować, że tylko raz służyłem w elitarnym pododdziale alarmowym, na dobrą sprawę będąc w obsłudze kuchni miałem święty spokój i świetne jedzenie (obalam w tym miejscu mit, że w wojsku słabo karmią, oczywiście wszystko zależy też od miejsca).

Ten artykuł jest jednym z wielu tekstów cyklu ''Zasadniczej Służby Wojskowej''. Zapraszam do lektury.

Nowo-stare soundtracki anime

2010-11-01T19:03:00.000+01:00

Na dobre anime nakłada się wiele czynników. Oprócz tak oczywistych jak wątek czy jakość animacji, często zapominanym walorem staje się ścieżka dźwiękowa. Z własnego doświadczenia wiem, że po zakończeniu filmu czy danej serii anime nie pamiętam nic z muzyki produkcji, no może z wyjątkiem kilku głównych utworów będących motywem przewodnim. Niewiele jednak ma to wspólnego z nieuwagą widza. Aktualnie ciężko w gąszczu szybkiej akcji i efektów specjalnych znaleźć coś naprawdę dobrego. Czy w takim razie remake starego soundtracku może utkwić głęboko w pamięci odbiorcy? Choć to duże wyzwanie, są osoby które się tego podejmują. Dzisiaj zaprezentuję trzy wybrane przeze mnie ścieżki dźwiękowe z anime, które zostały ponownie odświeżone i których (moim zdaniem) warto posłuchać.

Zacznijmy od soundtracku, który stał się tłem dźwiękowym do serialu Neon Genesis Evangelion z 1995 roku (który zakończył się rok później). Ogromna przepaść w stosunku do czasów teraźniejszych. Jeden z wielkich klasyków anime powoli odchodził w zapomnienie (oczywiście nie wśród miłośników) do czasu kiedy to ogłoszono remake serialu w formie filmów pełnometrażowych. Sama myśl odświeżenia czegoś co jest już idealne budziła uzasadnione obawy. Szczęśliwie pierwszy z filmów (powstały w 2007 roku) jak i jego doskonały soundtrack mnie osobiście zachwyciły. Muzykę do Evangelion 1.0: You Are (Not) Alone skomponował nikt inny jak Shiro Sagisu (twórca pierwszej wersji). Oprócz nowej oprawy już starych utworów (przykładowo L'Attacque des Anges, Staggering Yet, Les Betes, The Longest Day) w albumie znajdziemy wiele jazzowych brzmień. Mimo wszystko dominującą częścią na krążku będzie nadal muzyka klasyczna, momentami w towarzystwie chórków.

W ubiegłym roku mieliśmy możliwość obejrzeć kolejny film o bio-mechanicznych evangelionach. Soundtrack Evangelion 2.0: You Are (Not) Advance jest kolejnym, który chcę polecić. Swoją materią niewiele odstaje od poprzedniego albumu - reprezentuje bardzo wysoki poziom. Z ulubionych nowych motywów mógłbym wymienić Destiny oraz Fate chociaż tak naprawdę wszystkie są warte uwagi. Gdybym miał wskazać jedną różnicę pomiędzy dwiema ścieżkami dźwiękowymi byłaby nią energiczność. O ile w pierwszym soundtracku mamy wiele stonowanej muzyki to w obecnie omawianym albumie dominuje żywa muzyka akcji. Warto również dodać obecność w filmie piosenek mianowicie Today is the Time to Goodbye czy finałowe Give Me Wings. Twórca ścieżki dźwiękowej jak i gatunek muzyki (szczęśliwie) bez zmian. Nie pozostaje nam nic innego jak wyczekiwanie na Evangelion 3.0 Q Quickening.

Ostatnim wskrzeszonym zza grobów albumem jest Final Fantasy VII: Advent Children, który powstał 2005 roku. Jest to remake muzyki użytej w kultowej grze z 1995 roku o mało odkrywczej nazwie Final Fantasy VII. Kompozytorem jest Nobuo Uematsu, jeden z współtwórców muzyki do gry. Pomimo czasu jaki minął od zapoznania się z tym anime, jakość ścieżki dźwiękowej do dziś robi na mnie duże wrażenie. Być może też dlatego, że miałem przyjemność grać w ''legendarną siódemkę'' i z tego powodu mam do niej sentyment. Prawda jednak jest niepodważalna - utwory przeszły poważny tuning z pozytywnym skutkiem. Album pachnie świeżością, tętni energią muzyki elektronicznej. Nie skłamię miłośnikom gry, że najpiękniej będzie brzmieć One Winged Angel podczas starcia Clouda z Sephirothem ;)

Wszystkie wymienione remake powstały w ostatnich latach co świadczy o popularności odświeżania utworów, które stały się już legendarne. Często jest to wyłącznie odgrzewanie kotleta z nadzieją, że wywoła on równie pozytywne emocje w odbiorcach jak ten świeży. Myślę, że polecane powyżej przeze mnie albumy szczęśliwie nie należą do tego grona. Poniżej zamieszczam związane z tematem linki, do których warto zajrzeć ;)

Rainbow

2010-10-07T13:49:00.344+02:00

''Człowieka można zniszczyć, ale nie pokonać''. Słowa E. Hemigway'a doskonale oddają charakter historii przedstawionej w tej zaledwie 26-odcinkowej adaptacji mangi autorstwa G. Abe pt. Rainbow. Żyjąc w czasach, w których kultura masowa wypacza obraz anime jako pewnego rodzaju sztuki, ciężko jest dostrzec perły tego urokliwego gatunku. Po obejrzeniu serii o pełnym tytule Rainbow: Nisha Rokubou no Shichinin sądzę, że moje trudy zostały wynagrodzone. W pewnym stopniu apetytu dodaje fakt, że anime (które gwoli wyjaśnienia zakończyło swoją emisję 29 września) powstało dzięki studiu MADHouse, twórcy takich produkcji jak Death Note, Texhnolyze czy słynnej Papriki - pozycji jak najbardziej obowiązkowych. Dalsza rekomendacja miłośnikom anime powinna być zbędna, przejdźmy zatem do dalszej części artykułu.

Akcja anime rozgrywa się w powojennej Japonii roku 1955, gdzie żyjące jeszcze świeżą przeszłością społeczeństwo jest zmuszone zaadaptować się do nowej, pozbawionej większych perspektyw rzeczywistości. W na pozór surowym świecie grupie tytułowych przyjaciół przyszło się zmierzyć z przeciwnościami losu. Z powodu kilku wykroczeń szóstka młodzieńców zostaje skazana na przymusowy pobyt w zakładzie dla małoletnich Shio. Na miejscu, w przydzielonej celi spotykają tajemniczego mężczyznę, który staje się ich mentorem nie tylko w świecie więziennych krat, ale także w prawdziwym życiu.

Jak nie trudno się domyślić cała seria traktuje o losach siedmiorga mężczyzn. Możemy wyróżnić w niej dwa etapy. Pierwszy, niejako ''wprowadzenie'', opowiada historię pobytu w zakładzie poprawczym. Drugi natomiast swoim obszarem obejmuje perypetie przyjaciół na wolności i ich starania w osiągnięciu zamierzonych przed laty celów. Cenię sobie anime ambitne wnoszące do życia wiele idealistycznych wniosków, które można w późniejszym czasie poddać do interpretacji.

Na początek rozwinę swoją myśl ze wstępu gdzie zaznaczyłem pewne podobieństwa w stosunku do książki pt. Stary Człowiek i Morze (mam nadzieję, wszystkim znanej). Animowana historia studia MADHouse jest o ludziach walczących, bezużytecznych w oczach społeczeństwa jednak mających marzenia i idee, o które są gotowi zginąć. Tego rodzaju nieugiętość, daleka z drugiej strony od upartości, mi osobiście bardzo imponuje. O sentymencie do danej książki, filmu bądź też innej produkcji mówimy w perspektywie czasu. Omawiane anime pomimo swoje świeżości budzi we mnie dawne wspomnienia. Poniekąd właśnie moje doświadczenia związane z pobytem w wojsku umożliwiają mi zrozumieć solidne więzi pomiędzy osadzonymi w niewoli bohaterami anime. Ograniczenie wolności sprzyja braterskim relacjom pomiędzy współwięźniami. Dlatego też ich wzajemne interakcje, a także późniejszy sposób postępowania jest jak najbardziej uzasadniony.

Bez wątpienia Rainbow: Nisha Rokubou no Shichinin należy do grona produkcji z wyższej półki. Ale w pewnym sensie traktuję też ten tytuł jako diament o nie całkiem udanym szlifie. Szczerze, w okolicach środka całej serii moje obawy względem tej produkcji się powielały. Płynąc z prądem w rzece opinii miłośników anime na temat narratora mam wielki żal o zaistniałą sytuację. Pomińmy sam fakt, że jego rola nie pozwalała jednocześnie odbiorcy na wyciągnięcie samodzielnych wniosków. Nie chcę się nawet zastanawiać kto wpadł na błyskotliwy pomysł, aby w tak ciężkim anime o świecie pełnym przemocy swoje monologi prowadził słodki do bólu dziewczęcy głos, domniemam że trzynastolatki. Ta z początku mała rysa, w końcowych odcinkach wyryła mi porządny kanion w psychice. Zdecydowanie uważam, że męski głos narratora przyjąłby się bardziej (a co za tym idzie pozytywnie) wśród widowni. Nie miałem tej przyjemności zapoznać się z mangą jednak sugerując się openingiem mogę podejrzewać, że w serii ominięto losy jednego z głównych bohaterów, mianowicie T. Tooyamy (zwanego też Heitai - Żołnierz). Darujmy sobie dalszy monolog. Pora przejść do analizy od czysto technicznej strony anime.

Oprawę graficzną uważam za bardzo dobrą, jednak w niektórych momentach potrafi zniechęcić odbiorcę swoją prostotą. Wychodzę z założenia, że żyjemy w czasach zaawansowanej techniki - dlatego też wymagam od każdego debiutującego anime wysokich standardów jeśli chodzi o poziom kreski, a także całej animacji. Rainbow w tym zagadnieniu spisuje się bardzo dobrze. Biorąc pod uwagę potencjał jaki sobą ten tytuł reprezentuje sądzę, że mogło być jeszcze lepiej. Część winy leży po stronie szanowanego przeze mnie studia MADHouse, które w tym samym czasie pracowało nad popularnym anime o fetyszach Japończyków pt. Highschool of the Dead. Z bólem muszę przyznać, że ''odgrzany Resident Evil'' bardziej ujął mnie swoim poziomem grafiki. Jeśli natomiast miałbym przytoczyć najpiękniej wykonaną scenę w całej omawianej przeze mnie serii, bez namysłu podałbym tą ostatnią - majstersztyk w każdym calu. Jako miłośnik anime, dla takich chwil właśnie żyję.

O ścieżce dźwiękowej wypowiem się krótko. Również jak w przypadku oprawy wizualnej, soundtrack zawiera muzykę wysokiej jakości jednak nie wybitnej przez co z upływem czasu można o niej zapomnieć. Uważam, że na pochwałę zasługują natomiast piosenki, których użyto przy openingu oraz endingu. We're Not Alone w wykonaniu Coldrain jest utworem żywym, a co najważniejsze treścią ściśle nawiązującym do całej esencji anime. Kończąc każdy z odcinków mamy możliwość odsłuchania skróconej wersji A Far-Off Distance zespołu Galneryus, która w odróżnieniu od energicznego openingu jest raczej stonowaną i spokojną piosenką.

Pomimo kilku potknięć studia MADHouse, anime Rainbow: Nisha Rokubou no Shichinin uważam za jedno z lepszych jakie miałem przyjemność w swojej karierze obejrzeć. Z pewnością natomiast odradzam tą serię osobom ceniącym sobie akcję, bijatyki czy sielankowe nastroje występujące w romansach. Tytuł skierowany raczej dla wymagających miłośników anime, którzy uwielbiają złożone historie zwykłych ludzi. W każdym razie, nie można przejść obojętnie obok tej pozycji - stanowczo polecam.

Narodowe Siły Rezerwowe

2010-10-05T21:23:00.005+02:00

Dnia 5 października 2010 roku do Sztabu Wojskowego przy ul. Radziszewskiego przybyło 11 cywili, w tym i ja. Dzisiaj wyznaczono nam termin egzaminów sprawnościowych do NSRu, wszyscy byli w tym dniu pełni obaw, ostatecznie wyszliśmy z misji zwycięsko.

O ósmej pewien Chorąży zaprowadził nas na górę w celu przeprowadzenia rozmowy kwalifikacyjnej. Poszedłem pierwszy. W sumie pytań można się było spodziewać, gorzej było na nie odpowiadać w obecności pięciu osób, w tym Generała ;) Oczywiście nie obyło się bez wpadek np. numer batalionu, w którym służyłem. Ostatecznie strzeliłem, w dodatku poprawnie. Rozmowa poszła sprawnie, myślę że bardzo dobrze. Chyba nie zdążyłem sobie zdać sprawy ile od niej zależało. Po mnie ruszyła reszta rezerwistów. Jeden przysiadł w gabinecie na dłużej, a potem poszedł gdzieś z panią psycholog. Nie wiem do końca co się z nim stało, ale najwidoczniej został zdyskwalifikowany.

Już na wstępnym spotkaniu dowiedzieliśmy się o miejscu służby (wielu z pozostałej 10 jak nie wszyscy należeli do tej samej drużyny). Tym bardziej nie było mowy między nami o rywalizacji, a raczej typowej, wojskowej solidarności. Wiele osób (w tym także ja) złożyło podania na stanowiska strzelców, mimo to niektórym z nas dopisano drugą specjalność, w moim przypadku był nią celowniczy.

Po rozmowie z Generałem, ten musiał wybrać się służbowo do Chełma, natomiast nas odwieziono na JW przy ul. Kruczkowskiego (swoją drogą miałem tam okres unitarny) w celu przeprowadzenia egzaminów. Dla osób starających się o dołączenie w szeregi NSR to ważna informacja, dlatego przejdę do meritum. Forma egzaminu (prawdopodobnie) może być inna w zależności od Jednostki Wojskowej. Z tego co zrozumiałem egzamin powinien składać się z trzech części: sprawdzających mięśnie ramion, brzucha, nóg. W moim przypadku było to podciąganie na drążku (b. dobry, 9 razy), brzuszki (b. dobry, 32 razy w ciągu minuty), bieg na kilometr (b. dobry, w czasie 3:45). Słyszałem też o innych przypadkach kiedy zamiast podciągnięć były pompki, dodatkowo bieg 10x10 metrów.

Drążek od czasów zasadniczej był dla mnie utrapieniem. Pocieszająca jest myśl, że przez 2 ostatnie lata forma mi nie spadła, podciągnąłem się tyle razy co wtedy - 0. Po początkowej porażce byłem spokojny o następny etap, brzuszki. Zawsze sprawiały mi łatwość. Aby odpokutować feralny drążek postanowiłem zrobić ich trochę więcej. Przestałem na 45 ponieważ słysząc, że mam jeszcze kilkanaście sekund odpuściłem sobie. Ostatni etap, z którego teoretycznie powinno pójść mi najlepiej. W końcu przez 2 lata nie zerwałem z bieganiem, niestety szybkość nigdy nie należała do moich dobrych stron. Skończyłem z czasem ok. 4:45 (ocena 3 lub 4, nie jestem pewien). Uświadomiło mi to jak wiele biegania jeszcze przede mną ;) Po egzaminie czułem, że nie dałem z siebie wszystkiego, starałem nie żałować czegokolwiek. Wszyscy razem wróciliśmy z powrotem do Sztabu. Mieliśmy dwie godziny wolnego więc skoczyłem na dłuższą chwilę na swój wydział odebrać legitymację studencką. Po trzech dniach męczenia się z dziekanatem mission success.

O 14.00 w Sztabie czekały na nas już gotowe kontrakty podpisane przez Generała (który nie miał czasu wręczyć ich osobiście). Nie zastanawiając się dłużej podpisaliśmy je po czym przeszliśmy (a raczej osoby z Lublina) do WKU w celu dostania przydziału kryzysowego. Tym samym począwszy od dzisiaj jestem żołnierzem NSRu, pierwszych szkoleń mogę się spodziewać w przyszłym roku.

Myślę, że przygody w Narodowych Siłach Rezerwowych będą równie zabawne jak te ze służby zasadniczej dlatego też postanowiłem relacjonować dni na blogu. Zbiór moich obecnych historii będzie na bieżąco podpinany do cyklu Zasadniczej Służby Wojskowej.

Marsz Wolnych Konopii w Lublinie

2010-10-05T00:10:00.004+02:00

Nie wiem co ze mną nie tak, ale pomimo niechęci do Palikota i coraz to większej irytacji mieszkańcami rodzinnego miasta jestem zadowolony, że mieszkam w Lublinie. W każdym razie idioci wyrastają jak grzyby po deszczu. Przykładem jest chociażby ostatni wiec (?), raczej marsz zwolenników legalizacji marihuany. Niedawno znalazłem film na YouTube, przedstawiający kilka fragmentów z całej akcji. Tocząc ślinę na wielu forach, nigdy wcześniej nie wyrażałem na blogu swojej opinii w tej kwestii. Myślę, że warto poruszyć ten temat, zwłaszcza w cieniu ostatnich wydarzeń z dopalaczami.

Potępiam stosowanie używek, zwłaszcza narkotyków, których skutki uboczne są nie do podważenia. Śmieszą mnie opinie, że tzw. lekkie narkotyki (np. marihuana) nie działają negatywnie na organizm. Same tego typu argumenty świadczą, że coś z rozmówcą jest nie tak. Jak każdy narkotyk, ten (tu cytuję) liść rosnący sobie w ziemi w pewnym stopniu uzależnia. Nie trzeba dużo myśleć, aby wiedzieć gdzie ostatecznie wyląduje nasz ''uśmiechnięty Rastafarianin''.

Kolejnym przytaczanym argumentem za legalizacją marihuany jest powołanie się na sytuację w Holandii. Z prostej przyczyny do mnie nie trafia, żyjemy w Polsce. Powoływanie się na zjawisko narkomanii w danym kraju nie gwarantuje identycznych sytuacji w naszym kraju. Holandia jest krajem prozachodnim, liberalnym, z dłużej trwającym ustrojem demokratycznym. Natomiast w Polsce odbijają się jeszcze szerokim echem zmiany ustrojowe. Zmierzam do różnicy jaka dzieli oba państwa i sprowadza się ogólnie mówiąc do mentalności dwóch społeczeństw oraz ich stosunku (w tym przypadku) do używek gdzie są czysto rozrywkowym dodatkiem do życia. Prawdopodobnie w Polsce po legalizacji tychże środków w niedługim czasie spora część rodaków wylądowała by w Monarze. Nie traktuję tego jak czarnej prognozy, myślę że to bardzo prawdopodobna symulacja dla państwa, w którym ludzie odurzają się aby zapomnieć o szarej rzeczywistości.

Oczywiście nie należy wrzucać wszystkich ''miłośników'' konopi do jednego worka. Kieruję się w życiu zasadą, że wymagać należy od siebie, innym nie zabraniać decydowania o własnym życiu. Wszystko jest dla ludzi mądrych. Chciałbym wierzyć, że Polacy dorośli do używek, ale nie będę siebie oszukiwał :) Z mojej strony - stanowczo potępiam narkotyki.

Polecam całkiem interesującą stronę o faktach i mitach na temat marihuany (link).

Adapciak 2010

2010-09-29T22:51:00.002+02:00

W prawdzie z wyjazdu integracyjnego wróciłem w sobotę, jednak napiszę kilka słów podsumowania. Tydzień spędzony w górach, dokładniej w Kościelisku (niedaleko Zakopanego), uważam za bardzo udany. Było warto się na niego wybrać. Moje doświadczenia z podróży nie należą do największych, jednak nie doszukałem się większych negatywów w organizacji. Ładny pensjonat, plan zajęć (choć mało poukładany) przyjazny przyszłym studentom ;)

Na ''obozie'' oprócz warsztatów były inne mniej lub bardziej interesujące zajęcia np. wieczory góralskie, karaoke, kicz party, konkursy na najlepszą scenkę. Warto dodać, że moja grupa z wylosowanym tematem ''ale urwał'' wygrała w ładnym stylu ;) Mimo wszystko największy czas pochłaniały nam wycieczki np. nad Morskie Oko. To co jednak najbardziej (pozytywnie) mnie zaskoczyło to nasi opiekunowie i ich luźne podejście do dyscypliny. Aż się dziwię, że z tego powodu nie wynikło większych kłopotów. No i oczywiście pierwszacy (do których taki stary trep jak ja należy), świetni ludzie. Uważam się za domatora, mimo wszystko naprawdę żałuję że cały wyjazd trwał tylko sześć dni. Z miejsca pozdrawiam moją Edytkę, a także zwariowaną Monikę, Anetę i Ankę. Niech Jahwe was prowadzi po lubelskich bezdrożach ;)

Jutro postaram się dodać kilka zdjęć z wyjazdu. Niestety ze swoim aparatem miałem pewne problemy i okazał się bezużyteczny.

Tchnięcie życia

2010-09-19T15:38:00.002+02:00

Dla tych, którzy uważnie czytają mój blog nie jest tajemnicą, że jestem twardym zwolennikiem krwiodawstwa, które swoją drogą uważam za jedną z wielu form współczesnego patriotyzmu. Myślę nawet o aktywniejszym udzielaniu się przy idei niesienia pomocy.

Jutro wyjeżdżam z dziewczyną na tygodniowy obóz integracyjny w Zakopanem. Pewnie dobrze będziemy się bawić. Oczywiście nie oznacza to rezygnacji z pomocy innym. Całkiem niedawno, po długiej przerwie wydrukowałem ponownie ''Oświadczenie Dobrej Woli''. Wiem, że termin nie wszystkim jest znany mimo, że cała inicjatywa powstała przed laty (ja dowiedziałem się o niej na forum ateista.pl). Czym jest te oświadczenie? Najprościej mówiąc deklaracją, w której zezwalamy na wykorzystanie naszych organów po zgonie, oczywiście do przeszczepów.

Transplantacje w niektórych kręgach są jeszcze tematem kontrowersyjnym. Nawiasem mówiąc negatywny wizerunek starannie umacniał kościół katolicki, który oddawanie organów uważał za grzech śmiertelny. Pod wpływem popularyzacji tych zabiegów oraz opinii publicznej stanowisko kościoła uległo zmianie (tylko czekać na pochwalenie ślubów homoseksualistów oraz aborcji). Szczęśliwie pomimo wychowania w zaściankowej rodzinie rozwinąłem własny system wartości, w którym nie ma miejsca dla Boga. Każdy z nas (a przynajmniej większość) ma wrodzony dar ratowania drugiej osoby. Skoro przyjdzie na mnie czas, nie powinienem odbierać możliwości dalszego funkcjonowania innemu człowiekowi. Śmierć to tylko zwieńczenie całego naszego życia. Od nas zależy czy w tym właśnie dniu będziemy dumni z własnych czynów. Myślę, że idę właściwą dla siebie drogą ;)

Jeśli jesteś osobą pełnoletnią, masz w sobie chęć pomocy innym i nie boisz się wiecznego potępienia, nie pozwól odebrać szansy życia drugiemu człowiekowi. Szczerze zastanawiam się również nad zostaniem dawcą szpiku kostnego, zapoznałem się już ze wszystkimi procedurami i zapewniam was, że sam zabieg nie należy do niebezpiecznych.

Poniżej przedstawiam wam kilka przydatnych linków zarówno do moich postów powiązanych z tym tematem jak i stron z istotnymi informacjami:

Obsługa kuchni

2010-09-13T17:37:00.003+02:00

Potocznie zwana ''okejką'' była jedną z rodzajów służb i zarazem jedyną, w której spędziłem tyle czasu. Zaczęło się od niezapowiedzianych badań na kompanii, oczywiście znalazłem się wśród wylosowanych ''szczęściarzy''. Poszła plotka, że te osoby zostaną wkrótce wysłane na poligon. Pamiętam, że tego dnia wracałem z przepustki, niezła informacja na powitanie zwłaszcza, że obiecałem komuś studniówkę ;) Perspektywa marznięcia na jakimś zadupiu przez miesiąc nie bardzo mi pasowała. Szczęśliwie pogłoski zdementowano, część osób została wysłana na badania aby móc pracować na stołówce - jakaś połowa z pozostałych osób miała wyjechać na poligon. Tym sposobem trafiłem do obsługi kuchni.

Wbrew wyobrażeniom nie mieliśmy tam gotować. Do naszych zadań należało utrzymanie porządku na terenie stołówki (zamiatanie, zmywanie naczyń, wyładunek towaru etc.). Naszym głównym przełożonym był pewien Chorąży w podeszłym wieku. Nie mam pojęcia czemu większość ludzi się go bała - swój chłop. Oprócz nas na stołówce było też kilku kucharzy ze starszego poboru i oczywiście stare kobiety opieprzające się i podlizujące ''szefowi'' (wspomniałem o nich we wcześniejszej notce), z którymi w późniejszym czasie sporo się awanturowaliśmy^^ Służba rozpoczynała się o 18.00, kiedy sprzątnęliśmy stołówkę po kolacji mogliśmy wracać na kompanię i się przespać - wielki plus. Nazajutrz przed śniadaniem szybki powrót do służby zanim do pracy przyjedzie Chorąży.

Czasami po kolacji ciężko było wrócić, niektórych kusił sklep monopolowy, inni przepadali bez śladu ;) Pewnego dnia wieczorem czekaliśmy na kolegów (Duch, Patryk, Tołdi) aż wrócą ze służby i po znajomości przemycą nam jedzenie. Minęła godzina, dwie a ich nie widać. Na chwilę przed capstrzykiem wparowali z impetem. Nie uwierzycie co nam się przydarzyło! Faktycznie, historia niebanalna. Kiedy sprzątnęli stołówkę po kolacji, ubrali się i zmierzali na kompanię. Humor im dopisywał więc po drodze zaczęli śpiewać piosenkę ''Żono moja'' (link). Bardzo troskliwy przechodzień widząc wynaturzonych kolegów zadzwonił na policję, po kilku minutach przyjechał radiowóz, zapakowano ich do środka i wywieziono na posterunek (na badanie alkomatem rzecz jasna). Pełen temperamentu Ducho zdążył jeszcze na miejscu pokłócić się z policjantem. Szczęśliwie euforia nie była spowodowana procentowymi trunkami, wynik: 0 promili. Na pożegnanie odwieziono ich pod jednostkę wojskową i wręczono kwitki z wynikiem pomiaru alkomatu. Sztuka wymaga poświęceń jak to się mówi, do tematu.

Obsługa kuchni bez wątpienia była najbardziej męczącą ze służb. Ponadto na początku wymaganie badania miało koło 20 osób, codziennie 4 osoby na służbę. Przez najbliższe tygodnie nie mieliśmy co marzyć o przepustkach na weekend. Z upływem czasu wyznaczano 3 osoby na służbę, również skierowano więcej osób na badania. Specyficzna praca niosła też ze sobą wiele korzyści. Po pierwsze noce do spania. Po drugie, w myśl zasady ''Jak najdalej od Sztabu!'' - będąc na stołówce podlegaliśmy tylko Chorążemu. Kiedy odwaliliśmy robotę mieliśmy czas wolny. Kiedy było dużo roboty zaszywaliśmy się w najciemniejszych kątach i zasypialiśmy (potem tylko wkur* Chorąży nas wyłapywał^^). Kolejną zaletą jest jedzenie. Podkradało się jogurty, soki, batony, nie wspominając, że po posiłkach zostawało mnóstwo jedzenia i jedliśmy ile dusza zapragnie. Z czasem rozpoczął się handel - sprzedaż jedzenia w zamian za najmniej stabilną walutę w jednostce - papierosy. Oczywiście drużyna mająca u siebie pracownika okejki dostawała wszystko za darmo :)

Plan pracy na stołówce był w miarę przewidywalny. Po posiłkach pozmywać naczynia, podłogę, wytrzeć/ustawić stoły, umyć kible, odwiedzić Mc Donald. Niestety nie była to znana sieć barów z fast foodem. Potocznie był tak nazywany duży kontener na tyłach stołówki, do którego wyrzucaliśmy resztki z posiłków. W rzeczywistości wiele jedzenia się marnowało. Kompanie czasami nie zjadały nawet połowy przygotowanej żywności. Jednym z naszych obowiązków było wyrzucanie tych pozostałości.

Średnio raz podczas służby jechaliśmy na teren jednostki po zaopatrzenie. Magazyn obsługiwał bardzo oryginalny cywil, z dużym poczuciem humoru. Wydawał nam dzienny przydział jedzenia, który zawoziliśmy na stołówkę. Warto też wspomnieć o rodzajach transportu, które zaprzeczają zasadom ewolucji. Pierwsze wyjazdy były starami, wojsko zaczęło oszczędzać na paliwie więc kolejnym pojazdem była mała furgonetka z chłodnią. Swojej szansy doczekał się później wysłużony żuk. Z wrażenia padłem jak przyszło nam wozić towar pojazdem WAKu (średniej wielkości przyczepa z silnikiem, kołami i kierownicą). Oczywiście nie były to ogólnie przyjęte standardy przewożenia żywności ;) Pod koniec zasadniczej służby wojskowej problem został rozwiązany. Zakupiono dla nas plastikowe wiadra z uchwytami, łącząc je z pracą naszych mięśni (i brakiem zapotrzebowania na paliwo) byliśmy najlepszym środkiem transportu, zaaprobowanym przez wojsko.

To tyle jeśli chodzi o obsługę kuchni. Dodam od siebie, że najdłużej pełniłem tą właśnie służbę, której zawdzięczam spokojną wegetację na kompanii zamiast pracy od świtu do nocy na poligonie (z jednej strony szkoda, z drugiej przeżycia kolegów nie należały do najprzyjemniejszych). Niestety w mojej kolekcji nie znalazłem zdjęć z samej stołówki więc zamieszam fotografię przedstawiającą Adasia wracającego ze mną ze służby. Skąd jego uśmiech? W tle możecie zobaczyć plac apelowy, a na nim wszystkie nasze łóżka i szafki (alarm PPOŻ - jedyna dozwolona broń do znęcania się nad żołnierzami za brud na kompanii :)

Ten artykuł jest jednym z wielu tekstów cyklu ''Zasadniczej Służby Wojskowej''. Zapraszam do lektury.

Satoshi Kon (1963-2010)

2010-08-31T16:45:00.009+02:00

Zaledwie kilka dni temu, bo 24 sierpnia, odszedł od nas Satoshi Kon - japoński reżyser animacji. Żadne słowa nie opiszą tej jakże wielkiej straty dla bliskich, a także miłośników anime zafascynowanych jego krótką, aczkolwiek wybitną twórczością. Był człowiekiem, który owocami swojej pracy udowadniał, że na pozór dziecinne, animacje mogą swoją złożonością przewyższać tradycyjne filmy aktorskie. Myślę, że żaden miłośnik kina nie pogardziłby w swojej kolekcji dziełami S. Kona.

Satoshi Kon uczęszczał do Akademii Sztuk Pięknych w Musashino, swoje aspiracje kierował w stronę malarstwa. Karierę rozpoczynał jako grafik, rysownik mangi oraz redaktor w Young Magazine, współpracując z cenionym w Japonii Katsuhiro Ōtomo, a w późniejszym czasie także z Mamoru Oshii'm. Swój potencjał pokazał pisząc scenariusz do filmu krótkometrażowego o tytule ''Magnetic Rose'', włączonego do trój-częściowego zestawu anime ''Memories''. W 1997 zadebiutował znakomitym thrillerem anime ''Perfect Blue'', by w kolejnych latach tworzyć kolejne bardzo dobrze przyjęte filmy – ''Millennium Actress'' (2001), ''Tokyo Godfathers'' (2003), serial ''Paranoia Agent'' (2004), wreszcie kapitalną oniryczną ''Paprikę'' (2006), pokazywaną m.in. na Warszawskim Festiwalu Filmowym. Jak mało który artysta, S. Kon doczekał się kompletnej edycji swych dzieł na polskim rynku. Swoją podróż ostatecznie zakończył przegrywając walkę z rakiem trzustki.

Spadek jaki pozostawił nam Satoshi Kon (przynajmniej dla mnie) jest bezcenny. Wspaniałe, psychologiczne filmy japońskiego reżysera pozostaną na zawsze w mojej pamięci.

Opisując informacje dotyczące życia Satoshiego Kona posiłkowałem się Wikipedią oraz portalem Esencja.

Biuro przepustek

2010-08-22T22:39:00.002+02:00

Wraz z przyjazdem do chełmskiej jednostki oraz pogłębiającym się kryzysem w armii, systematycznie służby każdego rodzaju pozostawiano nam, szeregowym. Gwoli wyjaśnienia, żołnierz zawodowy za służbę np. dyżurnego kompanii ma wypłacaną dniówkę (zdaje się 50-80 złotych), natomiast niewolnicy naszego pokroju robią to charytatywnie ;)

Tym oto sposobem poznaliśmy swoje nowe funkcje, oczywiście nie obyło się bez emocji i życiowych historii. Dzisiaj opiszę stresującą służbę dyżurnego biura przepustek. We wcześniejszym poście z cyklu ''opowiadań o wojsku'' wspomniałem o specyficznym położeniu jednostki w Chełmie, mianowicie ulicy oddzielającej stołówkę od pozostałych obiektów. Z tego powodu funkcjonowały dwa biura przepustek, miałem tą przyjemność w obydwóch służyć i prawdę mówiąc, od tej pory nie chciałem mieć nic z nimi wspólnego^^

Służba BP nr. 1:

Nie specjalnie się do niej zgłaszałem, ale padł rozkaz - mus wykonać. Służbę miałem pełnić z kolegą z innego plutonu, Plemnikiem. Był nieprzewidywalną, ale bardzo ciekawą osobistością. Pieczę nad nami sprawował Plutonowy z kompanii rozpoznania - przy bliższym obcowaniu z nim wychodziła na jaw jego fascynacja bronią białą i zdrowym trybem życia.

W teorii naszym obowiązkiem było sprawdzanie przepustek pracowników chcących wejść/wyjść z jednostki wojskowej oraz wciskanie magicznego przycisku do podnoszenia szlabanu gdy ktoś przejeżdżał pojazdem.

Pierwsza moja myśl - Niczego nie zwalić. Przypomniała mi się też opowieść znajomego, którego kolega przed laty był na służbie w BP. Był on w o tyle komfortowej dla siebie sytuacji, że jego budka znajdowała się na tyłach jednostki i nikt tą drogą nie uczęszczał. Postanowił więc się przespać. Gdy się obudził, zobaczył przed sobą starego żołnierza w mundurze. Pierwszy odruch - rzut okiem na pagony. Generał! Zaspany wstał szybko z krzesła, zdążył jedynie z siebie wyrzucić - Pppanie G... - po czym zemdlał. Niby zabawna historia, ale z perspektywy osoby trzeciej ;) Kolejna moja myśl - Obym nie spotkał Generała.

Plutonowy okazał się całkiem równym gościem. Przyniósł ze sobą mały telewizor i antenę tak więc naszym priorytetem było do końca dnia łapać jak najlepszy odbiór sygnału^^ Po południu zachciało mi się do sklepu. Żołnierzom bez przepustek formalnie nie było wolno opuszczać jednostki jednak przełożeni pozwalali nam przebiec się do najbliższego sklepu przy ulicy. Zatem (za pozwoleniem Plutonowego) ruszyłem. Niestety sklep był zamknięty. Pomyślałem sobie, znajdę następny, nikt nie zauważy. Poszedłem, coraz bardziej oddalając się od JW. Po jakichś dwóch kilometrach zdałem sobie sprawę, że będąc w mundurze z przypiętą plakietką mocy rzucam się trochę w oczy. Szybko do kieszeni schowałem swój identyfikator, znalazłem Biedronkę. Czym prędzej zrobiłem zakupy i szybkim chodem powróciłem na służbę. Szczęśliwie skończyło się dla mnie tylko na nerwach.

Podobnie jak w przypadku dyżurnych kompanii tak i w tej służbie dzieliliśmy się obowiązkami w nocy. Plemnik miał przejąć po mnie służbę (zdaje się) o drugiej w nocy. Tak też się stało, poszedłem do pokoju z jednym łóżkiem i zasnąłem. Nie minęło może pół godziny, a mój zmiennik mnie budzi. Wystraszony opowiedział historię rodem z polskiej komedii.

Siedzi Plemnik przy biurku, patrzy w okno, a tam jakiś pijany cywil próbuje się wdrapać po ogrodzeniu na teren jednostki. Dowiedział się, że jest on St. Szeregowym powracającym z przepustki. Pełniący służbę powiedział, że puści go przez budynek, żeby zlazł z tego ogrodzenia ponieważ są kamery i narobi sobie problemów. St. Szeregowy odmówił kontynuując swoją wspinaczkę. Skończyło się na zdjęciu jego osoby siłą i drobnej bijatyce, ostatecznie intruz uciekł^^

Nazajutrz zdanie służby. Nocny miłośnik wspinaczki górskiej ostatecznie pożegnał się ze swoją pracą, a Pleminik dostał 5 dni urlopu nagrodowego. Szczęściarz :)

Służba BP nr. 2:

Służba była jeszcze bardziej ekscytująca, myślałem że zejdę na zawał. Biuro znajdowało się przy ulicy, od strony stołówki. Ruch, o wiele mniejszy jednak plakietka mocy dawała większe możliwości. Kiedy kompanie kolejno przychodziły na posiłki, do zadań moich i kolegi było wychodzenie na środek ulicy i zatrzymywanie ruchu własnym ciałem^^ Trochę dramatyzuję, mieliśmy oczywiście kamizelki i lizaki.

Praca przebiegała spokojnie do dnia następnego, dokładniej pory obiadu. Wpuściliśmy już Starszych Szeregowych. Nudziło nam się na biurze więc z kolegą poszliśmy pod stołówkę pogadać z uciemiężonymi braćmi z OKejki (rodzaj służby na stołówce). Spokojnie bawiłem się swoim plastikowym lizakiem, który mi się wypsną, upadł na mój but, a gdy zleciał na chodnik rozleciał się w drobny mak. Starsi palący pod stołówką mieli niezły ubaw. W sumie ja z kolegą też, dopóki nie usłyszeliśmy ''naszych'' maszerujących na stołówkę. Pobiegłem do biura w poszukiwaniu taśmy po czym zabrałem się na złożenie do kupy mojego artefaktu zatrzymującego samochody. Wyrobiłem się w ostatniej chwili, sytuacja kryzysowa została zażegnana.

W tym dniu na obiad była jakaś ohydna kasza, postanowiłem więc z kolegą z BP zamówić pizzę. Pod wieczór ucztowaliśmy gadając o głupotach i głowiąc się do czego służy pewien czerwony guzik znajdujący się nad biurkiem. Zastanawiacie się gdzie jest nasz przyłożony? Sierżant z BASu (co to jest?) miał ciekawsze zajęcia do roboty niż siedzenie z nami. Za to w nocy sam dyżurował pozwalając nam spać. Tak więc wracając do tematu. Oprócz guzika, którego kolega zakazał mi przyciskać, na ziemi znajdowała się czarna skrzynka. Zajrzeliśmy do niej. We wnętrzu znajdowały się dokumenty, latarka, dwie pałki policyjne oraz urządzenie przypominające krótkofalówkę. Zastanawiałem się jak się ją włącza, dokładnie obejrzałem, powciskałem coś jednak nikt się nie odezwał. Odłożyliśmy cały sprzęt z powrotem do skrzynki. Po chwili zadzwonił do nas telefon. Padło na kolegę więc go odebrał, po chwili odłożył słuchawkę i poinformował mnie czym była ta tajemnicza ''krótkofalówka''. Bynajmniej, nie urządzeniem do komunikacji. Oświadczył mi, że włączyłem alarm w Sztabie. Zadzwonił do niego oficer jednostki z tekstem - Co kurwa? Już się pizze zamawia?! Po dłuższej analizie doszliśmy też do czego służy guzik nad biurkiem. Za pewne cięty oficer pomyślał, że przez przypadek pudełkami z pizzą wcisnęliśmy przycisk ze ściany (który też był alarmem). Skąd mógł bowiem przypuszczać, że trafi się taki zdolny żołnierz, który wyciągnie ze skrzynki alarmowej urządzenie nieznanego pochodzenia i będzie próbował je włączyć?

Kolega po całej przygodzie stwierdził, że jak znowu trafi na służbę ze mną to zejdzie z tego świata. Tak się złożyło, że miał tą przyjemność, przeżył do końca ;)

Ten artykuł jest jednym z wielu tekstów cyklu ''Zasadniczej Służby Wojskowej''. Zapraszam do lektury.

Sounds of Soul

2010-08-21T21:17:00.004+02:00

Nie samym chlebem człowiek żyje, przynajmniej nie powinien. Jakiś czas temu pisałem o mojej feralnej kontuzji kolana. Mogę już śmiało powiedzieć, że wracam do formy. Osoby odwiedzające mój profil na Run-Log (odnośnik po lewej stronie bloga) wiedzą, że ostatnio pobiłem swój rekord życiowy, niestety tylko na odcinku 5 kilometrów.

Wbrew pozorom bieganie to nie tylko wysiłek fizyczny, mamy wiele czasu na przemyślenia oraz zmaganie się ze swoją słabszą połówką ;) Osoby bez wyobraźni mogą się nawet zanudzić. Jak najlepiej się zmotywować i umilić sobie trening? Każdy ma swoją receptę, ja słucham muzyki. Oczywiście nie każdy rodzaj w tym przypadku pasuje, zupełnie jak na dyskotekach (które omijam szerokim łukiem). Dużym czynnikiem jest sam gust. Po pierwsze muzyka ma pomagać, a nie dodatkowo wykańczać nas na trasie. Z tego też powodu w moim repertuarze nie ma miejsca na disco polo, Justina Biebera czy gorzkie żale. Słucham przeważnie rocku i metalu (a także pozycji z innych gatunków o ile tętnią energią i emocjami). Tak więc kilka dni temu zajrzałem do mojego odtwarzacza i stworzyłem aktualną playlistę do biegania, którą chcę się podzielić. Znajdziecie na niej zarówno żywe piosenki o mocnych brzmieniach jak i kilka wolniejszych (ambitniejszych) kawałków.

Aerosmith|Dream on

Anathema|Judgement

Apocalyptica|Hope Vol. II|Faraway Vol. II|Life Burns!|Path Vol. II

Cage9|Hearts and Stars

Coldplay|Spies

Dark Tranquillity|The Wonders At Your Feet

Depeche Mode|Wrong

Disturbed|Inside the Fire|Land of Confusion|Liberate

Dommin|(I Just) Died in Your Arms

Dragonforce|Through the Fire and Flames

Dream Theater|Constant Motion

Elektryczne Gitary|Noś Długie Włosy

Exilia|The Wolrds is Fallin' Down

Fighstar|Floods

Foo Fighters|Best of You

Green Day|American Idiot

Guns n'Roses|Chinese Democracy

Happysad|Mów Mi Dobrze|Taką Wodą Być

Ian Brown|Stellify

In Flames|The Quiet Place

Korn|Did My Time|Evolution|Kiss|Thoughtless

Last Alliance|Hekireki

Limp Bizkit|Rollin|Take a Look Around

Linkin Park|Faint|One Step Closer|Point of Authority|The Catalyst

Marilyn Manson|Sweet Dreams|The Nobodies

Matchbox Twenty|How Far We've Come

Maximum the Hormone|Zetsubou Billy

Muse|New Born|Resistance|Stockholm Syndrome

My Chemical Romance|Famous Last Words|Helena|It's Not a Fashion Statement it's a Deathwish

Nelly Furtado|All Good Things

Nickelback|Burn it to the Ground

Nightwish|Bye Bye Beautiful|Wish I Had An Angel

Nirvana|Smells Like Teen Spirit

Oedipus|Tres Las

Masayoshi Yamazaki|One More Time, One More Chance

Origa|Player|Rise

Ozzy Osbourne|Let Me Hear You Scream

Pearl Jam|Got Some

Queen|Don't Stop Me Now

Shatterphere|Faithless

Shocking Lemon|Inner Light|Under Star

Slipknot|The Blister Exists|Vermillion

SR-71|Goodbye|My World

Terasbetoni|Taivas Lyo Tulta

The Pretty Reckless|Make Me Wanna Die

The Rasmus|Living in a World Without You

Thousand Foot Krutch|Phenomenon

Three Days Grace|Animal I Have Become|Riot

Trapt|Headstrong

Tsuneo Imahori|H.T.|Naked Fang|Stand Proud|Tumbling Dice

UVERworld|D-Tecnolife

Mam nadzieję, że chociaż jeden czytelnik-meloman znajdzie coś z powyżej listy dla siebie. Jestem ciekaw ile piosenek jest wam znanych :)

Edited 11.09.2010,
Pozwoliłem sobie dołączyć do kolekcji dwa świeże kawałki.

Apocalyptica|End of Me (Feat. Favin Rossdale)

Serj Tankian|Left of Center

Polak Polakowi wilkiem

2010-08-12T00:00:00.003+02:00

Cała sytuacja z krzyżem pod pałacem prezydenckim obnaża prawdę o nas samych, jacy jesteśmy jako naród. Nie trudno w ostatnich czasach przewidzieć reakcje ludzi w obliczu tragedii. Śmierć Karola Wojtyły czy katastrofa pod Smoleńskiem tak samo oddziałują na sumienie polskiego społeczeństwa jak tradycyjny melanż zakrapiany dużą ilością wódki - najpierw wielkie refleksje, solidaryzowanie się z ludźmi, postanowienia poprawy. Dodatkowo atmosferę patetyzują stacje telewizyjne zamęczając odbiorcę czarno-białymi scenami, z wkomponowanymi utworami muzyki poważnej (wydaje mi się, że w tej materii króluje W. A. Mozart, ze swoim marszem żałobnym, Requiem). Po kilku dniach - czas trzeźwienia, statystyczny ''brudny'' Polak nie wiele odnowił się duchowo, skacowany rusza w bój - z kim i w jakim celu? Nieważne, bydłu zawsze raźniej w stadzie.

Wczoraj Grzegorz Napieralski zorganizował pod pałacem prezydenckim wiec w obronie laickości państwa, jak najbardziej potrzebny. Czasami zastanawiam się czy to czysta nieświadomość ludzka czy zbiorowy fanatyzm religijny sprawia, że najważniejszy dokument w państwie jest przy każdej okazji deptany i opluwany. Zapisy zawarte w Konstytucji RP są na tyle klarowne, że żadna osoba nie powinna mieć problemów z ich interpretacją.

Ludzie nazywający się ''obrońcami krzyża'' uważają się za ofiary, ignorowane przez władze, atakowane przez innych obywateli, co śmieszne także wierzących. Pod burdelem prezydenta były już meetingi, krzyż z puszek Lecha (promujący zapewne recykling), imperium międzygalaktyczne i mecz siatkówki - osoby mające klapki na oczach, ochrzczone przez opinię publiczną ''krzyżowcami'', zamiast ironii w tej formie ekspresji społeczeństwa dopatrują się ataków i obrazy uczuć religijnych (przez lata szukam czym właściwie jest to określenie, tak chętnie używane przez ludzi o płytkich horyzontach). Masochistyczne spotkanie kółka różańcowego wymknęło się również spod kontroli kościoła katolickiego. Księża chcący przenieść krzyż do ''bożej świątyni'' zostali zwyzywani od żydów, komunistów i masonów. Najbardziej jednak zadziwia mnie reakcja władz Warszawy, mianowicie jej brak. Nikt nie poczuwa się odpowiedzialny, aby cały spór jakoś zażegnać, marginalizując całe zjawisko. Osobiście jestem za bardziej stanowczymi metodami zanim komuś naprawdę stanie się krzywda. Policja wraz ze strażą miejską powinna już dawno rozgonić tą grupkę ultra-młodych duchem starców (dzisiejsi 16-latkowie mają więcej oleju w głowach), następnie krzyż (w pełnej kulturze i poszanowaniu dla religii) przenieść w należyte dla niego miejsce. Zachęcam do przeczytania felietonu mojego autorstwa pt. ''Wojna polsko-...?'', w którym poruszam kwestie zależności związków wyznaniowych z państwem.

Dzisiaj dotarły do mnie informacje, że na jednej ze ścian pałacu namiestnikowskiego zostanie umieszczona tablica pamiątkowa - uważam ją za znacznie lepszy pomysł niż stawianie monumentalnych, nic nie wznoszących pomników. Co na to ludność? Na stronie dziennika możemy się dowiedzieć, że wdowa po Edwardzie Gosiewskim jest obrażona i żąda ''pomnika odpowiedniego rozmiarami do rangi wydarzenia''. Proponuję wyburzyć pałac i w jego miejsce postawić betonową figurę Chrystusa Zbawiciela podobną do tej w Rio de Janeiro.

W całym zamieszaniu chyba większość obserwatorów i uczestników tego przedstawienia zapomniała o co w tym konflikcie chodzi. Bez wątpienia, katastrofa pod Smoleńskiem wpisze się grubym drukiem do podręczników historii i zapadnie w pamięci osób, niezależnie od stopniem zainteresowania sprawami Polski. Tymczasem obrońcy krzyża chyba właśnie osiągają swój cel. Mogą być z siebie dumni stawiając wymowny pomnik głupoty, który w szyderczy sposób spycha na dalszy plan najpoczciwszy szacunek dla zmarłych.

Sorcerer's Apprentice

2010-08-09T18:27:00.007+02:00

Po dłuższej ''demencji filmowej'', spowodowanej rzecz jasna mało ciekawymi premierami, pod wpływem impulsu wybrałem się z dziewczyną na Ucznia Czarnoksiężnika. Oglądając polskie zwiastuny nie mogłem oprzeć się wrażeniu, że film będzie podobny do aktorskiego Dragon Ball. Dopiero na sali zobaczyłem twórcę produkcji (Disney Studio), od tej chwili wiedziałem, że będę miał do czynienia z czysto-rozrywkowym filmem. Myślę, że było warto, chociażby dla karmelowego popcornu z FC Helios.

Bardziej wnikliwi kinomani już po samym tytule mogą odkryć część fabuły. Akcja filmu toczy się wokół zamierzchłych czasów średniowiecza, gdzie potężny Merlin ostatecznie zostaje pokonany przez Morganę. Należy dodać, że złej wiedźmie w osiągnięciu celu pomaga uczeń legendarnego czarodzieja. Złej dwójce krzyżuje jednak plany uczennica Merlina, która poświęcając własną duszę pieczętuje ich w magicznej matrioszce. Na łożu śmierci konający starzec przekazuje pałeczkę trzeciemu z uczniów, Balthazarowi Blake'owi (Nicolas Cage), który podczas swojej wiecznej wędrówki ma za zadanie odnaleźć przepowiedziane dziecko, jedyne zdolne zgładzić Morganę.

Wybrańcem okazuje się stereotypowy uczeń, odnoszący porażki w życiu prywatnym i odreagowujący swoje kompleksy pochłaniając książki o fizyce. Młody Dave omyłkowo zaciągnięty do starego antykwariatu uwalnia ze znalezionej na miejscu matrioszki ucznia, który zdradził Merlina. Pod skrzydłami B. Blake'a nastolatek zostaje przygotowywany do unieszkodliwienia zbiegłego maga usiłującego uwolnić Morganę.

Pierwszym pozytywnym akcentem filmu była dla mnie gra aktorska Nicolasa Cage'a, któremu prawdę mówiąc dziwię się, że nie uczestniczy w bardziej ambitnych produkcjach. Także grający ''upodlonego'' ucznia Merlina Alfred Molina (mogący kojarzyć się większości jako Dr. Octopus ze Spidermana 2) wniósł szczyptę profesjonalizmu.

Efekty specjalne są ocenione przeze mnie bardzo dobrze. Sam fakt, że nie kontrastują z rzeczywistymi scenami i wtapiają się w kompozycję filmu jest dla mnie dużym atutem, nawet w erze filmów 3D. Ogniste kule, magowie ciskający pioruny, ożywiane stworzenia - zdecydowanie było dla mnie tego mało, mimo że nie lubię nadmiernego ''efekciarstwa''. Bądź co bądź, to już kwestia scenariusza - zawarte w nim elementy akcji nie porwały mnie tak bardzo jak bym chciał.

Dla oczarowanych magią widzów 111 minut filmu może wydać się zbyt małym czasem, aby poznać mechanizmy rządzące przedstawionym światem. Niektóre wątki, przedstawione w różnych fazach fabuły przez swoją ulotność wprowadzają pewien rodzaj tajemniczości, niedosytu. Za najbardziej charakterystyczny przykład uważam małomównego maga o wyglądzie Mongoła, który przyzywał smoka i kontrolował za pomocą swojego niezwykłego pasa. Na tym koniec, żadnych wyjaśnień, informacji. Możemy się jedynie domyślać skąd pochodził ten egzotyczny wojownik, na czym polega jego technika walki. Wielka szkoda, bo tak oryginalny pomysł można by bardziej rozwinąć. Magiczne pojedynki są wzbogacone także o inne ciekawe sztuczki. Równie interesujące jest ich nazewnictwo np. węgierska, lustrzana pułapka. Taki sposób klasyfikowania bardzo przypomina mi ten w jaki nazywane są stworzenia lub magiczne przedmioty w serii o Harrym Potterze. Nie chcę jednak wyciągać zbyt pochopnych wniosków z moich odczuć.

Uczeń Czarnoksiężnika to film, skierowany głównie dla nastoletniej widowni i ludzi czujących się młodo. Zamiast rozbudowanej, ambitnej fabuły i oryginalnych profilów psychologicznych postaci studio Disney serwuje nam sporą dawkę akcji, przygód i humoru. Jeśli ktoś koniecznie chce się wybrać w najbliższych dniach do kina, polecam właśnie ten tytuł.

Kierunek, Chełm

2010-07-26T13:20:00.002+02:00

Po powrocie z pierwszej przepustki czekała na mnie i wielu innych przeprowadzka. Następnego dnia pobraliśmy nasz ekwipunek, niektórzy mieli tyle szczęścia, że przyznano im po kilka hełmów czy sztuk broni ;) Po niezbędnych przygotowaniach załadowaliśmy się na wojskowe stary i ruszyliśmy w drogę. Pamiętam, że już się ściemniało, a lodowaty wiatr dawał o sobie znać. Podróż trwała dosyć krótko, szybkość wojskowych kierowców bawi i przeraża jednocześnie.

Szczerze, niewiele pamiętam z tamtego dnia. Na miejscu weszliśmy do budynków, znacznie różniących się od tych w lubelskiej jednostce. Na miejscu ekipa, która wcześniej dotarła zamiatała kurz i piach z korytarzy. Można by rzec, druga szczurownia z tym wyjątkiem, że w lepszym stanie.

Po zdaniu wyposażenia poszliśmy do stołówki. W chełmskiej jednostce znajdowała się ona znacznie dalej niż w Lublinie, na dodatek była odgrodzona ulicą. Przez te specyficzne położenie mieliśmy dwa biura przepustek, z których pracownicy jednego z nich wychodzili kierować ruchem na czas przejścia kompanii. Na miejscu spore zaskoczenie. Żadnego wydzielania porcji czy wyliczania plasterków wędliny. Ogromne kotlety mielone i pozostałe składniki. Jednostka w Chełmie zaplusowała^^

Ten artykuł jest jednym z wielu tekstów cyklu ''Zasadniczej Służby Wojskowej''. Zapraszam do lektury.